«Հրապարակ». Ուրիշ էր էլի Լևոնի հանրահավաքը...

Չէ՜, թույլ տվեք անկեղծ լինել, ուրիշ էր Լևոնի հանրահավաքը: Ուրիշ էր մթնոլորտը, ուրիշ էին մարդիկ, խոսքերը… Այնտեղ, ներեցեք ինձ, մարդիկ ավելի կենդանի էին, անկեղծ, անմիջական…, ու ես, որ նրանց անդամը չէի, երբ խոսում էին, թվում էր՝ նրանցից մեկն եմ, որովհետև խոսում էին յուրաքանչյուրի սրտից… Նիկոլի ձայնը թոնրի լավաշի պես բուրում էր, ու բույրը ծայր էր առնում ողջ Հայաստանում՝ այս հրապարակում դավաճան չկա… Իսկ երբ Լևոնն էր մոտենում, ուղղակի ցնծություն էր, մարդիկ ուզում էին մոտիկից տեսնել նրան, հրմշտում էին միմյանց՝ նրան հասնելու համար, իսկ վերջում պարծենում էին՝ Լևոնի թևը բռնեցի… Լևոնը վաստակել էր իր համակիրներին: Դրանք մարդիկ էին, որ խոսել, թռչել սովորեցին, որ վախը հաղթահարել սովորեցին… Ուրիշ, բոլորովին ուրիշ էր Լևոնի հանրահավաքը: Րաֆֆու հանրահավաքում չկար այդ կախարդող, մագնիսական ուժը, փախչել էի ուզում այնտեղից, հեռանալ, առանց հասկանալու, թե որն է պատճառը… ինչո՞ւ նրա էներգետիկ դաշտը չի համոզում… Րաֆֆիի շուրջը համախմբվել էին մարդիկ, ովքեր պարզապես դեմ էին ռեժիմին… ովքեր ակնկալիք ունեին…. Նրանց հայացքներում վառվելու, փոթորկվելու կրակը չկար, ավելին, գաղտուկ կասկածանքով էին վերաբերվում նրա յուրաքանչյուր խոսքին, որը գործող նախագահին էր վերաբերում… Եվ մի քանի անգամ տրվող «սեղմելո՞ւ եք նախագահի ձեռքը» հարցը այդպես էլ ցեխաթաթախ մնաց օդում կախված: Րաֆֆին նշեց՝ պահանջում է, որ Սերժ Սարգսյանն ընդունի ժողովրդի հաղթանակը, և պահանջելու է, որ այդ հաղթանակը մինչև վերջ տարվի: Դա էր ձեռք սեղմելու կոռեկտ պատասխանը: Ինչո՞ւ միայն դա, օրախնդիր հարցերը շրջանցվում էին դիվանագիտորեն… ու դառնում կախված հարցականներ… Նոր հանրահավաքի խոստումը պարզապես իրավիճակից դուրս գալու ելք էր: Նա կսպասի, թե ինչ կհրահանգի նախագահը, որ ըստ այդմ որոշի հետագա քայլերը… Առաջնորդից կվերածվի կատարածուի կերպարանքի, ու հանրահավաքը կհանգի… Էլ ոչ կրակ կա, ոչ էլ ցանկություն կրակ բերելու…