Ինչո՞ւ են մազոխիստները հաճույք ստանում ցավից

Եկեք վերապահում անենք, որ ոչ բոլորն են սիրում, որ իրենց սեքսում ցավոտ զգացողություններ կամ դաժանություն է լինում։ Մարդիկ տարբեր են, սեքսի նախասիրությունները նույնպես տարբեր են բոլորի համար։ 2014 թվականին 29 երկրներից 391 մարդկանց շրջանում անցկացված հարցումը ցույց է տվել, որ հարցվածների կեսը կյանքում գոնե մեկ անգամ մասնակցել է մազոխիստական ​​գործողության, իսկ կեսը իրեն փորձել է սադիստի դերում: Մազոխիստներն ավելի հաճախ կանայք են, քան տղամարդիկ (69% ընդդեմ 51%), սակայն սադիստական ​​հակումներ, ընդհակառակը, ավելի հաճախ դրսևորվում են տղամարդկանց, քան կանանց մոտ (45% ընդդեմ 53%):

Շատ առումներով, այս բաշխման պատճառները կայանում են իգական սեռի սոցիալականացման մեջ, և ոչ թե այն պատճառով, որ կանայք ավելի շատ են սիրում ցավ ապրել: Cosmo-ru-ն իր հոդվածում խոսել է ցավի և հաճույքի կապի մասին։

Ցավո՞տ է, ուրեմն հաճելի է:

Ցավի և հաճույքի միջև կապը արմատացած է մեր կենսաբանության մեջ: Եթե ​​դուք վազորդ եք, հիշեք ձեր ոտքերի անհարմար զգացումը, որը երբեմն զգում եք վազելիս: Դրա պատճառը կաթնաթթվի՝ գլյուկոզայի քայքայման արտադրանքի արտազատումն է, երբ մկանները թթվածնի պակաս ունեն։ Թթուն գրգռում է ընկալիչները, էլեկտրական ազդանշանները ողնուղեղով անցնում են ուղեղ, և մենք ցավ ենք զգում։

Բայց կա ուղեղի մի հատված, որը նույնպես անմիջապես արձագանքում է ցավի ազդանշաններին: Դա հիպոկամպն է, որի ձևը հիշեցնում է ծովաձիու։ Հիպոկամպը ամեն ինչ անում է մեր տառապանքը մեղմելու համար: Եվ երբ մենք ցավ ենք զգում, նա սկսում է արյան մեջ արտանետել «բնական դեղամիջոցներ»՝ էնդորֆին։ Նրանք կապվում են ուղեղի ափիոնային ընկալիչների հետ և դադարեցնում ցավի ազդանշաններ փոխանցելու համար պատասխանատու նյութերի արտազատումը: Այսինքն՝ նրանք մի տեսակ արգելափակում են ցավը, բայց դա միայն այն չէ, ինչ անում են։

Էնդորֆինները խթանում են ուղեղի այն հատվածները, որոնք պատասխանատու են կրքոտ սիրո զգացողության և ... երաժշտության համար։ Սրանք մեր ներքին օփիատներն են. ոչ մի արտաքին դեղամիջոց, մենք ամեն ինչ կրում ենք մեր ուղեղում:

Ինտենսիվ վարժությունից առաջացած ցավը խթանում է մեկ այլ «բնական ցավազրկող»՝ անանդամիդի արտադրությունը: Այն նաև կոչվում է օրհնված նյութ (blis chemical), քանի որ այն կապվում է կանաբինոիդ ընկալիչների հետ: Սա մեզ տալիս է ջերմ, կծկվող զգացում, ինչպես մարիխուանա օգտագործելը:

Բայց արդյո՞ք բոլոր ցավերը հաճելի են:

Ակնհայտ է, որ մի բան է՝ զվարճալի հարվածներ, և բոլորովին այլ բան, երբ ոտքի ճկույթով խավարում հարվածում ես պահարանին։

Տեսություններից մեկը դա բացատրում է որպես «թեթև մազոխիզմ»՝ մենք կարող ենք վայելել միայն այն ցավը, որը լուրջ մարմնական վնաս չի պատճառում: Օրինակ՝ կծու սննդի հանդեպ կիրքը։ Երբ մենք համտեսում ենք կծու ուտեստ, մեր լեզուն այրվում է, և մենք զգում ենք ցավի նման զգացողություն: Բայց մենք գիտենք, որ դա անվտանգ է: Երեխաների մեծամասնությունը չի սիրում կծու կերակուրներ, բայց երբ մեծանում ենք, ընտելանում ենք դրան և նույնիսկ սկսում ենք այն սիրել:

Մարդիկ, ովքեր զբաղվում են BDSM-ով, գիտեն, որ կա «լավ» և «վատ» ցավ: Երբ ձեր մաշկը այրվում է թրթռիչի հարվածից, սա նորմալ, լավ ցավ է, որը վերահսկվում է վերևի կողմից: Բայց եթե շիբարիի ժամանակ ձեր ձեռքը ջղաձգվում է, այդ ցավը վատ է և պոտենցիալ վտանգավոր:

Չկա՞ ուրախություն առանց ցավի:

2011 թվականին կատարված ուսումնասիրություններից մեկում գիտնականներն օգտագործել են ՄՌՏ սկանավորում՝ ձեռնաշարժությամբ զբաղվող կանանց ուղեղի պատկերները ցուցադրելու համար: Նրանք պարզել են, որ օրգազմի ժամանակ ակտիվացել է մոտավորապես 30 գոտի։ Եվ դրանց թվում, անսպասելիորեն, կային այն հատվածները, որոնք պատասխանատու են ցավի համար։

Մեկ այլ հետազոտություն ցույց է տվել, որ քաղցկեղից փրկվածները, որոնց ողնուղեղի նյարդերը կտրվել են քրոնիկական ցավը թեթևացնելու համար, կորցրել են օրգազմ զգալու ունակությունը: Հենց ցավը վերադառնում էր, օրգազմներն էլ էին վերադառնում։ Եվ որոշ հետազոտություններ նույնիսկ ցույց են տալիս, որ ցավազրկողները ցավի հետ մեկտեղ նաև բթացնում են հաճույքը։

Սա, իհարկե, չի նշանակում, որ առանց ցավի հնարավոր չէ հաճույք ստանալ, այլ միայն խոսում է այն մասին, որ հաճույքն ու ցավը սերտորեն կապված են։

Մազոխիստները աննորմա՞լ են։

Մինչեւ վերջերս սեքսն ու ցավը համատեղելու ցանկությունը համարվում էր այլասերվածություն։ Իսկ սադիստներն ու մազոխիստները հիվանդ մարդիկ էին համարվում, ովքեր դա անում են մանկական տրավմաների պատճառով։ Այս տեսությունը միայն ամրապնդվեց «Մոխրագույնի 50 երանգները» ֆիլմով, որտեղ գլխավոր հերոսը ցուցադրվում է որպես խոցելի, հոգեկան խորը տրավմա ունեցող մարդ։

Նիդեռլանդներում կատարված հետաքրքիր հետազոտությունը ցույց է տվել ճիշտ հակառակը։ Մոտ հազար BDSM պրակտիկանտներ` տղամարդ և կին, լրացրեցին հարցաթերթիկ՝ պատասխանելով իրենց անհատականության բազմաթիվ ասպեկտների, անապահովության մակարդակի, կապվածության և անձնական բարեկեցության մասին հարցերին: Նույն հարցաթերթիկը լրացրել է ևս հինգ հարյուր մարդ, ովքեր կյանքում երբեք նման բան չեն արել։

Պարզվել է, որ BDSM խումբն ավելի էքստրավերտ է և ինքնավստահ, ինչպես նաև ավելի քիչ նևրոտիկ ու էմոցիոնալ առումով ավելի կայուն: Բայց միևնույն ժամանակ ցույց է տրվել, որ նրանք ավելի քիչ ընկերասեր են։ BDSM խմբում մարդիկ ավելի շատ էին վստահում իրենց զուգընկերներին և ավելի քիչ էին վախենում լքված լինելուց: Ընդհանուր առմամբ, BDSM խումբն ապացուցեց, որ հոգեբանորեն ավելի լավ վիճակում է:

Բայց կան մի քանի նրբերանգներ. նախ, երկու խմբերի միջև տարբերությունները փոքր էին: Երկրորդ, հավանաբար արդյունքները մշուշվել են այն պատճառով, որ BDSM խումբն ընտրվել է մեկ մեծ կայքից, այսինքն՝ իրականում դա մեկ համայնք էր։ Երրորդ, վերահսկիչ խումբը միջինում ավելի երիտասարդ էր և ավելի քիչ կրթված: