Խմբագրական. «Կռուտիտի» արվեստը

Հետևում եմ վերջին օրերին ԱԺ-ում ընթացող՝ էլեկտրաէներգիայի սակագնի վերաբերյալ քննարկումներին ու բանավեճերին և չեմ դադարում զարմանալուց, թե որքան լավ են յուրացրել մեր չինովնիկները «կռուտիտի» արվեստը. իրականում չունենալով արդարանալու հիմք՝ նրանք միշտ գտնում են արդարացումներ իրենց հակահասարակական քայլերին: Օրինակ, դասական առումով «չինովնիկ» Ռոբերտ Նազարյանին, որքան հիշում եմ ՀԾԿՀ նախագահի դերում, միշտ գտել և գտնում է արդարացումներ՝ ժողովրդի շահերին հակասող իրենց որոշումների համար:

Մասնավորապես՝ էլեկտրաէներգիայի սակագնի անհիմն բարձրացումը «կռուտիտով» «հիմնավորելու» հարցում Նազարյանն անմրցունակ է. նրան նույնիսկ պատգամավորը հիշեցնում է, որ ինքը՝ Էներգետիկայի նախկին նախարար Երվանդ Զախարյանն էր դեռ հունվարին ասել, որ ՀԷՑ-ը կորուստները կրճատել է և արդեն 2-3 միլիարդ դրամի եկամուտ է ստանում, բայց Նազարյանը, միևնույն է, մնում է անդրդվելի, ասում է, թե դրանք «գերնորմատիվային» կորուստներ էին, որոնք իբրև թե վճարվում էին սեփական գրպանից:

Դե ինչ, անհնար է հերքել, որ այս մարդն իր գործին՝ «կռուտիտին», լավ է տիրապետում: Նույն հաջողությամբ ասում է, թե կան երկրներ, որտեղ սակագինն էլեկտրաէներգիայի սակագինն ավելի բարձր է, քան Հայաստանում ու այդքանով հասկացնում, որ գնի իջեցման հույս չունենանք: Իհարկե, աշխարհի բազմաթիվ պետությունների մեջ միգուցե կլինեն մի քանիսը, որտեղ գներն ավելի բարձր են, բայց ինչո՞ւ մենք պետք է համեմատվենք հենց այդ մի քանիսի հետ, այն դեպքում, երբ մենք էլեկտրաէներգիա արտադրող երկիր ենք: Այս հարցը ես բնավ Ռոբերտ Նազարյանին չեմ ուղղում, որովհետև վստահ եմ՝ ինքը սրա «կռուտիտն» էլ ունի:

Կարեն Վարդանյան