Գոյության միակ երաշխիքը ազատությունն է. Մովսես Գորգիսյանն այսօր կդառնար 51 տարեկան

«Հոսող գետը չի հոգնում: Մենք հոսելով ու ալեկոծվելով պիտի մաքրվենք և դրա մեջ գտնենք մեր պայքարի բարոյականությունը»։

«Մենք անարատ, մաքուր դրոշ ենք պարզել, թող բարի լինեն այդպես անարատ էլ պահպանել այն: Եվ մենք թույլ չենք տա, որ այդ դրոշի, այդ գաղափարախոսության վրա մի փոքր բիծ անգամ գոյանա»:

«Անկախությունը էություն է, դա կեցության պատվարժան ձևն է»:

«Գոյության միակ երաշխիքը ազատությունն է»։

«Սուգը հավերժ է, երբ պայքար չկա»:

Ոչինչ չի կարող հերոսին այնպես բնութագրել, ինչպես նրա գործունեությունը, ինչպես նրա հրաբորբոք մտքերն ու պայքարի կոչերը։ Մեր ազգը, բարեբախտաբար, շատ է ունեցել անձնվեր հերոսներ, որոնցից է հայ քաղաքական գործիչ, հրապարակախոս, Ղարաբաղյան շարժման առաջնորդ Մովսես Գորգիսյանը։

Ծնվել է 1961 թվականի դեկտեմբերի 3-ին։ Սովորել է Երևանի մանկավարժական ինստիտուտում, 1986-87-ին աշխատել Գորիսի դրամատիկական թատրոնում:

1987թ. սեպտեմբերին ԽՍՀՄ տարածքում առաջին բացահայտ գործող քաղաքական այլընտրանքային կազմակերպության՝ Հայրիկյանի ստեղծած Ազգային ինքնորոշում միավորման (ԱԻՄ) վարչության անդամ էր, ինչպես նաև «Հրապարակայնություն» ու «Հայրենիք» ամսագրերի հիմնադիր-խմբագիրը:

1989-ից հանդես է եկել խորհրդային ամբողջատիրական համակարգի քննադատությամբ, Հայաստանի անկախ պետականության վերականգնման վերաբերյալ ելույթներով ու հրապարակումներով, պաշտպանել արցախահայության արդարացի պահանջը: Գորգիսյանն առաջիններից էր, ով դուրս եկավ պայքարի Խորհրդային միության դեմ։ Պարույր Հայրիկյանի, Անդրանիկ Մարգարյանի, Աշոտ Նավասարդյանի հետ միասին եղել է 1967թ. Հայկազ Խաչատրյանի ստեղծած Ազգային Միացյալ Կուսակցության (ԱՄԿ) գաղտնի կազմակերպության անդամ։ 

Ազգային բանակի ստեղծման անհրաժեշտության գիտակցումով իր գաղափարակից ընկերների հետ ԱԻՄ-ի կառույցում կազմավորել է «Անկախության բանակ» ռազմաքաղաքական միավորումը:

Արցախյան շարժման առաջամարտիկներից էր։ Առաջինն էր, որ Ազատության հրապարակում եռագույնն է ծածանել։ Ստեղծել է «Անկախության բանակ» ջոկատը՝ որպես ապագա ազգային բանակի հիմք։ 1990-ի թվականին զոհվել է Երասխի պաշտպանության ժամանակ։ 1996-ի սեպտեմբերի 20-ին ՀՀ նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հրամանագրով արժանացել է Ազգային հերոսի կոչման։

Ստորև ներկայացնում ենք հիրավի ազգային հերոսի մնայուն, ամեն ժամանակների համար դաստիարակչական նշանակություն ունեցող մտքերից ևս մի քանիսը, որոնք այսօր էլ արդիական են.

«Ազգային պատկանելությունը միայն ազգին ծառայելով է որոշվում»:

«Պարտադրված ազատությունը նույնպես բռնություն է»:

«Հայն իր ազգությունն է ուզում պահպանել, իր տեսակը, իր դիմագիծը: Այդ կեցվածքը ազգի գոյության ու գենի պահպանման հավերժացումն է»: 

«Այն ազգը, որ ազատություն չի տենչում , որը հաշտվել է իր ստորաքարշ ու ստրուկ վիճակի հետ, ուրեմն՝ որպես ազգ ու տեսակ սպառել է իրեն ու այլևս գոյություն չունի: Մնացյալ բոլոր ճիգերը զուր են, ավելորդ»:

«Երկխոսության գնալ բռնատիրական իշխանության հետ, նշանակում է կորցնել մեր ազգային դեմքը, մեր եսը, մեր որպիսությունը»:

«Պարտադիր չէ շղթան ձեռքին կամ վզին լինի, նախ հոգին պիտի ազատագրել շղթաներից»:

«Իմ մեկնած ձեռքում արդարության զենքն է, և եթե որևէ մեկը կսեղմի այն, ես միայն երջանիկ կլինեմ»: