Ով է իրականում Վահագն Չախալյանը եւ ինչ է արել 9 տարեկանում (Բացահայտում)

iravunk.com-ը գրում է․

«Կամք» նախաձեռնության հիմնադիր, ջավախքահայ քաղաքական, հասարակական գործիչ ՎԱՀԱԳՆ ՉԱԽԱԼՅԱՆԻ կարծիքով՝

կյանքը հեքիաթ է... 

Նա ուշագրավ բացահայտում է արել իր կենսագրությունից, որի մասին լռել է գրեթե 30 տարի:

«8-9 տարեկան էի, իմ բոյից մեծ պայուսակ ունեի, շալակած գնում էի Ախալքալաքի ռուսական ռազմաբազան, ծակուծուկերով մտնում էի ներս, 

որտեղ տանկերն էին կանգնած պատրաստականության #1 աստիճանով, այդ տանկերից էլ փամփուշտ էի հանում, էլ փամփշտակալ,

տանկիստի գլխարկ եւ հեռադիտակ, բերում էի քաղաք, տալիս էի Արցախից եկած ֆիդայիններին, իրենց սրբազան գործն անելու համար…

Քանի, քանի գիշերներ չեմ քնել... քանի-քանի անգամներ եմ բռնվել ռուս զինվորականների կողմից,

բայց երբ հուզված ու կոտրտված ռուսերենով ասել եմ, թե փամփուշտներն ինչի համար եմ տանում եւ ինչի համար գիշերը չեմ քնել,

ինձ ձերբակալած զինվորները գրեթե մշտապես,

բացառությամբ մեկ անգամվա, ազատ են արձակել՝ պայուսակումս եղած ավարս էլ հետս, միայն մեկ անգամ է եղել,

որ պայուսակիս մեջի ավարը ձեռքիցս խլեցին, երբ ինձ ձերբակալել էր,

ազգությամբ ուզբեկ մի զինվորական: Արցախից եկած ազատամարտիկներից հիշողությանս մեջ տպավորվել էր Շահեն Մեղրյանի անուն ազգանունը,

մնացածների անուններն, անկեղծ ասած,

չեմ հիշել, դեմքերն էլ չեմ հիշել, միայն Վիլիսն եմ հիշում, կանաչ Վիլիսը, նաեւ այն հպարտության զգացմունքն եմ հիշում,

երբ իրական ֆիդայիններն (իրական ասելով,

ոչ գրքերի մեջի հերոսներն ի նկատի ունեմ) ուսիս թփթփացնելով փաթաթվում էին ինձ, հոգիս փառավորվում էր, անասելի բերկրանք

էի ապրում... », - պատմում է Վահագն Չախալյանը:

«Երեխա էի, 9-ը տարեկան երեխա, այդ օրերից անցել են գրեթե 30 երկարուձիգ տարիներ, իմ արած գործերի մասին հիմնականում

 նախընտրում եմ չխոսել, առավել եւս այս մասին չեմ խոսել,

 քանզի սա ավելի շատ կնմանվեր հորինվածքի ու հեքիաթի... առավելագույնը որդուս վրա ջղայնանալուց մեկ-երկու անգամ ասել եմ, որ ես քո տարիքին...: Ինչեւէ կյանքը հեքիաթ է եւ ոչ մի արարք, անհետք չի կորչում, նոր մի քիչ առաջ հեռախոսով 

զրուցում ենք Լեւոն Բարսեղյանի հետ, ջերմ խոսքեր ենք փոխանակում մեկ մեկու, մեր այսօրվա պայքարից ենք խոսում եւ Լեւոնն ինձ ասում է,

 ես քեզ հոմ նոր չգիտեմ... ես քեզ գիտեմ 9-ը տարեկանից… Այսի՞նքն... Մարմինս փշաքաղվում է, մի աննկարագրելի փոթորիկ է սկսում հոգուս մեջ, 

Լեւոնը որտե՞ղից կարող է իմանալ ինձ իննը տարեկանից... Ու Լեւոնը պատմում է, 

պատմում է իրենց՝ իրական ֆիդայինների դիտանկյունից տեսածը, իրենց զգացածը, իրե՜նցը, իրե՜նցը, որն իմն էր... Հեռախոսիս մեջից՝ խոսք չէ, 

հեռախոսիս մեջից կարծես երգ էր լսվում, հեռախոսիս մեջից աղոթք էր լսվում ...

 Սրտիս բաբախյունը հասնում է իր գագաթնակետին, հարցնում եմ, ճի՞շտ ես ասում, Լեւոն, դու հիշո՞ւմ ես ինձ եւ իմ պայուսակը, 

Լեւոնը զարմացած հարց է տալիս, 

ախար Վահագն ջան, եթե չհիշեի, բա որտեղի՞ց եմ քեզ այս ամենը պատմում, դո՞ւ պատմել ես ինձ... Իսկապես, որ ոչ մեկին չեմ պատմել, 

միայն որդուս վրա բարկացած ժամանակ, մեկ երկու անգամ ասել եմ՝ տղա ջան, ես քո տարիքին... ասել եւ չեմ շարունակել, քանզի... 

քանզի արած գործերդ ինչքան էլ, որ մոռացվի, ինչքան էլ,

 որ փորձեն ջնջել, մեկ է միշտ կգտնվի մեկը, ով կհիշի դրանց մասին, կարեւորը պետք է, որ արված գործեր լինի...»,

 -հիշում է Վ. Չախալյանը եւ վերջում դիմում իր զրուցակցին. «Լեւոն Բարսեղյան ջան, չես պատկերացնում, 

թե ի՜նչ զգացմունքներ արթնացրեցիր իմ մեջ, ի՜նչ հուշեր, ես հիշեցի պայուսակս, որ գրեթե իմ բոյին էր...»:

«Կամք» նախաձեռնության հիմնադիրը եւս մեկ անգամ, որպես հետգրություն, ընդգծում է. «Ինչ անում ենք, 

մեր երեխեքի հսմար ենք անում ու վստահ եմ, որ մի օր կկարղանանք կերտել, 

մեր երազած Հզոր Հայաստանը»: