Մարող քաղաքի ստվերները…

Գյումրիում սոցիալ-տնտեսական իրավիճակը շարունակում է ծայրահեղ ծանր մնալ: Համաձայն պաշտոնական տվյալների՝ այստեղ աղքատության մակարդակը գրեթե 50% է, որը, ողջ Հայաստանի մասշտաբով ամենաբարձր ցուցանիշներից մեկն է համարվում:

Այն, որ աղքատության նման բարձր մակարդակը պայմանավորված է քաղաքում և, առհասարակ, ողջ մարզում աշխատատեղերի՝ գրեթե լիակատար բացակայությամբ, ամենևին էլ նորություն չէ. աղքատությունն ու գործազրկությունը միմյանցով պայմանավորված երևույթներ են: Ամենացավալին այն է, սակայն, որ, դատելով քաղաքում ընթացող բացասական գործընթացներից՝ վերոհիշյալ խնդիրը՝ աշխատատեղերի բացակայությունը, ապագայում միայն խորանալու միտում ունի: Պարզվում է՝ ընդամենը մի քանի տասնօրյակի ընթացքում Գյումրիում մեկը մյուսի հետևից փակվել են մի շարք խոշոր խանութներ:

Ուշագրավ է այն, որ այդ խանութների բացարձակ մեծամասնությունը զբաղվել են տեխնիկայի վաճառքով. այդ խանութներից են քաղաքի կենտրոնական հրապարակին կից հանրահայտ «Սամսունգ» ֆիրմային խանութը, Խաղաղության օղակում տեղակայված «Կոնսուլ»-ը, Սայաթ-Նովա փողոցի վրա գտնվող «Ֆայն» համակարգչային տեխնիկայի խանութը: Դե ինչ, մինչ զանազան ներկա ու նախկին գյումրեցի չինովնիկներ շարունակում են հայտնվել այլազան սկանդալների կիզակետում, լրատվամիջոցների ուշադրության կենտրոնում, տեղի հասարակ բնակչությունը գահավիժում է սոցիալական անդունդի խորքերն ու գոյատևման այլ ուղիներ չգտնելով իր հայրենի քաղաքում՝ ստիպված բռնում է արտագաղթի քարքարոտ ճանապարհը. խանութների փակման փաստը ևս մեկ անգամ հաստատում է այն ճշմարտությունը, որ գյումրեցիների գնողունակությունը Հանրապետությունում ամենացածրերից է: Հիմա ինչքան քաղաքապետ ու մարզպետ ուզում են, թո՛ղ փոխեն, իրենց թեկնածուներին առաջ քաշեն, դրանից իբր ի՞նչ է փոխվելու, քանի՞ նոր աշխատատեղեր են ստեղծվելու անձերի փոփոխությամբ:

Հետաքրքիր է՝ ի՞նչն է հատկապես դրդում աթոռակռվի որոշ սիրահարների պայքար մղել՝ այս տարածաշրջանում ղեկավար պաշտոն զբաղեցնելու համար: Եթե իրականում փող չկա այստեղ, ապա այդ ի՞նչն է այդքան գայթակղիչ դարձնում այս քաղաքը: Կարո՞ղ ենք, արդյոք, ենթադրել, որ իրականում նյութական միջոցներ լավ էլ կան, պարզապես, դրանք ստվերային են ու անհասանելի հասարակ բնակչության համար:

Փոխարենը՝ իրար կոկորդ կրծելու ու իրար մասսայաբար վարկաբեկելու, պարոնա՛յք երևելիներ, խե՛լք խելքի տվեք, հասկացե՛ք, թե ինչ կարելի է անել, որ խեղճ գյումրեցին դուրս գա այն ողբալի սոցիալական վիճակից, որում հիմա ապրում է: Մի բարի բա՛ն արեք գյումրեցու համար, ու, փոխարենը կատարելագործելու «ուտելու» մեխանիզմները, փորձե՛ք անկեղծ լինել նրա հետ, փորձե՛ք ձեռք մեկնել նրան՝ իր նեղության օրում. չէ՞ որ ձեզ այդտեղ գործուղել են ոչ թե ճարպակալելու, այլ շատ կոնկրետ առաքելություն իրականացնելու՝ ամեն գնով կանխելու քաղաքի ոչնչացումը:

Դավիթ Բաբանով