Երբ խոսքը դառնում է բամբասանք. եթե Վազգեն Սարգսյանի կենդանության օրոք լռել եք, լռե՛ք նաև հիմա

«Հրապարակ» օրաթերթն այսօրվա խմբագարականում գրում է.

«Հասարակության մեջ տաբուներ, արգելված թեմաներ, կուռքի վերածված անձինք չպետք է լինեն: Կռապաշտությունն ու անձի պաշտամունքը, արգելված թեմաները բռնապետական հասարակություններին բնորոշ երևույթներ են և վտանգավոր են առողջ ու դեմոկրատական հասարակությունների համար: Այս առումով պատերազմի վետերանների, հրամանատարների բանավեճը, որով հեղեղված է վերջին օրերի մամուլը, ողջունելի է: Բայց երբ Կոմանդոսն ու Գուրգեն Դալիբալթայանը հարցազրույցներ են տալիս և միմյանց հասցեին ոչ հաճելի բաներ ասում, դա ոչ թե արգելված թեմայով առողջ խոսակցության է վերածվում, այլ հասարակության կողմից հարգված հերոսների, պատերազմի վետերանների գզվռտոցի: Մենք, որպես կանոն, չենք կարողանում պահպանել բանավեճի կուլտուրան և անտեղի վիրավորանքներ շռայլելու մեջ վարպետ ենք: Բայց այս բանավեճի մեջ միայն դա չէ կարևոր՝ ավելի ուշագրավ բան կա:

Քրեական օրենսգրքի «վաղեմության ժամկետ» հասկացությունը, որը մարդու գործած ու չբացահայտված հանցանքը ներելու իմաստ ունի, հումանիստական դրույթ է: Հիմքում այն գաղափարն է, որ պատժիչ մարմինները հին հանցագործությունները բացահայտելու, բավարար ապացույցներ հայթայթելու դժվարություններ ունեն, իսկ անբավարար ապացույցներով մարդուն դատել չի կարելի: Երբ խնդրո առարկա դեպքերից տարիներ անց խոսվում է այս կամ այն անձի սխալների մասին, մանավանդ երբ այդ անձն այլևս ողջ չէ և չի կարող ոչ առարկել, ոչ արդարանալ, ոչ իր անմեղությունն ապացուցել, այդ խոսքը դառնում է զրպարտություն ու բամբասանք:

Վազգեն Սարգսյանի անձն ու գործը, անշուշտ, պատմաբանների քննության առարկան կդառնան, ժամանակակիցների հուշերում կպատմվեն, բայց եթե նրա կենդանության օրոք լռել եք, շարունակեք լռել նաև նրա բացակայության պայմաններում»:

Մանրամասները` «Հրապարակ»-ի այսօրվա համարում: