Սրանք էլ սենց են փող աշխատում…

Երբ այս տարվա փետրվարի 24-ին ՀՅԴ-ՀՀԿ պաշտոնական կոալիցիա կազմելու վերաբերյալ համապատասխան փաստաթուղթն էր ստորագրվում, միգուցե հասարակության որոշակի շերտերի մոտ՝ հատկապես դաշնակցական գաղափարախոսությամբ հմայվածների, կարող էին հույսեր արթնանալ, թե այդ փաստաթուղթը, որը մեկ տարուց ավել տևած երկու կուսակցությունների միջև փաստացի փոխհամաձայնեցված քաղաքականության նյութական արտացոլանքը պետք է դառնար, երկրում լրջագույն ու արմատական փոփոխությունների հիմք կհանդիսանա, ու մենք՝ ձեզ հետ միասին, կարճ ժամանակում ականատես կդառնանք այնպիսի աշխարհացունց բարեփոխումների ու երկար սպասված փոփոխությունների, որոնք մի նոր մակարդակի կբարձրացնեին երկրի ներքին կառավարման համակարգն ու կսկզբնավորեին որակապես այլ պետություն ունենալուն միտված քայլերի ամբողջությունը. արդյունքում՝ 0…

Ինչպես հայտնի է, ԱԺ գարնանային նստաշրջանը մոտեցել է իր ավարտին, ու զանազան կուսակցություններ իրենց ճեպազրույցներում փորձում են ամփոփել այս ժամանակահատվածի ընթացքում ԱԺ գործունեությունն ու գնահատականներ հնչեցնել հասարակությանը հուզող հարցերի վերաբերյալ: Այսպես՝ ՀՅԴ խմբակցության քարտուղար Աղվան Վարդանյանը, ամփոփելով ԱԺ գարնանային նստաշրջանը, ի լուր աշխարհի մի չափազանց հետաքրքրական միտք է հնչեցրել ՝ իրենք երբեք շատ խոսելն ու անընդհատ հարցեր բարձրացնելը ընդունելի չեն համարել։ Ավելին՝ բարձր գնահատելով ՀՀԿ-ՀՅԴ համագործակցության հուշագրի դերը երկրի կյանքում՝ Վարդանյանը համարել է այն երկրում արմատական և որակական փոփոխությունների հիմք, ուր Դաշնակցության դերակատարությունը բավական մեծ է:

Համաձայնե՛ք, սա այն դեպքերից է, երբ մարդ, պարզապես, ցանկանում է լռել, զսպես սեփական էմոցիաներն ու ավել-պակաս չխոսել՝ ոմանց բարձր տրամադրությունը չփչացնելու համար: Եթե Աղվան Վարդանյանը ձեռքը դնի սեփական սրտին ու ինքն իր հետ մի փոքր ավելի անկեղծ գտնվի, քան հասարակության, տեսնես կարո՞ղ է թվել գոնե մի քանի արմատական բարեփոխում ու ձեռքբերում, որ վերջին մի տարում Հայաստանին հաջողվել է ունենալ. կասկած չկա՝ իշխանության հետ փոխգործակցության արդյունքում միակ շահող կողմը Դաշնակցույունն է՝ ուրիշ ոչ ոք. բոլոր այն խնդիրները, որ հատուկ էին մեր երկրին՝ մինչև ՀՅԴ-ՀՀԿ հարաբերությունների ջերմացումը, շարունակում են գոյություն ունենալ ցայսօր՝ մարդու իրավունքներ, մենաշնորհներ, սոցիալական՝ անլուծելի թվացող խնդիրներ, դեմոգրաֆիական պրոբլեմ, երկրի անվտանգությանը վերաբերող հարցեր: Բայց ո՞ւմ է, գրո՛ղը տանի, հետաքրքրում, թե որ խնդիրներն են լուծվել և որոնք՝ ոչ: Մարդիկ սուս-փուս՝ առանց ավելորդ նյարդային շարժումների, տեղավորվել են իշխանական բուրգի համապատասխան օղակներում ու ձեռքի հետ՝ պարարտանում: Երբ ժողովրդի «աչքը մտնելու» համար պետք էր, որ ասենք Արծվիկ Մինասյանը ԱԺ բոլոր նստաշրջաններին նախարարներին բմբլահան աներ, անում էր, հիմա, երբ այլևս դրա կարիքը չունեն, իսկ ժողովրդի կարծքը դաշնակցականների կարիերայի հարցում այլևս վճռորոշ դեր չի կարող ունենալ, դեմ են հանդես գալիս շատ խոսելուն ու անընդհատ հարցեր բարձրացնելուն. չէ՞ որ այդ հարցերը նախևառաջ ուղղված են լինելու իրենց՝ որպես կառավարության մասնիկը կազմողների…

Փաստ է՝ մեր երկրում կուսակցությունները վաղուց որոշ մարդկանց համար վերածվել են սեփական ամբիցիաները բավարարելու համար անփոխարինելի գործիքի. կարևորը իշխանություններին սեփական էգոյի մասին անընդհատ հիշեցնելն է, իսկ թե դրա արդյունքում ինչ դուրս կգա, փայլուն կերպով ցույց է տալիս Դաշնակցության օրինակը՝ փող ու իշխանություն:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ