«Ախպե՛րս, հա՞յ ես... Ես քո ցա՛վը տանեմ»

Ալբերտ Ունուսյանը Facebook սոցցանցի իր էջում գրել է.

«Ի՞նչ ունենք այսօր.

Այսօր մենք ունենք կազինոյի կառուցման համար 100 մլն. ԱՄՆ դոլար ծախսած, ինչպես նաև նորը կառուցելու համար «դաբռո» ստացած, որը գնահատվել է 150 մլն. ԱՄՆ դոլար, «երկրի բարեկեցությամբ ու զարգացմամբ խիստ մտահոգված» մարդ: Ունենք նաև «երկրի բարեկեցությամբ ու զարգացմամբ խիստ մտահոգված» մարդ, ով հարյուրավոր միլիոններ է ծախսում, սուպերմարկետների ցանցը շատացնում, որպեսզի կարողանա համապատասխանել որոշ ստանդարտների, որ կարողանա «դրսում» էլ սուպերմարկետներ բացի: Ու էլի շատ այդպես «մտահոգվածներ» ունենք... Այն ինչ երկրի արտաքին պարտքն արդեն կամաց-կամաց հատում է 4 մլրդ. ԱՄՆ դոլարի շեմը, ու եթե իրենց նման «մտահոգված» ևս 25 հոգի, իսկ նմանների հաստատ կգտնենք «невооруженным глазом», իրեն զոռ չտա, չմտահոգվի այդքան, ապա շատ հանգիստ կարող են մի քանի օրում մարել այդ պարտքը:

Այսօր մենք ունենք 15, 20, 25... 30 հազար դրամ թոշակ ստացող շատ մարդ, այն պարագայում, երբ այդքանով հազիվ կարողանաս մարել օր օրի բարձրացող կոմունալ վարձերը: Հարց է առաջանում. բա այդ մարդն ի՞նչով սնվի... Օդո՞վ... ԻՆչ լավ է, որ դեռ օդի հարկ չունենք:
Այսօր մենք ունենք 30, 40, 50... 100 հազար դրամ ստացող երիտասարդներ, այն պարագայում, երբ երեխայի մեկ տուփ տակդիրն արժե 12-14 հազար դրամ, մանկան հագուստն էլ ավելի թանկ է, քան մեծահասակինը, էլ չհաշվենք մյուս, մյուս ու մյուս ծախսերը... Ինչի պատճառով մարդիկ ստիպված են լինում 2-3 տեղ աշխատել, որ գոնե կարողանան հասնել պատգամավորի աշխատավարձին, երեխա պահեն, ընտանիք պահեն... յոլլա գնան:

Այսօր ունենք անձնական բիզնես դարձած պետական կառույցներ, ինչը խիստ վնասում է պետականությանը, պետության զարգացմանը:
Այսօր Աշխարհում նավթի մեկ բարելի գինն ընկել է 0,71 ԱՄՆ դոլարով, Հայաստանում բենզինի գինն անփոփոխ է... Դե մեր ուրիշ է, մերը հենց մերոնք են գնում, իջնում փոսն ու բռերով բերում:

Այսօր մենք ունենք դեսպանատներին, ինչ-որ Եվրոպական կառույցներին, իշխանություններին ծախված ընդդիմադիրներ, ակտիվիստներ, ում ասեն «Голос!», կսկսեն հաչալ; ասեն «Фу», ղրաղ կքաշվեն: Ունենք ակտիվիստներ, ովքեր դոշ են պատռում, թե որքա՜ն շատ են իրենք սիրում Հայրենիքն ու որքա՜ն շատ են իրենք զզվում իշխանություններից, երկրից ու ապրուստից են բողոքում, միշտ բոլոր ակցիաների մասնակից են, միշտ կադրի մեջ են, միշտ բերման են ենթարկվում, բայց իրականում բոլորին փորձում են շեղել իրական խնդրից, ձախողել մտահաղացումը, ինֆորմացիա են հավաքում... Գործազուրկ են, բայց որ մեկին էլ թափ տաս, գրպանից փեշ փող կթափվի, ամեն մեկի տակն էլ խելքը գլխին մեքենա կլինի, դա էլ որ չլինի, ապա նրանց միայն տաքսիներով երթևեկելիս կտեսնես... Հալալ է ձեր կերած կաթը, որ օր ու գիշեր չարչարվող մարդուց շատ եք փող վաստակում:

Այսօր պարտադիր կենսաթոշակային ֆոնդ ունենք... Լավ է էլի, մարդ այնքան շատ է գումար վաստակում, այնքան ապահովված է, որ արժե թոթոլ թիքեն էլ կողքի գցել... Ողբամ զքեզ, Հայոց Աշխա՛րհ: Ինչ էիր, ինչ դարձար:

Այսօր մենք ունենք սովորական երևույթ՝ միգրացիա, արտագաղթ, որը լուրջ խնդիր դառնում է այն բանի պատճառով, որ ամեն արտագաղթած ընտանիքի փոխարեն մեր երկրում մեկ պարսիկ ընտանիք է ավելանում: Վաճառվող բնակարանների զգալի մասը պարսիկներն են գնում, Իրանի քաղաքացի ազիկները կամ թուրքերը: Հեչ որ չէ, 10-15 հազար ազիկ/թուրք կհաշվես:

Ի՞նչ կունենանք վաղը.
Նույն տեմպերով որ շարունակվի, 10-15 տարի հետո կունենանք հիմնական 500-800 հազար բնակչություն՝ մատուցողներ, շվեյցարներ, տաքսիստներ և այլն, ովքեր կսպասարկեն մեր պարսիկ բարեկամների հաճույքները... Չնայած արդեն այսօր էլ, «Բայրամի» ժամանակ, որ կողմ էլ նայում ես, պարսկերեն ինչ-որ բան է խզբզած, մայրաքաղաքի կենտրոնով էլ զբոսնելիս, երբ հայերեն խոսացող մարդ ես տեսնում, ուզում ես բացականչել. «Ախպե՛րս, հա՞յ ես... Ես քո ցա՛վը տանեմ»:

Հ.Գ. Լավ կլինի, հեչ չմտածեք: Մարդ հողից ստեղծվել, հող էլ կդառնա»: