Ռուսաստանը չի դնում Նիկոլ Փաշինյանի իշխանազրկման խնդիր. Քաղաքական վերլուծաբան

«Ռուսաստանը չի դնում Նիկոլ Փաշինյանի իշխանազրկման խնդիր: Ընդ որում, ինքս այս տեսակետը նոր չէ, որ արտահայտում եմ»,-նման համոզմունք է հայտնում քաղաքական վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը։

Նա նշում է՝ թերեւս, որ, ասելով Ռուսաստան, նկատի ունի այդ երկրում քաղաքական որոշումների կայացման շրջանակը, այլ ոչ թե իշխանական իսթեբլիշմենտի բազմաշերտ տրամադրությունները ընդհանրապես, որովհետեւ, այդ առումով տրամադրությունները տարբեր են ամենուր, չկան մոնոլոիտ տրամադրություններով համակարգեր:

Հակոբ Բադալյանը մանրամասնում է.

«Բարձրաձայնածս տեսակետի պարագայում հաճախ բերվող «հակափաստարկներից» մեկն այն է, թե՝ եթե Ռուսաստանը չի դրել Հայաստանում իշխանափոխության նպատակ, ինչու՞ է Ռուսաստանում միլիարդատեր Սամվել Կարապետյանը եկել Հայաստան եւ ներկայացնում է քաղաքական գործընթացների մասնակցության հայտ:

Ավելի պարզ ասած՝ նրան ուղարկել է Կրեմլը:

Իսկ մտածե՞լ եք, թե ով է «չափման այս միավորը» հետեւողականորեն ներդրել հանրային կյանք, հասարակական-քաղաքական միջավայր: Ով, կամ ովքեր: Առավելապես նրանք, ովքեր ամենից շատն են խոսում ինքնիշխանությունից, անկախությունից, ազատությունից եւ այլն:

Նրանք են հանրությանը հետեւողականորեն սերմանում, որ հենց իրենցից եւ իրենց յուրայինից բացի, մնացյալը Կրեմլի ներդրած են: Այլ կերպ ասած, այս երկրում ինչ կա իրենցից դուրս՝ Կրեմլից է: Իսկ ո՞վ է ամենից շատ շահում այդ գործընթացից: Իհարկե Կրեմլը. Որովհետեւ առնվազն ենթագիտակցորեն մարդկանց մեջ մնում է Կրեմլի ազդեցության նստվածքը: Կարեւոր չէ, թե ինչպես է մնում՝ դրական, թե բացասական:

Կարեւորը, որ մնում է:

Եվ այդ սկզբունքով աշխատում են ըստ էության բոլոր խոշոր կենտրոնները: Էական չէ, որ նրանց սիրես: Կարող ես ատել: Կարեւորը, որ մտածես, որ ամեն ինչ գալիս է նրանցից, որ քո անձից եւ կուռքիցդ դուրս գտնվող ոչինչ չի կարող լինել ինքնուրույն, չի կարող լինել սուբյեկտ՝ բոլորը, որ քո անձից եւ կուռքից դուրս են, ուղարկված են ինչ որ տեղից: Դե, ինչպես արդեն ասացի, մեզանում այդ ինչ որ տեղը հիմնականում Կրեմլն է:

Այդպե՞ս է, թե՞ այդպես չէ: Այսինքն, ուղարկվա՞ծ է որեւէ մեկը, թե՞ ոչ: Եթե չկան պատճառահետեւանքային հրապարակային կամ առավել եւս իրավական կապեր, մենք կարող ենք անել միայն ենթադրություններ: Բայց, հենց մենք ինքներս ենք այդ իմաստով հայտնվում մեր իսկ ենթադրությունների ծուղակում: Այդ ենթադրություններով մենք ինքներս մեզ ենք դննում սխալ հետքի վրա, այլ ոչ թե մոլորեցնում ենք «ուղարկողներին»:

Ասում են, ինչպե՞ս կարող է Ռուսաստանում միլիարդատեր մարդը գործել Ռուսաստանի շահերից դուրս: Իհարկե չի կարող: Բայց, եթե օրինակ Սամվել Կարապետյանը կամ որեւէ մեկը չի գործում Ռուսաստանի շահերի դեմ, դա բոլորովին չի նշանակում, որ գործում է ՌԴ քաղաքական որոշումով եւ հանձնարարությամբ: Բայց, հարցը այստեղ Կարապետյանը չէ: Կարապետյանն օրինակն է, այս խոսակցոության առիթը:

Օրինակ, նույն խոսույթը տարածվում էր նաեւ Ռուբեն Վարդանյանի՝ Արցախ գնալու կապակցությամբ:

Բուն խնդիրը, ինչպես արդեն նշեցի, հանրային մտածողության ուղենիշեր ու մեկնակետեր ձեւավորելն է, որտեղ ինքնիշխանության ու անկախության հիշատակումը որքան հնչեղ ու պաթետիկ է առերեւույթ, նույնքան արհեստական է գործնականում, որովհետեւ ըստ էության մարդկանց տալիս են չափման հետեւյալ միավորը՝ քեզ, քո կուռքից եւ կռապաշտ գործընկերների շրջանակից դուրս ամեն ինչ «գուբերնիստական» է:

Սա չի բերում ազատ մտածողության, սա բերում է ֆանատիզմի: Իսկ ֆանատիզմը քայքայում է Հայաստանը, որովհետեւ ցանկացած ֆանատիզմ սնվում է բաժանարար գծերից: Որքան շատ են Հայաստանում բաժանարար գծերը, այնքան քիչ է ինքնիշխանության ներուժն ու հնարավոր աստիճանը»։