ՄԻՊ-ն աղանդավորների համար ճանապարհ է հարթում դեպի ուժային կառույցներ

Մարդու իրավունքների պաշտպան Քրիստինե Գրիգորյանը դիմել է ՍԴ՝ վիճարկելով հանրային ծառայության առանձին տեսակների համար սահմանված՝ արհեստակցական միություններին եւ կրոնական կազմակերպություններին անդամակցության արգելքի սահմանադրականությունը:

Պարզվում է՝ Մարդու իրավուքների պաշտպանը այստեղ տեսնում է խտրական վերաբերմունք իրավուքների իրացման հարցում, մինչդեռ ոչ մի ազգային անվտանգւթյան խնդիր չի տեսնում: Մինչդեռ դրանք ավելի քան ակնհայտ են: 

Ըստ էության, Մարդու իրավունքների պաշտպան Քրիստինե Գրիգորյանը չի նկատել, կամ չի ցանկանում նկատել այն խնդիրները, որոնք իսկապես կուտակվել են Հայաստանում մարդու իրավունքների պաշտպանության հետ կապված: Դիցուք՝ ինչո՞ւ նա չի դիմում պատկան մարմիններին և կառույցներին` պաշտպանելու բռնի տեղահանված քաղաքացիների իրավունքները, սահմանամերձ բնակավայրերում ամեն օր սեփական իրավունքների խախտման հետ առնչվող քաղաքացիների, այդ նույն ուժային կառույցների գործողությունների արդյունքում տուժած քաղաքացիների խախտվող իրավունքները, բայց, արի ու տես, որ աղանդավորների համար օպերատիվ հասնում է ՍԴ, կարծես` հարցը օրհասական է և անհապաղ լուծում է պահանջում:

Ի՞նչ է սա՝ անփութություն, պետական շահի չգիտակցում, թե դիտավորություն: Արդյո՞ք ՄԻՊ-ի այս հետաքրքրությունների հետևում կանգնած չեն բոլորին հայտնի միջազգային ֆոնդերը, որոնք հատկապես հեղափոխությունից հետո հսկայական գումարներ են ուղղում Հայաստան՝ կրոնական ազատություններին զարկ տալու համար: Արդյունքում ականատես եղանք եկեղեցու և եկեղեցականների վրա հրապարակային հարձակումների, այժմ էլ հերթը հասել է աղանդավորներին պետական հոգածության տակ առնելուն...