Մի աչքո՞վ էիք նայում Բաղդասարյանին. իզուր…

Ինչ ուզում եք՝ ասեք, բայց համաձայնե՛ք, որ մեր որոշ իշխանական գործիչների մտքի թռիչքն ու անկրկնելի էնտուզիազմը երբեմն հասնում են այն աստճանի, որ ակամա սկսում ես մտածել, թե նրանք կա՛մ հայկական իրականությունից կտրված, մեկուսացած ինչ-որ կղզյակի վաղեմի աբորիգեններ են, կա՛մ անկրկնելի մանիպուլյատորներ, որոնց կյանքի միակ գործը մարդկանց հիմարի տեղ դնելն է:

Ինչպես գիտեք, Հայաստանի քաղաքական դաշտում թիվ մեկ թեման շարունակում է մնալ նոր Ընտրական օրենսգիրքը, որի շուրջ էլ, հատկապես վերջին ժամանակներս, ընթանում են բուռն քննարկումներ ու գաղափարական առճակատումներ: Ինչպես և կարելի էր ենթադրել, այս առճակատումն ընդդիմության համար ի սկզբանե տանուլային պետք է համարել, քանի որ պետական ողջ մեքենան ու այն կամայականորեն գործի դնողները, մի կողմ դնելով ցանկացած տեսակի սահմանափակումները, լծվել են սեփական «արյան գնով» նոր ԸՕ-ն առաջ մղելու գործին:

Առաջամարտիկների շարքում, ինչպես և ենթադրելի էր, հանդես է գալիս Վահրամ Բաղդասարյանը, ում մտքի գոհարները չեն դադարում ապշահար անելուց շատ-շատերին. խոստովանե՛ք, որ այս մարդու մտքի կրեատիվության վրա միայն զարմանալ կարելի է: Օրինակ՝ դուք գիտեի՞ք, որ մեր երկրի իշխանությունների համար ամենակարևորը ոչ թե ամեն գնով սեփական վերարտադրությունն ապահովելն է, այլ՝ Հայաստանի Հանրապետության միջազգային վարկը: Ո՞չ: Իզուր:

Ա՛յ որ մի փոքր ավելի հետաքրքրասեր լինեիք ու հետևեիք ՀԿ խմբակցության ղեկավար Վահրամ Բաղդասարյանի կողմից տված հարցազրույցներին կամ լսեիք նրա բոցաշունչ ելույթները, նման խնդրի առաջ չէիք կանգնի: Խոսելով նոր Ընտրական օրենսգրքի շուրջ՝ Բաղդասարյանը բառացիորեն ասել է հետևյալը. «Մեր միջազգային հեղինակությունը մեզ ավելի է հետաքրքրում, քան, թե քանի տեղ կունենանք մենք ԱԺ-ում»:

Այսինքն՝ բոլոր այն՝ յուրօրինակ դավադրություն հիշեցնող գործընթացները, որ վերջին ժամանակներս ծավալվել էին նոր ԸՕ-ի շուրջ, նպատակ ունեին՝ ընդամենը եվրոպացիների աչքին հայերիս պատիվը բարձր պահելու: Տեսնես ռեյտինգային քվեարկության դրույթն է՞լ է մտահղացվել մեր վարկանիշը բարձր պահելու համար, թե՞, բառիս բուն իմաստով, բազմաբղետ քվեարկություն կազմակերպելու միտքը ժամանակակից երևալու վեհ մղումից էր ծնունդ առել…

Մի՛ կարծեք, սակայն, թե Բաղդասարյանի կողմից արտահայտած «օրիգինալ» մտքերն այսքանով սահմանափակվում են. մի՛ թերագնահատեք նրա մտքի ուժը, դրա թռիչքը… Սարկազմը՝ սարկազմ, բայց կցանկանայինք մի հռետորական հարց ուղղել Բաղդասարյանին ու նրա պես մտմտացողներին. ձեզ դո՞ւր է գալիս Հայաստանում ստեղծված այն ճահճացած քաղաքական մթնոլորտը, այն անորոշ միջավայրը, որում դուք ապրում եք ու քաղաքական գործունեություն ծավալում:

Հետաքրքիր է՝ եթե Հայաստանը, պայմանավորված մի շարք կարևորագույն աշխարհաքաղաքական գործոններով, չգտնվեր Արևմուտքի ամենատես աչքի դիտակետում, այս երկիրը Մոզամբիկի՞ էիք վերածելու, մի միջնադարյան բդեշխություն, թե՞, այնուամենայնիվ, այնքան առաջադեմ կգտնվեիք, որ որպես պետական կառավարման համակարգի իդեալ կվերցնեիք, ասենք, ինչ-որ միջինասիական երկրում միջնադարից արմատավորված համակարգն ու կլծվեիք գործի՝ կկառուցեիք մեր պապերի երազած Հայաստանը՝ «Հայաստանը ես եմ» կարգախոսը բերաններիդ… Մտածե՛ք այս ուղղությամբ:

Դավիթ Բաբանով