«Լևի» եկամտի նոր աղբյո՞ւր, թե՞ ազնիվ մղումներ…

Լսե՞լ եք ժողովրդական ասացվածքը, թե՝ ավելի լավ է մարդու աչքը դուրս գա, քան անունը: Անկախ նրանից՝ ինչպես եք վերաբերվում այս ասույթին, հիմա հնարավորություն կունենաք համոզվելու դրա ճշմարտացիության մեջ: Ինչպես գիտեք, ՀՀ առողջապահության նախարարությունը համակարգի բարեփոխումների շրջանակներում վերջերս ընդունել էր մի որոշում, ըստ որի՝ 2016 թվականի մայիսից համակարգում մեկնարկելու է հավաստագրման գործընթաց, իսկ դրանից 5 տարի անց էլ հավաստագիր չունեցող բուժաշխատողները զրկվելու են մասնագիտությամբ աշխատելու իրավունքից: Իսկ հավաստագիր ձեռք բերելու համար, պարզվում է, հարկավոր է լինելու, որպեսզի բուժաշխատողը մասնակցի գիտաբժշկական սեմինարների, կոնգրեսների, գիտաժողովների, հրապարակի գիտական աշխատություններ, հոդվածներ՝ զարգացնելով իր համապատասխան գիտելիքներն ու հմտությունները: Այս ամենի արդյունքում, ըստ սահմանված կարգի, բժիշկները պետք է հավաքեն 220, իսկ միջին բուժաշխատողները՝ 140 կրեդիտ: Եթե ունենան նաև առնվազն 3 տարվա մասնագիտական ստաժ, ապա կստանան անհրաժեշտ հավաստագիրը՝ 5 տարի վավերականության ժամկետով:

Առաջին հայացքից, ինչ խոսք, առաջադիմական նախաձեռնություն է, քանի որ, ըստ էության, փորձ է արվում մի նոր՝ առավել բարձր մակարդակի հասցնել ժողովրդին մատուցվող բուժօգնության որակը՝ փորձելով այս հարցում օրինակ վերցնել առավել զարգացած երկրների փորձը: Բայց որքան էլ տարօրինակ հնչի, շատերիս այս նոր որոշումը կարող է ոչ թե ուրախացնել,այլ գցել մտորումների ու անհանգստությունների գիրկը, քանի որ դժվար կարելի է պատկերացնել որևէ նորարարություն մեր երկրում, որը չենթարկվի տեղական իրողություններից բխող վտանգների. կոռուպցիան ու հովանավորչությունն այստեղ ևս կարող են իրենց սև գործն անել, ու արդյունքում ստացվի, որ, ասենք, համապատասխան հավաստագրման արժանանա ոչ թե արժանավորը, այլ նա, ով «թափով» ծանոթներ ունի համակարգում:

Բանից պարզվում է, որ նման մտավախություններ ունենք ոչ միայն մենք, այլև շատ բժիշկներ ու բուժաշխատողներ, որոնցից շատերի հավաստմամբ՝ այս ամենն արվում է՝ ընդամենը վերադասների համար հավելյալ «լևի» եկամտի աղբյուր ստեղծելու կասկածելի նպատակներից ելնելով, քանի որ սահմանված չափանիշներն ամենևին էլ չեն համապատասխանում այն իրական չափորոշիչներին, որոնցով որոշվում է այս կամ այն բժշկի ունեցած մասնագիտական որակները:

Շատերի կարծիքով՝ յուրաքանչյուր ոք, ում անհրաժեշտ լինի այդ հավաստագիրը, այս կամ այն կերպ ստանալու է՝ կիրառելով այն կոռուպցիոն մեխանիզմները, որոնք տարածված են մեր երկրում: Բժիշկներից շատերն էլ ուղղակի համոզված են՝ բժշկի մասնագիտական որակները սեմինարների մասնակցության քանակով չէ, որ կարելի է որոշել, կամ գիտաժողովները չեն, որոնց ներկա գտնվելով՝ բժիշկն ավելի լավ մասնագետ է դառնալու. բժշկին ամենից առաջ գնահատում են ըստ նրա կատարած գործերի, ունեցած աշխատանքային ստաժի ու այդ ընթացքում գրանցած դրական արդյունքների:

Համաձայնեք, որ որքան էլ տպավորություն ստեղծվի, թե նման կարծիք ունեցողները փորձում են «խտացնել գույները», սակայն համարել, որ նման տեսակետները միանգամայն սին են ու անհիմն, ևս չենք կարող. բոլորս ենք ծանոթ մեր իրականությանը, ԽԾԲ-ական ինստիտուտի հայաստանյան «ձեռքբերումներին»: Մնում է պարզապես հուսալ, որ ճիշտ այն պահից, երբ նոր որոշումը կմտնի ուժի մեջ, Առողջապահության նախարարությունը՝ ի դեմ նախարար Մուրադյանի, կդրսևորի համապատասխան աչալրջություն՝ հերթական անգամ չվարկաբեկվելու համար: Կարծում եք՝ իրատեսական չէ՞ նման հույսեր ունենալը. միգուցե…

Դավիթ Բաբանով