Հայաստանում անհրաժեշտ է արմատապես փոխել Սահմանադրությունն ու իրավական համակարգը․ Գևորգ Դանիելյան

Սահմանադրությունը չէ, այլ ողջ իրավական համակարգն ու իրավական մշակույթն է անհրաժեշտ անչափ սեղմ ժամկետում արմատապես վերափոխել։ Ներկա հայրենական իրավունքը սոսկ սովետական գաղափարախոսության և եվրոպական, հիմնականում խնդրահարույց արժեքների մի անորակ քաղաքական սիմբիոզ է՝ կանխատեսելի կործանարար խմորումներով հանդերձ։ Սա իրավաբանական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր, ՀՀ արդարադատության նախկին նախարար Գևորգ Դանիելյանի համոզմունքն է․

«Իրավական համակարգի և մշակույթի հիմնարար վերափոխումը անխուսափելիորեն ուղեկցվելու է միանգամայն նոր արժեհամակարգով: Անշուշտ, սա սոսկ մերկապարանոց կոչ չէ, այլ իրական աշխատանք կատարելու և արդյունքում համահունչ հայեցակարգային մանիֆեստ մշակելու պատրաստակամություն: Առաջադրվելու են միանգամայն բարձր նշաձողի հավակնող, բայց և արդյունք ապահովող, ոչ թե հռչակագրային ու զուտ զգացմունքային պատրանքներ երաշխավորող ծրագրային հիմնադրույթներ»,-ԼՈՒՐԵՐ․com-ի հետ զրույցում շեշտեց փորձառու իրավաբանը։

Նրա պնդմամբ, գործուն, համազգային ընկալում ստացած ծրագրի պարագայում, անխուսափելիորեն պահանջված կլինեն միայն այն քաղաքական ուժերը, որոնք ի զորու կլինեն իրականացնելու այն։

«Մարդկանց չեք կարող անվերջ սիրաշահելով խաբված պահել, իսկ սոցիալ-տնտեսական վիճակը, երկրի անվտանգության սպառնալիքները հատել են բոլոր թույլատրելի ու հնարավոր սահմանները, մինչդեռ՝ մենք տեսնում ենք, որ անգամ այս ծանր, ճգնաժամային փուլում կա պետության ողնաշարը ամրացնելու ունակ զորեղ ներուժ: Մի քանի մասնավոր օրինակներ. իրավունքի հիմնադրույթներից Սահմանադրության անփոփոխ հոդվածով ամրագրված «Ողջ իշխանությունը պատկանում է ժողովրդին» դրույթը պարզ սովետական դեմագոգ պոստուլատ է, որպիսին կարող եք գտնել սակավաթիվ երկրների սահմանադրություններում՝ Հյուսիսային Կորեա, Կուբա և այլն: Մինչդեռ՝ հարկ է ամրագրել, որ ժողովուրդը ինքնիշխանության աղբյուր է, ինչն առավել պատասխանատու և բովանդակային մեկնակետ է»,-ընդգծեց Դանիելյանը։

Նրա խոսքով, Հայաստանը հռչակվել է սոցիալական և իրավական, մինչդեռ՝ պետությունը չի կարող միաժամանակ լինել և սոցիալական և իրավական: Արդյունքում՝ իրավունքի գերակայության համատեքստում, իբր իրավահավասարություն ապահովելու նկատառումով պարզապես «իրավաչափորեն» ոտնահարվում են սոցիալապես թույլ  և խոցելի խավերը:

«Եթե Հայաստանը լիներ զուտ սոցիալական, իսկ մեր քաոտիկ ու խնդրահարույց պարագայում հենց այդպես էլ պետք է լինի, ապա կարգելվի բոլոր տեսակի գերշահույթ ապահովող ազարտային և վիճակախաղի գործունեությունը, և այդ ոլորտում մենաշնորհը կհատկացվի, օրինակ՝ պատերազմի զոհերի ընտանիքներին, հաշմանդամներին և այլն: Այսպիսով, խոսքը ոչ թե մեր օրերում շատ հանդիպող հերթական վերացական գաղափարի, այլ կոնկրետ արդյունքներ ապահովող, մարդկանց հոգսերը վերջապես թեթևացնող իրավական համակարգի մասին է: Այ այսպիսի համակարգի դեպքում է, որ «կախարդական փայտիկի» մասին անմիտ թեզերը անվերադարձ կանցնեն պատմության գիրկը»,-ամփոփեց մեր զրուցակիցը։

Արա Ալոյան