Փաշինյանի համար ազգային շահ չկա՛․ Արցախից ձեռքերը լվանալով՝ ձգտում է խաղաղության դարաշրջան հաստատել․ քաղաքագետ

Հայկական փորձագիտական շրջանակները շարունակում են քննարկել Վլադիվոստոկում տեղի ունեցած Արևելյան տնտեսական համաժողովի շրջանակում ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի արած հայտարարությունները, որոնք, մեծ հաշվով, վերաբերում էին հայ-ռուսական, հայ-ադրբեջանական և հայ-թուրքական հարաբերություններին։ Վարչապետը, մասնավորապես, նշեց, որ Հայաստանը իր տարածքով Ադրբեջանին կտրամադրի տրանսպորտային երթուղիներ՝ ակնկալելով նաև հակառակը, բարձր գնահատեց ԼՂ-ում ռուս խաղաղապահների առաքելությունը, թեպետ, շաբաթներ առաջ, որոշակի դժգոհության ակնարկ էր արել, դրական որակեց Թուրքիայի հետ հարաբերությունների բարելավման գործընթացը և այլն։

«Այդ ուղերձները ինչպես միշտ կապված էին ՀՀ արտաքին արկածախնդիր ու անհեթեթ քաղաքականության հետ։ Ինքը` երկրի վարչապետը, ենթադրելի է, որ պետք է հասկանա, թե որտեղ և ինչ պետք է խոսի, ինչ շեշտադրմամբ ու հետևողականությամբ։ Անհեթեթ է, երբ կառավարության նիստի ժամանակ ամենասուր կոնտեքստով քննադատում ես ռուս խաղաղապահներին, իսկ հետագայում Ռուսաստանում Արևելյան տնտեսական ֆորումին հյուրընկալվածի կարգավիճակում շնորհակալություն հայտնում այդ նույն խաղաղապհներին։ Սա նշանակում է, որ Փաշինյանը լավ չի պատկերացնում, թե ինչ է արտաքին քաղաքականությունը, այն պարագայում, երբ փաստացիորեն չունի անվտանգության անհրաժեշտ ապահովման ոչ ցանկություն, ոչ միջոցներ, ոչ էլ քայլեր է ձեռնարկում»,-ԼՈՒՐԵՐ․com-ին ասաց քաղաքագետ Ալեն Ղևոնդյանը։

Նրա պնդմամբ, հնչած հայտարարությունները ողջամիտ չեն նաև այն տեսակետից, երբ Արցախում ապրող հայ ազգաբնակչության ֆիզիկական և միակ բացառիկ երաշխավորը հանդիսանում է Ռուսաստանը՝ իր խաղաղապահ զորակազմով, իսկ վարչապետն իրարից դիամետրալ տարբեր դիտարկումներով անկանխատեսելիություն է առաջ բերում ՀՀ-ի կարևոր գործընկերոջ հետ հարաբերություններում։

«Սա փաստում է նաև, որ Փաշինյանը կարող է մի օր մեկ բան ասել, մյուս օրը՝ ամբողջովին հակառակը, և սա տեսնում է ամբողջ աշխարհը, գործընկերներն ու հակառակորդները, որն ունի Հայաստանը։ Դա բերում և բերելու է նրան, որ Հայաստանի հետ հարաբերություններում մեր գործընկերները լինելու են զգուշավոր և մեր երկրին աջակցելու հարցերում վերապահումներ են ունենալու»,-նշեց մեր զրուցակիցը։

Ալեն Ղևոնդյանի համոմամբ, Վլադիվոստոկում ՀՀ գործող վարչապետի ելույթը գորշ ու անգույն էր, և հարց է առաջանում՝ արդյո՞ք նա կարևորում է ազգային շահը, թե՞ այն ստորադասում է սեփական իշխանությունը պահելու շահերին, կամ՝ երկրորդ, երրորդ երկրների շահերի սպասարկման հարցադրումներին։

«Փաշինյանի ելույթից ակնկալիքներ չունեի, թե կխոսի Հայաստանի ու Արցախի, մեր ազգային, պետական շահերի մասին, որովհետև իշխանությունները չեն էլ թաքցնում, որ ձեռքերը լվացել են Արցախից և մնացյալ հարցերից, և Ստեփանակերտին տրվող ֆինանսական օգնությունը կարծես միակ օղակն է մնացել, որից սրանք այսքան երջանկություն են ապրում։ Գաղտնիք չէ, որ այս իշխանություններն այն արժեհամակարգի կրողն են, որ իրենց համար Արցախը մեծ բեռ էր Հայաստանի համար, որից պետք էր ազատվել ամեն գնով, որպեսզի հակառակորդների շահերը սպասարկելով՝ խաղաղության դարաշրջան հաստատվի»,-եզրափակեց քաղաքագետը։

Արա Ալոյան