Ուրացանք տիրոջ խոսքն ու պետությունը

2016 թիվը հազիվ է հատել հասարակածը, սակայն արդեն հասցրել է ծնել երեք իրադարձություն, որոնց պատմականությունը նույնիսկ ոչ թե մեկ, այլ` մի քանի տարվա խորհուրդ ունի: Այդ իրադարձությունից յուրաքանչյուրը բացահայտել է Հայաստանի ներքին հակասականությունը` հետևությունների չհանգելու մեր ազգային ողբերգությունը:

Քառօրյա պատերազմը հարուստ է հերոսականության և անձնազոհության բազմաթիվ դրվագներով, սակայն սահմանագծային այս իրադարձությունն անհետևանք մնաց, որովհետև դրան չհաջորդեց մեր վարքագծի, մտածողության փոփոխությունը: Նահատակված հերոսին արժևորում են ոչ թե մեդալով, կենացով, այլ` նրան կերպար, հասարակության իդեալ դարձնելով: Դրա համար հարկավոր էր նոր որակի պետության ստեղծումը դարձնել անհրաժեշտություն: Այս թեմայով նույնիսկ քաղաքական հանրային դիսկուրս չեղավ: Քառօրյա պատերազմում հերոսացած «Մանումենտցի Կյաժին» և մյուս նահատակներին արժևորեցինք քանի արտաքին սպառնալիքն իրական էր: Հետո, կարծես` պատերազմ, հերոսություններ ու կորուստներ չէինք ունեցել, դարձյալ վերադարձանք գաղջ իրականություն, որի կերտողն օլիգարխն է` իր քսակով, պաշտոնյան` իր յուղոտ պատառով:

Հռոմի պապի հայաստանյան այցը պատմական էր, սակայն նույնիսկ այդ պատմականությունն է խամրում, երբ հասարակ մարդը տեսնում է կաթոլիկ եկեղեցու քահանայապետի ու մեր հոգևորականի, Ֆրանցիսկոսի ու մեր պաշտոնյանների կենցաղի մտածողության կոնտրաստը: Այս այցը պետք է խթաներ բանավեճների` հոգևոր և սպառողական հայաստանների թեմայով, սակայն դա տեղի չունեցավ, որովհետև մեզանում 30 արծաթը լափել, հոշոտել է յուրաքանչյուր արժեք: Հուլիսի 17-ի միջադեպը հենց այն իրադարձությունն է, որը բնորոշում է այս օրվա հակասական Հայաստանը: Քառօրյա պատերազմի ծնած ազգային միասնության ծիլերը ոչնչացվեցին, որովհետև ազատամարտիկը կրակեց մեկ այլ ազատամարտիկի վրա, ու քրիստոենությունն առաջինն ընդունած երկրում ուրացանք տիրոջ խոսքը, եղբայրասպան կրակոցի ոստիկանական մահակի ուժով:

Սարգիս Հակոբյան