Շիրակցիների հերթական հիասթափությունը. ո՞ւմ համար է 10 ամիս աշխատել ՔՊ-ական պաշտոնյան

Շիրակի մարզպետ Հովհաննես Հարությունյանը հրաժարական է ներկայացրել զբաղեցրած պաշտոնից: Առաջին հայացքից կարող է թվալ, որ տաս ամիս աշխատած մարզպետը որոշել է հեռանալ, քանի որ ի վիճակի չէ կատարել մարզի բնակչության առաջ ստանձնած պարտավորությունները, սակայն, իրականում Հարությունյանի հրաժարականը քաղաքական պատասխանատվության հետ որևէ կապ չունի, նա պարզապես չի արդարացրել կուսակցական վերնախավի՝ իշխանության վերարտադրության հույսերը ՏԻՄ ընտրություններում:

Մինչդեռ մեծ հույսեր նոր մարզպետի հետ կապում էին նաև շիրակցիները: Հուլիսի 5–ին Շիրակի մարզի մի քանի համայնքների բնակիչներ փակել էին Երեւան-Գյումրի մայրուղու Ազատան-Բենիամին հատվածը՝ պահանջելով կամ լուծել ոռոգման ջրի հարցը, կամ փոխհատուցում հատկացնել։ Այդ պահանջով շիրակցիները  նախորդ ամիսներին եւս բողոքի ակցիա էին իրականացրել՝ փակելով ճանապարհը: Խնդիրն, իհարկե, լուծում չի ստացել, մինչդեռ արդեն նախկին մարզպետը հավաստիացնում էր, որ շուտափույթ լուծում կգտնվի:

Մարզպետը նաև խոստանում էր վերջ տալ տնակներին, մթությանը և խավարին: Միայն նշենք, որ նույն Գյումրիում տնակային ավանների խնդիրը շարունակում է սուր մնալ, և Հարությունյանի ղեկավարման տաս ամիսներին որևէ առաջընթաց այս հարցում չգրանցվեց:

Լինելով Գյումրիի քաղաքապետի թեկնածու՝ Հարությունյանը խոստանում էր վերացնել ՀՀ մեծությամբ երկրորդ քաղաքում գծատերեր հասկացությունը: Հարց է առաջանում՝ իսկ ինչո՞ւ միայն Գյումրիում և ինչու մարզպետի պաշտոնը զբաղեցնելու 10 ամիսների ընթացքում Հարությունյանի մտքով չանցավ լուծել այդ հարցը՝ մարզի կտրվածքով և վերացնել գծատերեր հասկացությունը ողջ Շիրակում:

Մարզպետ նշանակվելուց հետո Հարությունյանը մտահոգություն էր հայտնել՝ մարզից խոպան մեկնողների թվի վերաբերյալ և խոստացել բացել աշխատատեղեր և կանխել այդ պրոցեսը: Սակայն, 10 ամիսների կտրվածքով, կարող ենք ասել, որ Շիրակի մարզը գլխավորում է ՀՀ սոցիալապես անապահով մարզերի ցուցակը, իսկ ըստ վիճակագրական կոմիտեի՝ բնակչության թիվը շեշտակի կրճատվել է հենց այստեղ: Դա իր հերթին նշանակում է, որ Հարությունյանը, մեղմ ասած, չի հաջողել խոպանը կանխելու և նոր աշխատատեղեր բացելու հարցում:

ՔՊ-ական մարզպետների մոտ, կարծես թե, սովորություն է դարձել աշխատել որոշ ժամանակ տվյալ պաշտոնում և այնուհետև հեռանալ՝ առանց մարզի բնակչության առջև կատարած աշխատանքի համար հաշվետու լինելու: Սակայն, հպանցիկ վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ վերջիններս հաշվետու լինելու ոչինչ փաստացի չունեն, քանի որ սովորաբար տվյալ պաշտոնում զբաղված են լինում ոչ թե մարզի բնակչության, այլ սեփական քաղաքական թիմի շահերը սպասարկելով: