Անթեղված սպասումներ

Ամառը հանդարտ չէր: Ճիշտ է, մեր քաղաքական գործիչների մեծ մասը մուշ-մուշ հանգստացավ ու դեռ հանգստանում է տարբեր դուբայներում եւ նիցցաներում, սակայն նրանց «վաստակած» հանգիստը հեռվից-հեռու խռովում էին Երեւանի քաղաքապետարանի մոտ տրանսպորտի թանկացման բողոքը թեժ պահող ակտիվիստները, ընդունվելուց բավական ժամանակ հետո հանկարծ ու գենդերային հավասարության մասին օրենքում ազգի հանդեպ սպառնալիք հայտնաբերած զույգուկենտ գործիչները` օրումեջ իրենց ասուլիսներով ու կայքերին տված խորիմաստ հարցազրույցներով ազգիս ընտանեկան արժեքների կորուստով խիստ անհանգիստ, եւ ինչպես հակաարեւմտամետներն են համոզված, արեւմտյան արժեքներին ուղղված հակագենդերային նոկաուտով: Եվ ապա Լավրովին սիկ... արած Ադրբեջանի նախագահի արարողակարգի աշխատակիցն` իր խիստ նենգ, հեռահար, հայկական արմատներին ուղղված դավադրությամբ: Այն աստիճան, որ մի պահ մոռացվել էր եվրոպական ու եվրասիական «եւ-եւ, կամ-կամի»` արհեստական թե իրական վեճը` գոնե մինչեւ աշուն, մինչեւ որ երեկ Ստյոպա Սաֆարյանը քնից հանեց թեման:

Ադրբեջանին ռուսների ծախած «Սմերչի» մասին էլ մոռանում էին` մեկ էլ, ըհը, մերոնք մատ արեցին ռուսներին ու ադրբեջանցիներին չինական «Սմերչով»` Չինաստանից ձեռքբերված գերժամանակակաից համազարկային հրթիռային նոր համալիրով. AR1A-ն կարող է գործադրվել մինչեւ 130 կիլոմետր հեռավորության վրա, սա մի կողմից գերժամանակակից եւ հզոր զենքով ապահով զգալու տարբերակն է, զինված ենք, ուրեմն` «Սմերչի» դեմ ավելի լավ «Սմերչ»:

Մյուս կողմից` էսքան զենքով հագեցած տարածքի առումով արժե մտահոգվել, ու Կոմանդոսը` մեր փորձված զորավար Արկադի Տեր-Թադեւոսյանը, որ մտահոգվում է, մյուսներս պիտի մտահոգվենք ու մտահոգվենք:

Մի պարադոքսալ վիճակ է ստեղծվել` հասարակությունը հիասթափվել է բոլորից` նախ իշխողներից, հետո ընդդիմադիրներից: Բայց հիմա երկրորդ շրջանն է սկսում իր հույսերի գեներացման ու կրկին պտտեցնում է հայացքը` նորից գույքագրելով ունեցածը, ու նորից փորձելով հասկանալ` ո՞ւմ հետ հույս կապի: Սա փոքր շրջան է լինելու, հանրությունն այլեւս շատ երկար չի տրվի քյանդրբազություն անողների խաղերին` փորձ ունի, ու կորոնի նորերին (արդեն այդ որոնումները երեւում են): Հիմա էլ զարմանքով կարելի է արձանագրել, որ հասարակության բավական հայտնի դեմքեր իրենց հայացքները կրկին ուղղում են երկրի նախագահին (չնայած դիտարկումները հակառակ ենթադրությունների տեղիք պետք է տային): Այսինքն նախորդ տարիներին հատած հույսը պահպանել է իր փշուրները, մարդիկ մտածում են, որ երկրի նախագահն այլ ելք չունի` բացի նրանից, որ ի վերջո պետք է փոխի երկրում իրերի դրությունը, վերակենդանացնի մարդկանց մեջ հույսը: Դա նրանից սպասվել է եւ անցյալ նախագահական ժամկետին դեռ: Հիմա վերջին հնարավորությունն է` ե՛ւ նախագահի, ե՛ւ հասարակության համար: Ճիշտ է, նախագահը հասարակության սպասումը կարող է իրացնել` հաղթահարելով իր շրջապատի, իր շրջանակի մարդկանց դիմադրությունը, շահամոլությունն ու ագահությունը, սակայն նա այլ ընտրություն չունի. կամ պետք է շարունակի իներցիան ու գոհացնի միայն իր շրջապատին, դրանով իսկ ավելի անջրպետվելով հանրությունից եւ նախագահի ինստիտուտը վտանգի տակ դնելով, կամ պետք է հաղթահարի այդ շրջապատը, նրանց շահերը հաճախ ստորադասելով, նրանց դիմակայության պայմաններում փորձի մաքրել նախագահի ինստիտուտը իր շրջապատին պատած արատների ստվերներից եւ մեջքին ունենա հանրությանը: Ավելի լավ է մեջքին ունենալ հանրություն, քան երկրի երակը մտած օլիգարխիա, որից երկիրն ու ազգը վաղուց են սահմանազատվել: Շատ մեծ ընտրության հնարավորություն չունի նախագահը, եւ ոչ էլ մեր երկիրն այլեւս շատ ժամանակ ունի` արտաքին մարտահրավերներին դիմակա: Հուսով ենք` նա շատ լավ հասկանում է սա եւ մամուլի այս հրապարակումը եւս գուցե հասնի նրան ու հիշեցնի իր դժվարին ընտրության, ժողովրդի սպասման մասին: Հակառակը` ժողովրդի անհուսությունն է եւ երկրի աննախանձելի վիճակը:

Մանրամասները` «Ազգ»-ի այսօրվա համարում: