Բա՞խ ես լսում, թե՞ Արմենչիկ

Հայերս մի շարք վատ սովորույթներ ունենք, որոնք տարածված են անկախ այն բանից` հարո՞ւստ ես, թե՞ աղքատ, ընդդիմադի՞ր ես, թե՞ իշխանամետ, Բա՞խ ես լսում, թե՞ Արմենչիկին: Դե, բոլոր ազգերն ունեն իրենց լավ ու վատ սովորույթները, սակայն վատերի մասին խոսելով միայն կարելի է դրանցից ազատվելու մասին մտածել: Հատկապես հայերիս շատ է պետք ազատվել վատ սովորույթներից:

Նախ` բոլորը սիրում են խոսել ուրիշների սխալներից, սեփականից` ոչ ոք ու երբեք: Բացառությունները ընդհանուր օրինաչափությունների հաստատումն են: Գիտեք, ուրեմն` մենք հրեշտակ ենք, ուրիշներըՙ վամպիր ու սատանա, մեր ձեռնոցներն, ուրեմն, սպիտակ են, ուրիշներինըՙ սեւ եւ ծակ, մենք խելացի ենք, իսկ բոլոր մյուսներնՙ ապուշներ, հիմարներ ու անհասկացողներ...

Վատ սովորույթների մեջ է եւ այն, որ ամեն հայ սիրում է մյուսներին խորհուրդ տալ. ոչ ոք երբեք իրեն չի քննում, թե ինքն իրավասո՞ւ է, իրավունք ունի՞ խորհուրդ տալու, որ ասածը գոնե ծիծաղելի չլինի: Կամ ի վերջո ո՞ւմ է խորհուրդ տալիս` միգուցե իրենից շա՜տ ավելի խելացի մեկին: Սա վերաբերում է եւ պաշտոնյաներին, որոնց թվում է, թե իրենք ի պաշտոնե ընդհանրապես խորհուրդ տալու համար են, ու ոչինչ չգրած մեկը «ի պաշտոնե» խորհուրդներ կարող է տալ տաղանդավոր գրողին կամ երիտասարդ ու գիտելիքն էմպիրիկ եղանակով չստուգածը իր հիմար որոշումները կարող է փաթաթել պրոֆեսորի վզին, ողջ կյանքի ընթացքում այս ու այն թեզը գործով ստուգողին: Աշակերտը կարող է սովորեցնել ուսուցչին, ինչպես Խորենացին էր դեռ ասում, է՜, քանի դար առաջ: Էստեղ են ասել` ոտքերը խորհուրդ են տալիս գլխին:

Մի սովորույթ կա, որ համազգային է. երբ ձեռքներին հնարավորություն չկա` քննադատում են ապօրինությունները, խոսում իշխանավորի ու չինովնիկի ժողովրդի մասին չմտածելուց ու ագահությունից, ասում են, որ եթե իրենք այդ պաշտոնին լինեին, մի քիչ էլ ժողովրդի մասին կմտածեին: Ու որ իշխանավոր լինեին` երկիրը ցեխից կհանեին: Սակայն երբ ստացվում է, որ պաշտոն են ձեռք գցում` մոռանում են ամեն ինչ եւ վարվում հենց այն կերպ, ինչն իրենց զայրացնում էր մինչեւ պաշտոն ստանալը, սկսում են բոլոր աշխատատեղերը բաժանել հարազատներին, ուտել բյուջեն, փակել նորմալ մարդու ճանապարհը:

Մի փոխնախարարի եմ ճանաչում, որն իր կուսակցական եռանդը երկար տարիներ ծախսում էր կոռուպցիան ու կաշառակերությյունը քննադատելու համար, սակայն հիմա զբաղեցնում է ամենակոռումպացված ոլորտի փոխնախարարի պաշտոնը, ու ասում են` լավ էլ ուտում է: Իսկ փողոցում ծանոթի տեսնելիս այն արագությամբ է ճանապարհ փոխում, որ մնում ես շշմած (նա ոտքով է գնում աշխատանքի ու տուն գալիս` Կենտրոնում է ապրում, էժան կոստյումներ է հագնում` սա նշանակում է, որ ամոթի զգացումը դեռ պահպանել է, եւ ամեն ինչ կորած չէ դեռ նրա համար, բայց շեղ փողեր աշխատելու գայթակղություններին չի դիմացել): Նույն կերպ մի պատգամավորի գիտեմ, որ տարիներ կուրծք էր ծեծում հանուն ժողովրդի պատգամավոր դառնալու ու ժողովրդի հարցերով զբաղվելու համար, սակայն հիմա իր մեքենայի մուգ պատուհանից է նայում ու չի ուզում ոչ մեկի խնդրին մոտենալ:

Մանրամասները` «Ազգ»-ի այսօրվա համարում: