Ո՞րն է ոմանց բանուգործի անունը…

Հետաքրքրիր է՝ ձեզանից ինչ-որ մեկը երբևէ բախվե՞լ է չգնահատված լինելու խնդրին: Երբևէ պատահե՞լ է, որ ձեզ, կոպիտ ասած, հայտնի կենդանու տեղն են դրել: Ո՞չ, ուրեմն՝ դուք մեր երկրում բնակվող ու աշխատանքային գործունեություն ծավալող այն քչերից եք, որոնց բախտն ուղղակի բերել է:

Գաղտնիք չէ, որ Հայաստանում, մանավանդ վերջին տարիներին, լայն տարածում է ստացել մարդկանց, կոպիտ ասած, գցելու պրակտիկան, երբ մարդուն մինչև յոթերորդ քրտինքն աշխատացնում, բայց իրեն հասանելիքն այդպես էլ չեն վճարում: Պարզվում է՝ նման խնդրի Հայաստանում կարող են բախվել ոչ միայն առանձին անհատներ, այլև մարդկանց մի ողջ խմբեր. որքան էլ ցավալի լինի խոստովանելը, բայց ստիպված ենք ֆիքսել, որ մեր երկրում դեռևս չի լուծվել արդեն երկար ժամանակ ձգձգվող մի հարց. գյուղացիներից շատերին դեռևս չեն վճարել իրենց հասանելիք փողերը՝ մթերված գյուղմթերքի դիմաց:

Եթե չեք մոռացել, ՀՀ գյուղատնտեսության նախարար Սերգո Կարապետյանը վերջերս հայտարարությամբ էր հանդես եկել, ուր կոչ էր արել մթերողներին պարտաճանաչ գտնվել ու վճարել գյուղացիների հասանելիք գումարները: Թե դրանից հետո քանի գյուղացու խնդիր լուծվեց, իհարկե, դեռևս պարզ չէ, բայց որ այդ հայտարարություն-կոչն այնքան էլ ազդեցիկ չեղավ որոշ տնտեսվարողների համար, փաստ է:

Այսպես՝ պարզվում է՝ «Սինջար» եզդիների ազգային միավորման նախագահը՝ Բորիս Մուրազին, հանդես է եկել բաց նամակով՝ ուղղված վարչապետ Աբրահամյանին, ուր վերջինիս ուշադրությունը հրավիրել է այն փաստին, որ գյուղացիներից շատերն անցյալ տարվա բերքի գումարը չեն ստացել: Իր նամակում նա նաև անդրադարձել է գրեթե բոլոր գյուղացիների համար առաջնային խնդիր դարձած ոռոգման ջրի պրոբլեմին՝ խնդրելով վարչապետին ուշադրություն դարձնել այս խնդրին ևս:

Արդյոք վարչապետ Աբրահամյանն ուշադրություն կդարձնի՞, թե՞ կմատնի անուշադրության սույն խնդրագիր-նամակը, իհարկե, ցույց կտա ժամանակը, բայց որ այդ նամակում արծարծած խնդիրները միայն Մուրազիին չէ, որ հուզում են, կարծում ենք, նորություն չէ: Բայց եթե չեք մոռացել, իսկ եթե մոռացել էլ եք, ապա թո՛ւյլ տվեք հիշեցնել, որ սույն խնդրով պետք է նախևառաջ զբաղվեր ոչ թե վարչապետը, այլ՝ պարոն Սերգո Կարապետյանը, ում ջանքերը՝ այս ուղղությամբ, համաձայնե'ք, այնքան էլ նկատելի չեն: Հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ պետք է բանը հասնի վերին օղակներին, երբ կան ստորադասները, արդյոք այս ամենը չի՞ խոսում մեր երկրում արմատացած վատ կառավարման համակարգի մասին, համակարգ, ուր կառավարումն ի կատար է ածվում մեկ կամ երկու տեղից: Իսկ միգուցե Սերգո Կարապետյանն այն մարդը չէ՞, ում «թափը» կհերիքեր հարցեր լուծել գոնե իր բնագավառում: Հետաքրքիր հարց է,այնպես չէ՞. ուրեմն՝ փորձե՛ք տրամաբանել…

Դավիթ Բաբանով