Ամեն բան, դեռևս, առջևում է…

Այն, որ ցանկացած պետության գոյության ու նորմալ կենսագործունեության թիվ մեկ երաշխիքներից մեկը կայացած արդարադատական համակարգ ունենալն է, վաղուց հայտնի ճշմարտություն է. արդարադատությունը, եթե կուզեք, այն հիմնական ատրիբուտն է, որի վրա հիմնվում է «պետություն» կոչվածն ու խարսխվում ցանկացած սոցիում: Հայտնի է, սակայն, որ մեր երկրում, պայմանավորված մի շարք օբյեկտիվ ու սուբյեկտիվ գործոններով, մշտապես համարվել է, որ արդարադատության համակարգն այն խոցելի օղակներից մեկն է, որում շատ անելիքներ կան՝ հասնելու այն իդեալին, որով բնորոշվում է հասկացությունն ինքնին:

Անհերքելի ճշմարտություն է նաև այն, որ պետական համակարգերի անխափան ու ճիշտ գործունեության հարցում խիստ վճռորոշ են այն կադրերի մարդկային ու մասնագիտական որակները, որոնց պատասխանատվությանն են հանձնված պետության համար կենսական նշանակություն ունեցող օղակների կառավարումը. Հայաստանի դատախազությունն, անկասկած, այդ կարևորագույն օղակներից մեկն է:

Չնայած Հայաստանում սովորաբար ընդունված է կարծել, թե արդարադատության համակարգն ամենախոցելիներից է, սակայն պետք է նշել, որ դրա զարգացման ու իրական առաջընթացի ուղղությամբ հատկապես վերջին տարիներին բավական շատ բան է արվել, ու գրեթե բոլոր ժամանակներում էլ համակարգի համար պատասխանատու պաշտոնյաները ջանացել են վերացնել այն հիմնական խնդիրներն ու բացթողումները, որոնք կարող էին խաթարել համակարգի ընդհանուր պատկերը:

Երբ 2013-ին Գևորգ Կոստանյանը նշանակվեց ՀՀ գլխավոր դատախազի պաշտոնում՝ բոլորին պարզ դարձավ՝ այս երիտասարդ իրավաբանը ոչ միայն շարունակողն է լինելու այն լավագույն ավանդույթների, որ արմատավորվել էին արդարադատության ոլորտում դեռևս իրենից առաջ, այլև նոր շունչ ու խոսք է բերելու համակարգ՝ այն է՛լ ավելի մոտեցնելու քաղաքակիրթ երկրներում հաստատված ստանդարտներին. ժամանակն ապացուցեց ասվածի ճշմարտացիությունը:

Անցած լինելով ծառայողական բոլոր էտապներով, ունենալով փայլուն կրթություն, հսկայական գիտելիքներ ու վարժ տիրապետելով աշխատանքային հմտություններին՝ Կոստանյանին, իր սկզբունքայնության ու բացառիկ գրագիտության շնորհիվ, հաջողվեց հայաստանյան արդարադատության համակարգը բարձրացնել մի նոր, ավելի բարձր մակարդակի՝ փաստելով, որ հենց երիտասարդ սերնդի փայլուն ներկայացուցիչների շնորհիվ է, որ հնարավոր է լինելու Հայաստանի զարգացումը շատ ավելի հաստատուն ու անշրջելի դարձնել:

Մշտապես ուշադրության կենտրոնում պահելով երկրում մարդու իրավունքների խնդիրը՝ նա համակարգն ավելի մոտեցրեց հասարակությանը, հատկապես կարևորելով դրա կայացումն ինքնին, որը չպետք է կախված լիներ բացառապես անձերի քմահաճույքից:

Ինչ վերաբերում է կոնկրետ դատական համակրգին, ապա պետք է ասել, որ Կոստանյանը շարունակ հանդես է եկել դրա արմատական բարեփոխման օգտին՝ առաջնային համարելով երկրում երկաստիճան դատական համակարգի ներդրումը, վստահ լինելով, որ ներկայիս եռաստիճան համակարգը չի կարողանում լուծել իր առջև ծառացած խնդիրներն ու լիովին բավարարել հասարակական պահանջմունքները:

Ւնչ խոսք, կարծել, թե Կոստանյանի հրաժարականը դառնալու է այն վերջնակետը, որով կանգ է առնելու նրա աշխատանքային գործունեությունը, սխալ կլիներ, քանի որ նա դեռևս շատ անելիքներ ու կյանքի կոչելու ծրագրեր ունի և, ամենակարևորը, ունի այդ ամենի համար անհրաժեշտը պոտենցյալ. մի բան, որ հաճախ չես հանդիպի մեր պետական կառավարման համակարգում. այս առումով՝ Կոստանյանը կարող էր փայլուն օրինակ դառնալ բազում չինովնիկների համար, որոնց մի զգալի մասի օգտակար գործողության գործակիցն, ինչպես հայտնի է, գրեթե զրոյական է:

Պարզ է մեկ բան՝ սահուն ու խելամիտ սերնդափոխությունը Հայաստանում այլևս օրախնդիր է դարձել: Պետք է նշել, սակայն, որ որքան էլ առանձին անհատներ փայլեն իրենց անձնական որակներով ու ցույց տված գերազանց արդյունքներով, միայնակ նրանք ոչինչ չեն կարող անել, ու երկրում էական բարեփոխումների հասնելն անիրական կլինի. հարկավոր է այդ ամենը դնել կոլեկտիվ, թիմային հիմքերի վրա ու արհեստական խոչընդոտներ չհարուցել երիտասարդ, բանիմաց ու, ամենակարևորը՝ մաքուր կադրերի առաջ. նրանց մեջ է երկրի ապագան, այն Հայաստանի, որ վաղն է գալու:

Արամ ՀԱԿՈԲՅԱՆ