Չի ստացվում, էլի, վարչապետի մոտ, հո զոռո՞վ չի

Արամ Գրիգորյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.

«Հովիկ Աբրահամյանը ջղայնանում է: Տեսնես ո՞վ է այդպես ջղայնացնում, կրթության փոխնախարա՞րը: Չէ, դժվար, մարդը տեղից էլ ջղայնացած էր, փոխնախարարն էլ ուղղակի հայտնվեց ոչ ճիշտ պահին ոչ ճիշտ տեղում կամ ավելի ժողովրդական լեզվով ասած՝ «դռբի տակ ընկավ»: Հետո վարչապետ մարդ է (հետո ի՞նչ, թե ժամանակին լոլիկ է աճեցրել), մի՞թե նա կարող էր իջեցնել իր կալիբրը այնքան, որ ջղայնության պատճառը լինեին փոխնախարարներն ու միջին ու մանր պաշտոնյաները: Իհարկե ոչ: Ջղայնության պատճառը պիտի առնվազն իր պաշտոնի կամ էլ գոնե չափսերով իրենից մեծ մարդ լինի:

Եվ, ինձ թվում է, այդպես էլ կա, կա թե իր պաշտոնի մարդ, որը հենց ինքն է, և թե ավելի խոշոր մարդ: Հասկացաք՝ ում նկատի ունեմ: Ես, իհարկե, բնավ չեմ թերագնահատում լոլիկ աճեցնելը և դրա մեծ դերը իշխանական սանդուղքով բարձրանալու հարցում, սակայն խոշոր մարդու հետ ունեցած խնամիական կապը ավելի վճռորոշ դեր խաղաց Հովիկ Աբրահամյանի վերելքում: Կարելի է ասել՝ հանուն այդ խնամիական կապի Հովիկ Աբրահամյանը հնարավորություն ստացավ ըմբոշխնել վարչապետական աթոռը: Ավելի պարզ որ ասեմ՝ ոչ թե հանուն Ծառուկյանի էր դա, այլ հանուն Ծառուկյանին զսպելու, մեղմացնելու, իշխանության մերձեցնելու: Բայց Հովիկ Աբրահամյանն իր վրա այդ առաքելությունը վերցնելուց առաջ հաշվի չէր առել մի բան, որ իր խնամին, միևնույն է, չի կարող այնքան մերձենալ ներկա իշխանությունների հետ, որքան մերձ է Ռոբերտ Քոչարյանի հետ, և Ծառուկյանի հարաբերությունները իշխանությունների հետ ուղղակիորեն կախված են Ռոբերտ Քոչարյան-ՀՀԿ հարաբերություններից: Տեսնում ե՞ք՝ հաշվարկը սխալ էր արել, չկարողացավ իր առաքելությունը կատարել:

Մնացած հարցերում էլ այնպես չի, որ Աբրահամյանից գոհ են, չնայած հրաշափայլ եռյակի կարկառուն ներկայացուցիչները եռանդով ու ջանասիրաբար փաստաբանություն են անում իրենց սիրելի վարչապետի համար, բայց դե մինչև ե՞րբ: Հետո մենք լավ գիտենք, որ եռյակ կոչվածը քոչարյանական գրանտային ծրագրի տիպի մի բան է, ուղղակի գրանտը ոչ թե միջազգային հիմնադրամներից է փոխանցվում, այլ մեր տեղական՝ Աբովյանի արտադրության գրանտ է, և Աբրահամյանին փաստաբանություն անելու ծախսերը ներառված են այդ ծրագրում: Աբրահամյանն էլ այդ ծրագրում կար, բայց դե այստեղ էլ չկարողացավ իր պարտավորությունները նորմալ կատարել: Խոշորին վերահսկելը, «սանձելը» մանրի «հագով դուրս չեկավ»:

Բայց, այնուամենայնիվ, Հովիկ Աբրահամյանը մի քանի բան հասցրեց անել: Նախ ցուցարարներին միացավ, ասաց, որ ինքն էլ է դեմ, իսկ թե ինչին էր դեմ՝ այդպես էլ չհասկացանք: Հետո իր հարազատ օլիգարխներին արջի ծառայություն մատուցեց՝ շքեղության հարկը վերացնելով և այլն: Բայց նոր վարչապետի ամենամեծ ձեռքբերումը իր բարեկամներին աշխատանքի տեղավորելն էր, ավելի շուտ՝ պաշտոնների:

Ահա այսպես, սկիզբը լավ էր, ախորժակը մեծ, նոր հույսեր, նոր ծրագրեր, բայց ահա խնամին իրեն «քաշեց», ավելի շուտ՝ խնամուն ստիպեցին, որ իրեն «քաշի»: Դա արդեն կարևոր էլ չի, քանի որ Աբրահամյանի վարչապետական ապագան կարծես թե այլևս այդքան էլ լուսավոր չի երևում, որքան առաջին օրերին էր:

Դե հիմա ասեք,՝ ո՞վ լիներ՝ չէր նեղսրտի, չէր զայրանա ու դառնա դյուրագրգիռ թե իր խնամու մանևրների, թե իր չար բախտի պատճառով: Ու հանկարծ այդ պահին մեկը ինչ-որ հարց է տալիս... Դե լավ էլի, չե՞ք տեսնում մարդը ինչ վիճակի մեջ է, մի քիչ դրության մեջ մտեք, էլի: Բա ուզում եք չջղայնանա՞: Ախր հասկացեք, նյարդերը տեղի են տալիս, որովհետև չի ստացվում, էլի, այդ մարդու մոտ, հո զոռո՞վ չի»: