Սրա գլուխն էլ կերան…

«Ո՞րն է Հայաստանում հաջողության հասնելու բանաձևը» հարցը, թերևս, հուզել է շատերին ու մշտապես, բայց որքան էլ անհավատալի թվա, պատասխանն այս հարցի շատերի համար այդպես էլ մնացել է առեղծված: Նորմալ երկրներում բիզնես գործունեություն ծավալելու համար սովորաբար անհրաժեշտ է լինում ընդամենը գրանցվել համապատասխան պետական մարմնում և վերջ, դու ազատ ես՝ ծավալելու ձեռնարկատիրական գործունեություն, շենացնելու այն երկիրը, որտեղ ապրում ես: Բայց այս ամենը՝ նորմալ երկրներում, իսկ մեզ մոտ տրամագծորեն հակառակ պատկերն է. թեկուզ աշխարհի ամենահանճարեղ ու ինովացիոն գաղափարներով ներշնչված գործարարն էլ լինես, եթե քո առաջ կանաչ լույս չեն վառել ու, բառիս բուն իմաստով չեն թույլատրել, որևիցե քայլ անել, չես կարող ոչինչ ձեռնարկել, իսկ եթե պատահաբար հաջողվել է ինչ-որ գործ սկսել, բայց դու քո այդ գործունեությամբ ինչ-որ մեկի՝ գերշահույթներ ստանալուն խանգարում ես, ապա հաստատ կփոշմանես, ու մի որևէ պատճառ կբռնեն ու կկանխեն գործունեությունդ բիզնես դաշտում:

Ապացույցնե՞ր եք ուզում, այդ դեպքում կխնդրեի պարզապես ուշադիր նայել ձեր շուրջը: Ամենաթարմ օրինակներից մեկը կարելի է համարել օրերս մամուլում տարածված այն տեղեկությունը, ըստ որի՝ Հայաստանում հերթական գործարարն է հայտնվել ֆինանսական կրախի առջև։

Ըստ տարածված տեղեկությունների՝ զանգվածային կրճատումներ են ընթանում «Մանանա Գրեյն» ՍՊԸ տնօրեն Գուրգեն Նիկողոսյանին պատկանող օբյեկտներում: Մասնավորապես՝ Սուրենավանի քարերի վերամշակման գործարանում և Արմաշի ալրաղացում։ Բանից պարզվում է՝ գրեթե 50%-ով կրճատվել է աշխատակազմը, որի պատճառը, համաձայն գործարարի պատճառաբանման, կապված է Հայաստան էժան ալյուրի ներկրման հետ, որը խնդիրներ է առաջացրել տեղական՝ ավելի բարձր գնով վաճառվող ալյուր արտադրողների համար։ Ուշագրավ է այն, որ Նիկողոսյանը վերջերս աջակցություն էր հայտնել Սամվել Ալեքսանյանի այն գաղափարին, որ պետք է թույլ չտալ ՌԴ-ից էժան ալյուրի մուտքը Հայաստան, քանի որ եթե տեղական ալյուրը չվաճառվի, ալրաղացները չեն աշխատի, աշխատատեղեր կփակվեն՝ երկիրը կկործանվի:

Մեզ հետաքրքրում է՝ մի՞թե Ռուսաստանից էժան ալյուրի ներմուծելը կարող էր ազդել բացառապես մեկ գործարարի վրա: Ի՞նչ եք կարծում, արդյոք Նիկողոսյանի հետ տեղի ունեցածը յուրատեսակ դավադրության արդյունք չէ՞.մարդուն «սիրուն ձևերով» ճամփու են դնում: Ամենայն հավանականությամբ՝ տեսնելով, որ չի կարողանում ազատորեն բիզնես ծավալել Հայաստանում, այս գործարարն էլ կվաճառի իր կահկարասին ու կբռնի արտագաղթի ճանապարհը՝մնացած միջոցները ներդնելով այլ երկրի տնտեսության մեջ: Այսքանից հետո Հայաստանում ինչ-որ մեկը կարող է հույս ունենալ, որ ինչ-որ արտասահմանցի կարող է գալ Հայաստան ու ներդրումնե՞ր կատարել, մի՞թե խելքը գցել է, մի՞թե չի հասկանում, որ այստեղ կա մեկը՝ մի գերմարդ, ում կողքով անգամ ճանճն իրավունք չունի անցնելու, ու եթե հանկարծ լիովին պատահաբար այնպես ստացվի, որ իր ու Ալեքսանյանի ճանապարհները հատվեն, այդ դեպքում՝ վա՜յ իրեն, թո՛ղ ուրիշներին չմեղադրի իր հետագա դժբախտությունների մեջ. խելք ունենար, չգար ինչ-որ Հայաստան ու ներդրումներ չաներ…

Դավիթ Բաբանով