Ընդդիմությունն անում է «ձեռքից եկածը»՝ Փաշինյանի վարչապետությունը երկարաձգելու համար

Վերջին օրերին որոշակի դադարից հետո կրկին ակտիվացում է նկատվում Հայաստանի ընդդիմադիր դաշտում: Մասնավորապես, երեկ Հանրապետության հրապարակում տեղի ունեցավ «Անկախության շարժման» առաջնորդ Էդգար Ղազարյանի կողմից հրավիրած հանրահավաքը, որի նպատակն էր Նիկոլ Փաշինյանին իշխանությունից հեռացնելը: Ղազարյանի նախաձեռնությանն իրենց աջակցությունն էին հայտնել ընդդիմադիր դաշտի բազմաթիվ այլ ներկայացուցիչներ, մասնավորապես` Արթուր Վանեցյանը, Իշխան Սաղաթելյանը, Տիգրան Ուրիխանյանը, Արմեն Աշոտյանը, Արծվիկ Մինասյանը, Լիլիթ Գալստյանը, Տիգրան Աբրահամյանը, Սեյրան Օհանյանը, Արման Թաթոյանը, Վազգեն Մանուկյանը: Միևնույն ժամանակ, պետք է նշել, որ վերը թվարկած ընդդիմադիր գործիչներից շատերը, աջակցություն հայտնելով հանդերձ, այդպես էլ հրապարակում չկանգնեցին Ղազարյանի կողքին, երեկվա հանրահավաքին անձամբ մասնակցում էին միայն Իշխան Սաղաթելյանը և Արմեն Աշոտյանը, այն էլ՝ շարքային մասնակիցների թվում, ոչ թե հարթակում:

Այստեղ պետք է պատասխանել երկու կարևոր հարցերի՝ ինչո՞վ էր պայմանավորված երեկվա հանրահավաքը և ինչո՞վ է բացատրվում հանրության պասիվ արձագանքը: Ներընդդիմադիր, և ընդհուպ Ռոբերտ Քոչարյան-Սերժ Սարգսյան դաշտում եղած թե՛ մարտավարական, թե՛ առավել խորքային բնույթի հակասություններն ու պայքարը նոր չէ, որ ակնառու է: Շատ փորձագետների կարծիքով, քանի դեռ Սերժ Սարգսյանն ու Ռոբերտ Քոչարյանը համաձայնության չեն եկել եւ ասպարեզը չեն զիջել իրենց շրջանակից դուրս մի անձի` վարչապետի թեկնածուին, շարժումը նոր թափ չի ստանա: Արդյո՞ք այն, ինչին մենք այսօր ականատես ենք լինում, հենց այդ սցենարի իրագործումը չէ և էդգար Ղազարյանը հենց այն ֆիգուրը չէ, որին Քոչարյան-Սարգսյան տանդեմը առաջին պլան մղելով փորձում է նոր թափ հաղորդել ընդդիմադիր շարժմանը:

Միևնույն ժամանակ, հաշվի առնելով, որ նախկին երկու նախագահների թիմերի միջև պայքարը վերջին շրջանում էլ ավելի սուր բնույթ է ստանում՝ չի կարելի բացառել նաև որ ընդդիմադիր դաշտում վերջին օրերի խմորումները տեղավորվում են միայն երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանի խաղի՝ առանձին խաղարկվող պարտիայի մեջ: Գաղտնիք չէ, որ Ղազարյանը 2008-2014 թվականներն անդամակցել է Հանրապետական կուսակցությանը, Վայոց Ձորի մարզպետ նշանակվել է կուսակցության քվոտայով, կուսակցության անդամկցությունը սառեցվել է միայն դեսպան աշխատելու հանգամանքով։ Վերջին օրերին նկատվող պրոցեսները կարող են միտված լինել նաև Սերժ Սարգսյանի կողմից իր դիրքերը ամրապնդելուն, այսպիսով երրորդ նախագահը գուցե և փորձում է ինքնուրույն խաղ խաղալ՝ հրապարակ բերելով նոր առաջնորդի և այդ հրապարակը փաստացի վերցնելով իր ձեռքը: Հենց Սերժ Սարգսյանի այս նկրտումներին արձագանքելով էլ կարող էր պայմանավորված լինել՝ հանրահավաքից մեկ օր առաջ Իշխան Սաղաթելյանի տված հարցազրույցը, որում վերջինս փորձում էր ընդգծել, որ «Դիմադրության» շարժման ֆորմալ լիդերների փոփոխության հարց այս պահին չի քննարկվում: Իսկ Ռոբերտ Քոչարյանի թիմի անդամները մինչ հանրահավաքը Ղազարյանի նախաձեռնության հասցեին հրապարակայնորեն հոռետեսական գնահատականներ էին հնչեցնում՝ կասկածի տակ դնելով նրա հաջողության հասնելու շանսերը: 

Այժմ գանք այն հարցին, թե ինչու է երեկ հրավիրված հանրահավաքին մասնակցել՝ ըստ ԻՔՄ տվյալների ընդամենը 2450 քաղաքացի: Հաշվի առնելով Հայաստանում և Արցախի շուրջ ստեղծված իրավիճակը, հանրության մեծ մասի  ակնհայտ դժգոհությունը իշխանությունների վարած քաղաքականությունից՝ այդ թիվը կատաստրոֆիկ փոքր է: Ըստ էության, պատճառը պետք է փնտրել հենց այսօրվա ընդդիմության քաղաքական ապիկարության մեջ, քանի որ, ընդդիմադիրների չհաշվարկված քայլերը, ներքին գզվրտոցը, ոչ պոպուլյար՝ օդիոզ դեմքերի հանրային դաշտ բերելը, փողոցային անիմաստ «զբոսանքները»՝ հանգեցրել են մի իրավիճակի, երբ ընդդիմադիր ներուժը և ժողովրդի վստահությունը անխնա մսխվում է: Եվ բնական է, որ նման որակի ընդդիմության առկայության պայմաններում շահում է միայն Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը, մինչդեռ, կարծես թե, առկա վարկանիշի պայմաններում նրա գոյատևումը անգամ անհնարին էր թվում: Ընդդիմության շարժման հրապարակայնորեն բարձրաձայնված նպատակներից որևէ մեկը, կարծես թե, չի իրականացել և արդյունքում օբյեկտիվորեն ընդդիմությունը զրկվել է հանրային լայն աջակցությունից: Դա է նաև պատճառը, որ իշխանությունները ընդդիմադիրների հանդեպ անգամ լուրջ ճնշումներ բանեցնելու կարիք չեն տեսնում, քանի որ ընդդիմությունն այսօր ինքն է ստանձնել իրեն վարկաբեկելու «սուրբ» գործը: Այս իրավիճակում հրամայական է դառնում նոր քաղաքական ուժի ձևավորումը՝ նոր ասելիքով, նոր տեսլականով և երիտասարդ նոր դեմքերով, որոնք ի զորու կլինեն ստանձնել քաղաքական պատասխանատվություն և չեն լինի իրական «նվեր» գործող իշխանությունների համար, ինչպիսին որ հանդիսանում է օրվա ընդդիմությունը...