Հայաստանը երկու բանակի է բաժանվել

Երեկվա խորհրդարանական օրը եւս Մաքսային միությանը Հայաստանի հնարավոր անդամակցության շուրջը հակոտնյա տրամադրություններով էր լի: Դա սկսվեց առավոտյան արտգործնախարար Էդվարդ Նալբանդյանի եւ խորհրդարանականների հանդիպումով, եւ դրանից հետո երկուստեք արտահայտած կարծիքներով, ապա եւ իր ապոգեյին հասավ Ազգային ժողովի հայտարարությունների ժամին: Ասենք, որ եւ խորհրդարանում, եւ նրանից դուրս` հանրության ակտիվ հատվածում ոչ ոք առանց էմոցիայի չի խոսում այս թեմայով, բոլորն օգտագործում են թեման երկրին իրենց նվիրվածությունը ցույց տալու համար, միաժամանակ ողջ խորքով եւ լայնությամբ սպիտակի կամ սեւի մեջ ընկղմելով հարցը: Հատուկենտ տեսակետներ կան առ այն, թե պետք է վերջապես նստել եւ տնտեսագիտորեն հաշվել` ի՞նչ է տալու Հայաստանին Մաքսային կամ Եվրասիական միությունը, ի՞նչ` Ասոցիացման պայմանագրով նախատեսված տնտեսական համագործակցությունը, ո՞ր ճանապարհն ընտրել, կամ երկուսը միաժամանակ ինչպես շարունակել: Մեր խորհրդարանականները բացառություն չեն` սեպտեմբերերեքյան հայտարարությունը ամբողջապես ոչնչացնելու կամ ամբողջապես գովաբանելու առումով: Այսինքն` մերոնց պակասում է պրագմատիզմը, ինչը հարկավոր է պետական այրերին գոնե ճակատագրական որոշումներ կայացնելիս:

Վերադառնալով երեկվա խորհրդարանՙ նշենք, որ Նալբանդյան-խորհրդարանականներ երեկվա փակ հանդիպումից կոալիցիոն ուժերի պատգամավորները գոհ էին (անգամ ԱԺ փոխխոսնակ Էդուարդ Շարմազանովի համար այնտեղ նոր բան է եղել), իսկ արտակոալիցիոն ուժերի ներկայացուցիչները` խիստ դժգոհ: Վերջիններս նշում էին, որ այդ հանդիպումը ոչինչ չի ավելացրել իրենց տիրապետած տեղեկատվությանը, որ ունեին մինչեւ հանդիպումը: Ի դեպ` Է. Նալբանդյանը, պատասխանելով Ասոցիացման համաձայնագրի` Վիլնյուսում Հայաստանի ստորագրել-չստորագրելու լրագրողական հարցին, անորոշ պատասխան էր տվել, թե` «հանձնակատար Ֆյուլեի հետ հանդիպումից հետո հրապարակված հաղորդագրության մեջ ընդգծվեց Հայաստանի կողմից արտահայտված ցանկությունըՙ հնարավոր բոլոր ձեւաչափերով եւ ուղղություններով շարունակել զարգացնել հնարավորինս սերտ եւ խորը համագործակցությունը Եվրոմիության հետ, շարունակել առաջ տանել մեր հարաբերությունները այն բոլոր դրականի, ձեռքբերումների հիման վրա, որոնք արձանագրվել են վերջին տարիներին Հայաստանի եւ Եվրոմիության միջեւ, որքանով որ դա հնարավոր կլինի Եվրոմիության կողմից եւ որը չի հակասի Հայաստանի որոշմանը մասնակցել, անդամակցել Մաքսային միությանը»: Սա լրագրողական տարընթերցումների տեղիք էր տվել:

Մի քանի թարմ շեշտադրում փոխանցելով թեմայի խորհրդարանական ինտերպրետացիաներիցՙ նշենք, որ «Ժառանգությունից» Թեւան Պողոսյանն անցած տասնամյակի բարեփոխումների ջանքերն ափսոսաց, նշելով, թե սեպտեմբերի 3-ից հետո փոխվում ենք դեպի հետ. ոստիկանությունն է հին մեթոդներին անցնում, շուտով մամուլը եւս այսպես բաց չի մնա: ՀԱԿ-ից Արամ Մանուկյանը հասավ նրան, որ ներկա նախագահի պաշտոնավարումը վտանգում է Հայաստանի ապագան: «Իշխանությունների նման քայլը, միգուցե պարտադրված, բայց վտանգում եւ հարցականի տակ է դնում Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխանությունը», մտորում էր ազատդեմոկրատական Խաչատուր Քոքոբելյանը` համոզված, որ Մաքսային միություն մուտք գործելով Հայաստանի Հանրապետությունը կորցնում է անկախության այնպիսի կարեւորագույն ատրիբուտներ, ինչպիսիք են անկախ արտաքին քաղաքականություն եւ ինքնուրույն ֆինանսատնտեսական գործառույթ իրականացնելու հնարավորությունը: Մանավանդ` այդ քայլը հակասահմանադրական է: Ռուբեն Հակոբյանը («Ժառանգություն») առաջարկում էր` հայտ ներկայացնելով միջազգային հանրությանը ճանաչելու Ղարաբաղի անկախությունը եւ այն համարելու միջազգային սուբյեկտ: Նրա ասածից կարելի էր ենթադրել, որ համագործակցությունը պետք է կառուցել այն ուղղությամբ, որը պատրաստակամություն կհայտնի ճանաչման վերաբերյալ:

Մանրամասները`«Ազգ»-ի այսօրվա համարում: