«Ապառիկով ամանորի» թշվառությունը

Մեր ժողովուրդը բարդույթներից, կարծրատիպերից համառորեն չի հրաժարվում: Դրա հետևանքով Ամանորի տոնը դառնում է գլխացավանք մի հասարակության համար, որի բնակչության կեսն աղքատ է:

Եթե նույնիսկ մարդիկ ամբողջ տարին աշխատեն, ամանորյա տոներին արժանապատիվ պատրաստվել չեն կարող. ամեն ամսվա փողը հազիվ հերիքում է չոր ու ցամաք հացին, կոմունալ վճարումներին:

Եթե մարդիկ աղքատ են, բայց չեն հրաժարվում «լեն ու բոլ սեղանով» Նոր տարին դիմավորու մտքից, ապա կգտնվեն այլ' արդեն ունևոր մարդիկ, ովքեր «կօգնեն», որպեսզի քյասիբները 200 000 դրամանոց Նոր տարի անեն:

Իրականում սա բարեգործություն չէ, այլ սթափ բիզնես-հաշվարկ, որովհետև դու մարդուց վերցնում ես անձնագիրը, նրան գումար ես տալիս, որպեսզի առևտուր անի քո սուպերմարկետից, որի տեսականու մի զգալի մասն էլ ապահովում ես դու՝ մոնոպոլ ներկրումով ու սեփական ոչ բարձրակարգ առևտրով:

Երբ «Երևան Սիթիում» մարդկանցից անձնագիր են վերցնում՝ տրամադրվող գումարի դիմաց, դա օրենքից դուրս է: Եթե քաղաքացին փորձի նոր անձնագիր ստանալ՝ հինն իբրև թե կորցնելու պատրվակով, ապա կասկած չունեմ՝ ամենազոր օլիգարխը դա թույլ չի տա՝ գործի դնելով իր պետական կապերն ու ազդեցությունը:

Ամանոր է, մարդիկ պարտքով սեղան են գցում՝ ունևոր հարևանից հետ չմնալու համար, մյուսներն էլ հարստանում են՝ քյասիբի վրա իրենց ապրանքը «նաղդելով»:

Նոր տարում բևեռացումն ու աղքատացումն ավելի մեծ ծավալ կունենան, որովհետև, թեկուզ պարտքով, խոզի բուդը սեղանից անպակաս պետք է լինի:

Ամանորն ընտանեկան տոնից վերածվել է ցուցադրականության, որը հայելային էֆեկտով արտացոլում է մեր հասարակության թերարժեքությունը:

Սուրեն Սուրենյանց