Մեր հարվածը լինելու է անսպասելի և չափազանց ցավագին. Մովսես Հակոբյան

Hayzinvor.am-ը զրուցել է ԼՂՀ պաշտպանության նախարար, ՊԲ հրամանատար, գեներալ-լեյտենանտ Մովսես Հակոբյանի հետ.

-Պարոն նախարար, Ձեր դիտարկմամբ՝ ինչպիսի՞ն է իրավիճակը առաջնագծում:

-Առօրյա: Ինչպես միշտ: Լուրջ փոփոխություն չկա:

-Վերջին իրադարձություններից հետո շփման գծի ողջ երկայնքով լարվածության նվազում նկատվո՞ւմ է, թե՞ ոչ:

-Մարտական գործողությունների առումով' այո՛, հրադադարի ռեժիմի խախտման առումով' ո՛չ:

-Հայտնի փաստ է' հրադադարի ռեժիմի խախտման մեջ զգալի դերակատարություն ունեն նաև հակառակորդի դիպուկահարները: Նրանց սաստելու ուղղությամբ մենք ի՞նչ ենք ձեռնարկում:

-Համապատասխան միջոցառումներ ենք իրականացնում ինչպես մեր զորքերի պատսպարման, այնպես էլ հակազդելու ուղղությամբ: Իսկ հակազդման միջոցները տարբեր են' սկսած հատուկ ստորաբաժանումների գործողություններից' վերջացրած հակազդման այլ միջոցներով:

-Պարոն գեներալ-լեյտենանտ, մի առիթով Դուք ասել եք, բառացի մեջբերում եմ Ձեր խոսքը. «Պատերազմի վերսկսման դեպքում մենք ստիպված կլինենք ռազմական գործողություններ վարել ոչ թե մեր տարածքում, այլ այնտեղ, որտեղ հակառակորդը չի սպասում»:

-(Ժպտում է) Եթե հակառակորդը շարունակի այսպես պահել իրեն, մենք նրան խորտակիչ հարված կհասցնենք այնտեղ, որտեղ նա ամենևին չի սպասում: Դա մարտավարություն է: Դրա համար մեր համապատասխան ծառայությունները մշտապես ուսումնասիրում են հակառակորդի թույլ և ուժեղ կողմերը, և մենք հարվածելու ենք այնտեղ, որտեղ թշնամու համար լինելու է ավելի ցավագին: Եվ դա չի նշանակում, որ մենք նրա թույլ տեղին ենք հարվածելու: Մենք հարվածելու ենք ամենից ուժեղ ու պաշտպանված տեղին, այնպես որ միանգամից մեր խնդիրները լուծենք: Մեր այդ հարվածից հետո հակառակորդը շատ երկար ժամանակ չի կարողանա ուշքի գալ:

-Մեր օրերում պաշտպանությունը սերտ համագործակցության մեջ է գիտության հետ. ի՞նչ է արվում առաջնագծում հենակետերում անվտանգությունն է՛լ ավելի բարձրացնելու, պաշտպանությունն է՛լ ավելի հուսալի դարձնելու և մարդկային գործոնը հնարավորինս նվազեցնելու համար… Ի՞նչ նոր բան է պաշտպանական ոլորտին առաջարկում հայրենի գիտությունը…

-Առաջարկություններ լինում են, և օդից չի ծնվում ցանկացած լավ բան: Առանց գիտական առաջընթացի հեռու չես գնա… Սպան ու զինվորն էլ կարող են օգտակար առաջարկությամբ հանդես գալ: Ասեմ, որ ամենից լավ առաջարկությունը ներկայացնում է հենց խնդիրն իրականացնողը:

-Բանակում ինչի՞ մասին այլևս չեն խոսում:

-Զինվորին տրվող սննդի չափաբաժնի, դրա որակի ու կալորիականության, հանդերձանքի մասին, որովհետև այդ հարցերը մեկընդմիշտ լուծված են: Հայ զինվորը և՛ սննդով, և՛ հանդերձանքով շատ լավ է ապահովված: Քաղցած զինվորին կռիվ չես առաջնորդի, թեև այդպես էլ կարող է պատահել…

-Պարոն նախարար, երբ այցելում եք առաջնագծում մարտական հերթապահություն կատարող զինվորներին, ի՞նչ եք ասում, ինչի՞ մասին եք խոսում:

-Երբ ես դիրքապահ զինվորին հարցնում եմ' ինչպե՞ս ես, նա պատասխանում է' «Պատրաստվում եմ պատերազմի»: Այս պատասխանը շատ բան է ասում մեր բանակի մասին: Զինվորը պետք է պատրաստ լինի պատերազմի, որպեսզի խաղաղություն լինի: Խաղաղությունը գալիս է պատերազմի պատրաստվելով: Հայտնի դեպքերից մեկի ժամանակ կապով խոսում եմ հրամանատարի հետ և լսում եմ, որ նրա կողքին մեկը ողբում է: Հետաքրքրվում եմ' ո՞վ է: Նա պատասխանում է' դիրքի ավագն է, ասում է' ինչո՞ւ հենց իմ դիրքի հետ պետք է պատահեր… Ես նրան ասում եմ, որ եթե քո դիրքին են խփել, ուրեմն թույլ ես եղել, անպատրաստ ես եղել: Պատրաստ լինեիր, զգոն լինեիր, ժամանակին նկատեիր, հայտնաբերեիր, կհակազդեիր: Ողբալ պետք չէ, լաց լինելով ոչնչի չես հասնի, հորդորում եմ նրան:

-Պարոն գեներալ-լեյտենանտ, ես նկատել եմ, որ Դուք թեպետ խիստ, բայց նաև հուզական անձնավորություն եք: Եթե գաղտնիք չէ, վերջին անգամ ե՞րբ եք հուզվել:

-Ես մարդ եմ, չէ՞: Եվ ես ավելի շատ լավից եմ հուզվում: Ինձ մոտ հուզմունք կարող է առաջանալ միայն ուրախությունից: Դժվարությունների ժամանակ առհասարակ չեմ հուզվում: Վերջին դեպքերի ժամանակ էլ, երբ իրավիճակը լարված էր, ոչ ոք իմ դեմքին հուզմունքի նշույլ չի նկատել: Նման պահերին չպետք է հուզվես, որպեսզի ինքնատիրապետումդ չկորցնես: Եթե զինվորը զգաց, նկատեց, որ իր հրամանատարը հուզված է, խառնվել է, նա քառապատիկ անգամ ավելի կխառնվի, և հետևանքը տխուր կլինի: Հարցնում եք' վերջին անգամ ե՞րբ եմ հուզվել: Վերջին անգամ հուզվեցի, երբ ԼՂՀ նախագահ Բակո Սահակյանը պարգևատրում էր «Տանկային բիաթլոնի» մասնակիցներին: Նայում էի ու մտածում. «Ի՜նչ առնական ու գեղեցիկ տղաներ են, ափսոս, որ զորացրվում են»: Մի բան էր ինձ մխիթարում, որ նրանց տեղը դատարկ չի մնա, նոր քաջեր կգան. մենք առյուծասիրտ տղաների պակաս երբևէ չենք ունեցել: Այդ օրն իսկապես հուզմունքս անսահման էր:

-Ե՞րբ է հրամանատարի պատիժը լինում խիստ կամ դաժան:

-Պատիժը չի լինում խիստ կամ դաժան: Չկա խիստ պատիժ, կա արդարացի պատիժ: Ես սկզբունք ունեմ: Եթե իմ ենթական կատարել է մի արարք' վատ կամ լավ, ինչի համար նա պետք է պատժվի կամ խրախուսվի, նախ՝ մտածում եմ, եթե տվյալ արարքը կատարած լինեի ես, ի՞նչ տույժ կամ խրախուսանք կուզենայի, որ ինձ տային: Եվ որ ինչ պատիժ ու խրախուսանք էլ ստանայի, համոզված եմ՝ երկուսն էլ պատվով կկրեի: Ճշմարիտ պատիժը որոշվում է իր խստությամբ: Ոչ թե հրամանատարը, այլ արարքով է որոշվում, թե ենթական ինչ պատիժ պետք է կրի: Եվ պատժվողը պետք է հասկանա, թե ինչի համար է պատժվում: Եթե նա չհասկացավ, ցանկացած պատիժ նրա համար լինելու է խիստ և մանավանդ' անարդար:

Շարունակությունը՝ այստեղ: