Արդյունքում՝ կործանված քաղավիացիա…

Ինչպես, հավանաբար, արդեն իսկ տեղյակ եք, ՀՀ կառավարությանն առընթեր քաղաքացիական ավիացիայի գլխավոր վարչության պետ Արտյոմ Մովսեսյանը, երկրի վարչապետի համապատասխան հրամանի համաձայն, ազատվել է իր զբաղեցրած պաշտոնից: Ասում են, թե այս պաշտոնանկությունն ուղիղ կապ ունի երկրում ընթացող կոռուպցիայի դեմ պայքարի հետ ու որոշումը կայացվել է՝ հենց այս պայքարի տրամաբանությունից ելնելով: Գերմանական «Լյուֆթհանզա» ավիաընկերությանն արտոնագիր տրամադրելու հարցում ՔԱԳՎ-ում խոչընդոտներ են ստեղծվել, ու այստեղ ավիաընկերության ներկայացուցիչներից համապատասխան չափի կաշառք են պահանջել, ինչի պատճառով էլ Մովսեսյանը հեռացվել է զբաղեցրած պաշտոնից:

Ամեն անգամ, երբ ականատես ես լինում այս կամ այն չինովնիկի պաշտոնանկությանը կամ, ասենք, թոշակի գնալուն, ակամայից ցանկություն է առաջանում գոնե մտովի անդրադառնալու այն ժառանգությանը, որ թողնում է պաշտոնյան՝ իրենից հետո: Ոքան էլ ցավալի լինի խոստովանելը, բայց փաստը մնում է փաստ՝ մեր երկրի պետական ապարատում վարվող կադրային քաղաքականությունը վաղուց սպառել է իրեն. մատների վրա կարելի է հաշվել այն պետական պաշտոնյաներին, որոնց պաշտոնանկությունը կամ կամովին տված հրաժարականը ափսոսասանք առաջացրած լինի հանրության շրջանում: Որպես կանոն՝ մեր չինովնիկներն իրենցից հետո թողնում են ավերակված համակարգ, մինչև ականջների ծայրը թալանված գերատեսչություն. Արտյոմ Մովսեսյանի դեպքը, այս առումով, բացառություն չէ:

Ընդհանրապես, երբ փորձում ես հասկանալ, թե ասենք նույն Մովսեսյանի՝ տանսամյակից ավել ձգված պաշոտնավարման գաղտնիքը որը կարող է լինել, անկեղծ ասած, այդպես էլ չես կարողանում ինքդ քեզ համար պարզել. այս մարդն անգամ համապատասխան կրթություն չունի՝ նման պատասխանատու պաշտոն զբաղեցնելու համար: Խնդիրն այս, իրականում, Հայաստանում կրում է համակարգային բնույթ, ու վաղուց սովորական բան է դարձել այն անհասկանալի պրակտիկան, երբ ասենք անասնաբույժը կարող է հավակնել որևիցե երկրում ՀՀ դեսպանի պաշտոնին, իսկ քիմիկոսն էլ նշանակվի իր ոլորտի հետ որևիցե առնչություն չունեցող կարևոր պետական գերատեսչության ղեկավար. արդյունքում՝ ժանգոտած պետական կառավարման մեխանիզմ, վխտացող կոռուպցիա, «բանից բեխաբար» չինովնիկներ…

Բայց, ինչպես հայտնի է, ոչինչ պատահական չի լինում այս աշխարհում, ու այս կամ այն անհասկանալի դեմքերին խիստ կարևոր պաշտոններ վստահելու երևույթը, պարզվում է, այնքան էլ ինքնաբուխ ու անտրամաբանական չէ. նրանցից շատերը, եթե ոչ անխտիր բոլորը, որպես կանոն, սեփական կենսափորձով են ապացուցած լինում քաղաքական իշխանությունների հանդեպ իրենց ունեցած նվիրվածությունն ու թիմի անդավաճան մասնիկ լինելը, որն էլ դառնում է այն հիմնաքարը, որի վրա վեր է խոյանում այդպիսիների կարիերան: Մովսեսյանի աշխատանքային գործունեության ողջ ընթացքն ուսումնասիրելիս բախվում ես հենց վերոհիշյալ երևույթին: Մարդը ժամանակին ճիգ ու ջանք չի խնայել իշխող քաղաքական համակարգի վերաարտադրմանը նպաստելու, ինչի արդյունքում էլ պարգևատրվել է համապատասխան աթոռով՝ իր հետևում թողնելով հմուտ ու բանիմաց մասնագետներին, որոնք, անկասկած, շատ ավելի արդյունավետ կերպով կարող էին իրականացնել իրենց աշխատանքային գործառույթներն ու ողջ համակարգը անկման չհասցնեին:

Անվիճելի է՝ քանի դեռ մենք չենք ձերբազատվել դեռևս խորհրդային անցյալի մնացուկներից, որոնց թվին է պատկանում նաև կուսակցին պարտադիր կերպով ինչ-որ պատասխանատու պաշտոնի նշանակելը, մեզ լավ ապագա չի սպասվում, քանի որ արդյունավետ պետություն կառուցելու համար պետք է առաջնորդվել ոչ թե անձնական ամբիցիաներով ու այլևայլ սուբյեկտիվ գործոններով, այլ՝ բացառապես քաղաքակիրթ աշխարհում կիրառվող չափորոշիչներով. պետք է շեշտադրել նախևառաջ մարդու մասնագիտական կարողությունները և հետո միայն ուշադրություն դարձնել նրա՝ ընտրակեղծարարություններ անելու բացառիկ ընդունակություններին…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ