«Հայկական բաստիլի» ուրվականը

Մեր երկիրը հասել է ներքին երկփեղկման վտանգավոր աստիճանի: Մոտավորապես այն վիճակին, որում գտնվում էր 18-րդ դարի նախահեղափոխական Ֆրանսիան:

Խոսքերս մերկապարանոց չեն և ապացուցվում են անգամ շատ պարզունակ կենցաղային դիտողակությամբ: Դրա համար յուրաքանչյուր հինգշաբթի պետք է գտնվել Կառավարության շենքի մոտ:

Այդ օրերին կաբինետը նիստեր է անցկացնում, իսկ թշվառության ու անարդարության ճիրաններում հայտնված հասարակական տարբեր խմբերը՝ արևից կամ անձրևից անպաշտպան, փորձում են արդարություն փնտրել:

Հայաստանյան կոնտրաստն աչքի է զարնում միանգամից: Այդ օրերին, կառավարության շենքի ավտոկայանատեղին թանկարժեք մեքենաների ավտոպարկ է հիշեցնում: Այս ճոխությունը, հատկապես աչքի է զարնում կառավարության շենքի մոտ ցուցարար քաղաքացիների ֆոնին: 

Տնտեսական ճգնաժամի, նաև քառօրյա պատերազմի հետևանքով հունիսի  2-ին կառավարությունը որոշեց անցնել էկոնոմ ռեժիմի: Սակայն տրամաբանությանը հակառակ՝ դա վերաբերեց ոչ թե պետական չարդարացված ծախսերի կրճատմանը, այլ պետության սոցիալական պարտականությունների չկատարմանը:

Դեռ երկու տարի առաջ Հովիկ Աբրահամյանը «Վանաձոր Քիմպրոմ» ջեկի աշխատողներին խոստացել էր լուծել աշխատավարձի խնդիրը:

Բնականաբար, խոստումը չի կատարվել, ու այսօր, թերևս, կառավարության ղեկավարը չվճարված 130 միլիոն դրամի խնդիրը կկապի տնտեսական ճգնաժամի, պատերազմի ու էլի ինչ-որ հանգամանքների հետ:

Թող քիմպրոմցիները, նաիրիտցիները մի կերպ դիմանան, բայց պաշտպանության նախարարին ու գլխավոր դատախազին արտոնված է չկատարել կառավարության հունիսի երկուսի որոշումը:

Արտոնված է ոչ թե օենքով, այլ նրանց «էլիտարության» հանգամանքով:

Սեյրան Օհանյանը և Գևորգ Կոստանյանը լավագույնս տեղյակ են եղել, որ մեկնումներ պետք է իրականացնեն էկոնոմ կարգով, սակայն նրանք ցուցադրել են իրենց ազդեցիկությունը՝ օգտվելով թանկարժեք բիզես կլասի ավիատոմսերից:

Բնականաբար՝ պեբյուջեի հաշվին: Ի՞նչ է սա, եթե ոչ պետության չգոյության դրսևորում: 

Շատ ազնից տնտեսվարողներ չեն դիմանում մրցակցությանը, որովհետև ոչ բոլոր սուբյեկտներն են ազնիվ ու օրինապաշտ:

ՀՀԿ խմբակցության անդամ Խոսրով Հարությունյանի եղբայրն Արամյանց բժշկական կենտրոնի սեփականտերն է և անփույթ վերաբերմունք է ցուցաբերում ախատող բժիշկների հանդեպ՝ ամիսներով չվճարելով նրանց ախատավարձը:

Սամվել Մելիքիչին չի անհանգստացնում անգամ այն, որ բժիշկները դատարան են դիմել՝ հավանաբար հույսը դնելով ազդեցիկ եղբոր կապերի վրա:

Հարուստն ավելի է հարստանում, աղքատն աելի է թշվառանում: Երկիրը մոտենում է հեղափոխական սահմանագծին: «Սասնա ծռերն» ընդամենը ահազանգ էր, զգոնության կոչ իշխանություններին:

«Հայկական բաստիլն» այլևս ֆանտազիայի ժանրից չէ:

Ու գլխավորապես այն պատճառվ, որ ունենք անպատասխանատու իշխանություն:

Սարգիս Հակոբյան