«Քաղաքական բարոյականությունը և Վարդան Օսկանյանի հայտարարությունները»

«168 ժամ» թերթը գրում է. «Նախկին արտգործնախարար Վարդան Օսկանյանը հանդես է եկել սահմանադրական փոփոխությունները քննադատող հերթական գրառմամբ: Նա իրեն բնորոշ կոռեկտ ոճով ներկայացրել է սահմանադրական փոփոխությունների վտանգները, արձանագրել է, որ դրանց արդյունքում Հայաստանն իրականում անցում է կատարելու ոչ թե' խորհրդարանական, այլ՝ միակուսակցական, մենաշնորհային կառավարման համակարգի: Նախկինում ևս Վարդան Օսկանյանը հանդես է եկել սահմանադրական փոփոխությունները քննադատող, ի դեպ, բավական հիմնավոր հրապարակումներով: Խնդիրը, սակայն, Օսկանյանի գնահատականների փաստարկվածությունը չէ, այլ գտնվում է բոլորովին այլ հարթությունում, որը պայմանականորեն կարելի է անվանել բարոյականություն: Իսկ երբ խոսքը քաղաքականության ու քաղաքական գործիչների մասին է, երևույթն այդ կոչվում է քաղաքական բարոյականություն:

Ու այդ հարթությունում հնչող առաջին հարցն այն է՝ արդյոք Վարդան Օսկանյանը բարոյական իրավունք ունի՞ քննադատելու սահմանադրական փոփոխությունները և հանդես գալու այնքան ճերմակ ձեռնոցներով, որքան երևակվում են նրա սոցցանցային գրառումներից: Նա խոսում է այնպիսի բարձր դիրքերից, իր գնահատականներում շոշափում է այնպիսի վեհ կատեգորիաներ, որ տպավորություն է ստեղծվում, թե ընթերցում ես ոչ թե՝ 10 տարի Ռոբերտ Քոչարյանի օրոք ԱԳ նախարարի պաշտոնը զբաղեցրած, նույնքան տարի աշխարհի առաջ Հայաստանում մարդու իրավունքների ոտնահարումը, ժողովրդավարական ազատությունների բռնաբարումը լղոզող, 2008թ. մարտի 1-ի սպանությունների համար անձամբ գաղափարափիլիսոփայական հիմնավորումներ ներկայացրած պաշտոնյայի գրառումը, այլ Դալայ Լամայի մենագրությունն ազնվության ու արդարամտության մասին:

Բայց Օսկանյանը միակ գործիչը չէ, ում հիշողությունը, մեղմ ասած, բարձր մակարդակի վրա չէ: Վերջին հաշվով, հիշողությունը «փիս խասյաթ» ունի՝ դավաճանում է: Բայց գոնե ժամանակակից դարում հիշեցումի տասնյակ, հարյուրավոր գործիքներ կան, ու ժամանակ առ ժամանակ, թերևս, պետք է հիշեցնել մարդկանց, որ գնահատականներ հնչեցնելուց առաջ արժե թերթել սեփական կենսագրությունը: Այո, Օսկանյանը միակը չէ: Նույն պատկերն է, ըստ էության, բոլոր նախկին պաշտոնյաների պարագայում: Նրանց թվում է, որ մարդկանց հիշողությունն այնքան կարճ է, որքան իրենց պաշտոնավարման տարիներին պետության համար արված դրական գործերի ցուցակը: 

Մանրամասները՝ թերթի այսօրվա համարում

Լուսանկարը՝ PanARMENIAN Photo-ի