Խմբագրական. Ահա թե ինչպիսին պետք է լինի իսկական «ռազմավարական դաշնակիցը»

Ռուսաստանի կառավարությունը և ՌԴ գերագույն դատարանը փաստորեն մերժեցին հայերի ցեղասպանության հերքումը քրեորեն դատապարտող օրինագիծը, որը 2015-ի նոյեմբերին առաջարկվել էր «Справедливая Россия» կուսակցության ղեկավարներ Սերգեյ Միրոնովի և Նիկոլայ Լևիչևի կողմից: Շատ հետաքրքիր էր մերժելու պատճառաբանությունը, ըստ որի՝ ՌԴ քրեական օրենսգրքում արդեն կային կետեր, որոնք համապատասխան պատասխանատվություն են սահմանում հավատացյալների զգացմունքները վիրավորելու և ազգային հողի վրա հանցագործություններ կատարելու համար: Այսինքն՝ ՌԴ կառավարությունը գտնում է, որ սա բավարար հիմք է, և եթե իրենց երկրում որևէ մեկը ասի, թե հայերի ցեղասպանություն չի եղել, դա անպայման կարելի է որակել որպես հավատացյալների զգացմունքները վիրավորե՞լ: Ճիշտն ասած՝ ես որևէ կապ չեմ տեսնում ՌԴ քրեական օրենսգրքի նշված հոդվածների և հայերի ցեղսպանությունը հերքելու հետ...

Բացի այդ, ՌԴ կառավարությունը գտնում է, թե Ռուսաստանում չեն լինում դեպքեր, երբ մասսայաբար հերքվում է հայերի ցեղասպանությունը, հետևաբար նման օրինագիծն ընդունելու կարիք չկա: Հետաքրքիր է՝ այդ ինչպե՞ս են նրանք որոշել կամ որոշում, որ իրենց բազմազգ և բազմամարդ երկրում, որտեղ բնակչության մի հատվածն էլ մուսուլմաններ են, չկան կամ չեն կարող լինել հայերի ցեղասպանությունը հերքելու մասսայական դեպքեր:

Պարզից էլ պարզ է, որ Ռուսաստանն ուղղակի չցանկացավ ընդունել հայերի ցեղասպանության հերքումը դատապարտող օրինագիծը՝ ելնելով ինչ-ինչ սեփական շահերից: Ներկայացրած բոլոր պատճառները ոչ միայն անհիմն էին, այլև՝ անլուրջ, մանավանդ եթե խոսքը «ռազմավարական դաշնակից» համարվող երկրի մասին է: Օրինակ, Շվեյցարիան, Սլովակիան և Հունաստանը մեզ ռազմավարական դաշնակիցներ չեն, բայց ընդունել են նման օրինագիծ, հետևաբար Ռուսաստանն առավելևս պետք է ընդուներ, բայց դա այն դեպքում, եթե Ռուսաստանն ազնիվ խաղացող լիներ և մեր «դաշնակցային» հարաբերություններն էլ լինեին իսկապես դաշնակցային: Այնինչ իրականությունն այլ բան է ասում:

Կարեն Վարդանյան