Պետք է արժանանային Ալիևի արհամարհանքին, որ նոր տեղից շարժվեին

Արցախյան հիմնախնդրի կարգավորման հարցում միջնորդությունը ստանձնած կառույցի և անձանց կողմից վերջապես ինչ-որ թեթև շարժ է սկսում նկատվել: Օրինակ՝ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ամերիկացի համանախագահ Ջեյմս Ուորլիքը, ով առաջ ընդամենը ամիսը մեկ Թվիթերում երեքուկես բառանոց մի գրառում էր անում ու դրանով իր «առաքելությունը» համարվում կատարված, արդեն կարծես թե հիշում է իր գործառույթը և սկսում է ակտիվության նշույլներ ցուցաբերել, հանդիպումներ, քննարկումներ անցկացնել: Արդեն հասցրել է հանդիպել նաև Մեծ Բրիտանիայի արտաքին գործերի նախարարության ներկայացուցիչների հետ և քննարկել ԼՂՀ հակամարտության կարգավորման վերաբերյալ հարցեր: Փաստորեն, երբ որ ուզում են, կարողանում են նաև աշխատել: Գերմանիան էլ իր հերթին՝ որպես ԵԱՀԿ-ում նախագահող պետություն, հայտարարել է, որ խոստանում է ակտիվ լինել ԼՂՀ հակամարտության լուծման գործում: Մնում է՝ խոսքն իրականություն դառնա:

Շատերի մոտ հարց կառաջանա, թե ինչո՞ւ հանկարծ վերջին 1-2 օրվա մեջ որոշեցին տեղից շարժվել ու գոնե ինչ-որ քայլեր անել: Իմ կարծիքով՝ պատճառը պարզ է՝ նշված կառույցներն ու անձինք հավանաբար վիրավորված են Ադրբեջանի արհամարհական վերաբերմունքից, չէ՞ որ Ադրբեջանի նախագահ Ալիևը բացահայտ հայտարարեց, որ իր և Սերժ Սարգսյանի հանդիպումը ձևական բնույթ է կրել: Ու սա այն դեպքում, երբ այդ հանդիպումը տեղի էր ունեցել ԱՄՆ-ի, Ֆրանսիայի և Ռուսաստանի նախաձեռնությամբ: Ալիևն իր հայտարարությամբ, փաստորեն, իր բացահայտ արհամարհանքը ցույց տվեց Մինսկի խումբը նախագահող երկրների հանդեպ, ինչը, բնական է՝ վիրավորական կլիներ այդ երկրների ներկայացուցիչների համար: Փաստորեն, միջնորդության դերը ստանձնածները պետք է արժանանային Ալիևի արհամարհանքին, որ նոր տեղից շարժվեին:

Այս թեթև շարժով, իհարկե, ես չեմ կարծում, թե արժե ոգևորվել, որովհետև պատմական դառը փորձը ցույց է տալիս, որ ամենավճռական պահերին միշտ օտար պետությունները և միջազգային կառույցները թողել են մեզ մենակ, իսկ ինչ հարց էլ որ լուծվել է՝ ինքներս ենք լուծել: Այնպես որ՝ պետք է շարունակենք հույսներս դնել միայն մեզ վրա:

Կարեն Վարդանյան