Վճռական դոկտրին` անհանգիստ թշնամու դեմ. Վիլեն Խլղաթյան

«Վերջերս ադրբեջանցի բռնապետ Իլհամ Ալիևն ասաց, որ իրեն դուր չի գալիս BP-ի կողմից տարվող նավթային կոնսորցիումը, ինչն ադրբեջանական վարչակարգին 8 միլիարդ դոլարի կորուստ է պատճառում»,-նշում է Քաղաքական զարգացումների հետազոտական կենտրոնի փոխնախագահ Վիլեն Խլղաթյանն իր հոդվածում: 

Ադրբեջանական եկամուտի նշանակալի աղբյուր հանդիսացող Ազերի-Չիրագ-Գյունեշլի (ԱՉԳ), ում հարցը սրվել է 2010 թվականից, կարևոր ստրատեգիական նշանակություն ունի Ադրբեջանի համար: Հենց դա է թույլ տվել Ադրբեջանին վերջին տասը տարվա ընթացքում իրականացնել պետության ռազմականացումը, ինչպես նաև ազդեցություն գնել և կաշառել օտարերկրյա պաշտոնյաներին:

Ամեն անցնող տարվա հետ վարչակարգի անդամների հուսահատությունն ավելի է աճում՝ ստիպելով նրանց ավելի թշնամական դիրք գրավել Հայաստանի, Լեռնային Ղարաբաղի և, ընդհանրապես հայերի նկատմամբ՝ թաքցնելու համար իրենց սոցիո-քաղաքական քաղաքականության ձախողումը:

Զուգադրելով այս երկու իրադարձությունները՝ 2010 թվականից ի վեր Չիրակ-Գյունեշլիի հարցի սրման և Հայաստանի նկատմամբ ռազմական, դիվանագիտական և հոգեբանական ագրեսիվ քաղաքականության անցկացման մեջ կարելի է հստակ փոխկապվածություն նկատել: Դժբախտաբար, այս ուղղությունը ոչ միայն կշարունակվի ապագայում, այլև ավելի կխորանա:

Հիմնվելով վերջին ամիսների ՀԱՊԿ զորավարժությունների, ինչպես նաև անցյալ շաբաթ ավարտված հայկական զինված ուժերի զորավարժությունների վրա՝ կարելի է եզրակացնել, որ հայկական կառավարությունը շատ լուրջ է վերաբերվում ադրբեջանական սպառնալիքներին:

Վերը նշվածը է, կամ եթե ոչ՝ պետք է լինի Հայաստանի կողմից հրապարակայնորեն կատարված հայտարարությունների շարքից առաջինը այն մասին, որ Հայաստանը պահպանում է Ադրբեջանի վրա կասեցնող հարձակման իրավունքը, եթե հավաստի տվյալներ ունենա այն մասին, որ Ադրբեջանի կողմից Հայաստանի կամ Արցախի վրա հարձակման վտանգ կա:

Բոլոր շահագրգռված կողմերը գիտեն, որ եթե հայերը հատեն հայ-ադրբեջանական շփման գիծը, նրանց համար աշխարհագրորեն հարթ ուղի կբացվի դեպի Բաքու: Ալիևը հասկանում է, որ իր վարչակարգին վերջ կդրվի, եթե Հայաստանը հաղթի:

Եթե Սաֆարովի արտահանձնումը մեզ որևէ բան է սովորեցրել, ապա դա պետք է լինի այն, որ ադրբեջանական վարչակարգը հարգում է և արձագանքում է միայն ուժին, և որ միջազգային հանրությունը չի ցանկանում զսպել ադրբեջանական ագրեսիան: