Էս մարդը բիզնեսմեն տղայա. «թռել եք դեմքին» որ ի՞նչ…

Դատելով վերջին մի քանի օրերին շրջանառվող խոսակցություններից ու որոշ շրջանակներում իշխող տրամադրություններից' կարելի է ասել, որ Մոսկվայի բանակցությունների գլխավոր արդյունքը, թերևս, դարձավ այն, որ Հայաստանում սկսվեց է՛լ ավելի մեծ թափով շրջանառվել այն հերյուրանքը, թե Արցախի' միջազգային հանրության կողմից լիարժեք սուբյեկ ճանաչվելու ճանապարհին Հայաստանից ակնկալած փոխզիջումային հիմնական ձև ներկայացվող ազատագրված տարածքների' մարդակեր ազերիներին հանձնումն այն միակ ճանապարհն է, որ իբր թույլ է տալու վերջնականապես ամրապնդել հայոց պետականությունն ու ստեղծելու նախադրյալներ' հայ ժողովրդի' սեփական հայրենիքում խաղաղ գոյության ու բարգավաճման համար:

Իշխանական այն շրջանակները, որոնք, բացառապես ելնելով մորթապաշտական նկրտումներից, հիմնականում հենց այս թեզի կրողներն են դարձել, պարզվում է,  հիմա էլ փորձում են իրենց նպատակին հասնել, գործի դնելով, իրենց պատկերացմամբ, քարոզչական այն ծանր հրետանին, որը, իբր հենվելով գիտության հեղինակության վրա, փորձելու է այնպես անել, որ հասարակական կարծիքը թեքվի հակահայկական գաղափարերով տարվածների կողմն ու հետզհետե ամենալայն շրջանակներում ձևավորելով պարարտ հող' ի չիք դարձնի հասարակությունից եկող ընդդիմությունը նմանօրինակ պլաններին. խաղի մեջ է մտնում նույն ինքը' ստի արքան' Ահարոն Ադիբեկյանը, որի' ժողովրդի շրջանում ունեցած հեղինակության մասին ասել, թե զրոյական է, կնշանակեր չասել ոչինչ: Հայաստանում քիչ կգտնվի ևս մեկ հոգի, որը նույնքան հեղինակազրկված ու պախարակված լինի ժողովրդից, որքան իրեն ՀՀ գլխավոր սոցիոլոգ հռչակած սույն անձը:

Պարզվում է' Ադիբեկյանը փորձելով պատվով կատարել այն գործը, որ հանձնարարվել է նրան վերևից, օրերս ասուլիս է գումարել ու առանց ամաչելու հայտարարել, թե Արցախի 150 հազար բնակչությունը 12 000 քառակուսի մետր տարածքն ի՞նչ է անելու, եթե ստանալու է անկախություն...

Հիմա հարց Ադիբեկյանին ու նրան ասուլիսի ուղարկած համապատասխաններին. դե եթե ազատագրված 7 շրջանն այդքան անկարևոր էին Հայաստանի համար, էլ ինչո՞ւմն էր դրանք ազատագրելու իմաստն ու այդ ճանապարհին ավելորդ զոհեր տալու հիմնական նպատակը: Տեսնես, եթե Ադրբեջանը մեր փոխարեն լիներ, արդյոք ընդհանրապես կմտածե՞ր բանակցելու մասին, թե՞ առհասարակ կհրաժարվեր այդ թեման իսկ քննարման առարկա դարձնել…

Դե հիմա ասե՛ք' սրանից հետո ո՞ւմ կհարգեն, մե՞զ, թե՞ Ալիևին… Բայց այս ողջ պատմության ամենամարազմատիկ դրվագն այն է, որ Ադիբեկյանը՝ հավատարիմ իր ոճին, «ձուկը ջրում, կանգնել ու բազար է անում»' առանց ինքն իրեն ու իր տերերին հաշիվ տալու' լա՛վ, իսկ ո՞վ ասաց, որ եթե հայկական կողմը համաձայնի ազատագրած տարածքները ազերիներին տալ, դա ավտոմատ կերպով նշանակելու է ԼՂՀ ճանաչում միջազգային հանրության կողմից:

Ի՞նչ է, Ադիբեկյանը չգիտի՞, որ Ալիևի նպատակը ոչ թե ասենք Քելբաջարն է, այլ' Սևանա լիճը, իսկ Արցախի կործանումը' միայն մի փոքր դրվագ մարդակերների կողմից՝ Հայաստանի ոչնչացմանը հասնելու ճանապարհին: Դե իհարկե գիտի, դե իհարկե այնքան էլ միամիտ չէ, բայց, ինչպես ասում են, փողին «մուննաթ», ով կվճարի, նրա տեսակետն էլ կարտահայտի, մարդը բիզնես է անում, այլ ոչ թե ընկնում ինչ-որ «վերացական» գաղափարների' հայրենասիրության կամ նմանատիպ' մեր օրերում ոմանց համար գրոշի արժեք չունեցող բաների հետևից. մարդը պրագմատիկ է, պրագմատիկ…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ