Իշխանության իմիտացիա. ինչպես է հողը «փախչում» Փաշինյանի ոտքերի տակից

Որքան էլ որ Նիկոլ Փաշինյանը ջանում է տպավորություն ստեղծել, թե ամեն բան երկրում իր կողմից վերահսկվում է և նա շարունակում է պահել իշխանությունը իր ձեռքում, առկա են բազմաթիվ դրվագներ, որոնք ապացուցում են հակառակը:

Դիցուք՝ Նիկոլ Փաշինյանի հրաժարականն են պահանջում երկրի քաղաքական, ռազմական և հոգևոր էլիտան: Որքան էլ որ պետությունը և բանակը, պետությունը և եկեղեցին տարանջատ են՝ միևնույն է, դրանք կառույցներ են որոնք պետության ողնաշարն են և այս կառույցների հետ օրվա իշխանությունների համագործակցությունը պարտադիր պայման է՝ երկրի բնականոն զարգացման համար: Այդ համագործակցությունը այսօր զրոյական է, քանի որ Փաշինյանը զրկված է հոգևոր դասի և գեներալիտետի աջակցությունից, ինչը միանշանակ թուլացնում է նրա մանեվրելու հնարավորությունները:

Փաշինյանի հրաժարականը պահանջում են Սփյուռքի 40-ից ավել կառույցներ: Սա նշանակում է, որ Փաշինյանը չունի աջակցություն ոչ երկրում, ոչ երկրի սահմաններից դուրս: Հատկապես մեծ է Սփյուռքի հիասթափությունը՝ «Հայաստան» Համահայկական հիմնադրամի շուրջ բարձրացված աղմուկի ֆոնին: Դրսում բնակվող մեր հայրենակիցները ակնհայտորեն անվստահության մեսիջներ են հղում գործող իշխանություններին` չցանկանալով համագործակցել վերջիններիս հետ:

Նիկոլ Փաշինյանը չի վայելում նաև ուժային կենտրոններից և ոչ մեկի բացահայտ աջակցությունը, ասել է թե՝ իշխանության պահպանման հարցում դրսից օգնության սպասելը վերջինիս կողմից քաղաքական անհեռատեսության պարզագույն դրսևորում կլիներ: Ոչ ՌԴ-ն, ոչ Արևմուտքը հանդես չեն գալիս Փաշինյանի աջակցության հայտարարություններով, և դա է պատճառը, որ Փաշինյանը ստիպված է կեղծել օրինակ՝ իր և Վլադիմիր Պուտինի հեռախոսազրույցի մասին տարածվող ռելիզը` նշելով՝ իբր Կրեմլը իր աջակցությունն է հայտնել Հայաստանի օրինական իշխանություններին. կեղծիք, որը շատ արագ բացահայտվեց նույն Կրեմլի կողմից: Սակայն, այս կեղծիքը Փաշինյանի ցայտնոտային վիճակի լավագույն ինդիկատորն է:

Փաշինյանին չի ենթարկվում նաև դատական համակարգը՝ ապացուցելով, որ վնգստացող դատավորներ համակարգում չկան: Սա Փաշինյանի համար անչափ ծանր հարված է, քանի որ դատարանների հանդեպ վերահսկողության բացակայությունը նշանակում է, որ Փաշինյանը ի վիճակի չի լինելու իշխանության պահպանման նպատակով դիմել ապօրինությունների: Վերջին շրջանում բազմաթիվ են օրինակները, երբ դատարանը արդարացնում է ընդդիմադիր գործիչներին, Փաշինյանի հրաժարականը պահանջող համայնքապետերին, այսօր էլ վարչական դատարանը որոշում է կայացրել, որ Օնիկ Գասպարյանի ազատման հրամանը իրավաչափ չէր և նա շարունակելու է պաշտոնավարել: Փաշինյանը, իհարկե, փորձում է իրենով անել դատական համակարգը, այդ իսկ պատճառով էլ «Իմ քայլում» շտապողականություն են դրսևորում դատական օրենսգրքում փոփոխություններ անելու հարցում, նաև հենց այդ պատճառով էլ պատերազմ է հայտարարվել ԲԴԽ նախագահին: Սակայն, չնայած ճնշումներին` դատական համակարգը համառորեն չի ենթարկվում Փաշինյանի ապօրինի հրամաններին: Անգամ ՍԴ-ն, որի նախագահին փոխելու համար մի ամբողջ տարի քաղաքական դաշտ էին փոթորկում, իշխանությունների ձեռքում չէ որպես այդպիսին:

Իսկ ո՞րն է Փաշինյանի հենարանը այդ դեպքում: Պետք է փաստենք, որ այսօր Փաշինյանը իշխանության իմիտացիա է անում զուտ ԱԺ «Իմ քայլը» խմբակցության պատգամավորների և ուժային համակարգի մի մասի աջակցության շնորհիվ; Մի մասի, այն պարզ պատճառով, որ  ուժային համակարգում էլ աճում է դժգոհությունը Փաշինյանի վարքագծից: Բազմաթիվ ոստիկաններ, ԱԱԾ աշխատակիցներ պարզապես լքում են համակարգը` չցանկանալով ենթարկել ապօրինի հրամաններին: Եվ եթե Փաշինյանն, աթոռը պահելու մոլուցքով տարված, փորձի անցնել չգրված սահմանագծերը՝ մեծ է հավանականությունը, որ ուժայինները ևս կմիանան իր հրաժարականի պահանջին: Ըստ էության, Փաշինյանը բավական երկար ժամանակ է, ինչ զրկված է իշխանությունից, կարելի է ասել՝ իշխանությունը այսօր իսկապես ճամպրուկ է, որը գցված է փողոցում և պետք է այն պարզապես վերցնել: Սակայն, դրա համար անհրաժեշտ է, որպեսզի ընդդիմադիր ուժերը համախմբվեն՝ չգնալով որևէ սեպարատ պայմանավորվածությունների Փաշինյանի հետ և չտալով նրան շանս՝ շարունակելու իշխանության իմիտացիան…