Իրականություն, որից ոչ մի տեղ չես փախչի

Վերջերս հայաստանյան մամուլում սկսել են համառորեն լուրեր շրջանառվել այն մասին, որ մոտ ապագայում Հայաստանում սպասվում են նշանակալի քաղաքական անցուդարձեր: Նույնիսկ որոշ լրատվամիջոցներ լուրեր են տարածում, թե մինչև փետրվար հայոց կառավարությունում տեղի կունենան փոփոխություններ, որոնցում, որպես ամենաշահագրգիռ կողմ, հանդես է գալիս ներկայիս վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը, որը նախատեսվելիք փոփոխություններով իբր կփաստի իր՝ իրական ուժ լինելը, որի շուրջ համախմբվողները, ինչպես ասում են, չեն փոշմանելու: Ըստ բամբասանքների՝ լրջագույն սպառնալիքի տակ են հայտնվել էկոնոմիկայի, էներգետիկայի, առողջապահության, տրանսպորտի, մշակույթի նախարարությունները:

Թե իրականում որքանով են իրականությանը համապատասխանում նմանատիպ պնդումները, թողնենք ժամանակի դատին, բայց թո՛ւյլ տվեք ասել՝ այս ողջ թոհուբոհում մեզ ընդամենը մի հարց է հետաքրքրում. երբ ոմանք ցանկանում են այս կամ այն պաշտոնին նստեցնել իրենց թեկնածուին, արդյոք դա անում են՝ ելնելով երկրի ճակատագրի հանդեպ ունեցած մտահոգությունների՞ց, թե՝ բացառապես սեփական քաղաքական շահերից: Հաշվի առնելով մեր դաժան իրականությունը՝ կարծում ենք՝ առավել հավանական է երկրորդ տարբերակը:

Խնդրում ենք մեզ սխալ չհասկանալ, մենք չենք ցանկանում, որ ոմանց մոտ տպավորություն ստեղծվի, թե փորձում ենք պաշտպանել վերոհիշյալ նախարարությունների ղեկավարներին կամ արդարացնել այն թերություններն ու բացթողումները, որ տեղ են գտել նրանց կողմից գլխավորած պետական գերատեսչությունների աշխատանքում, բնավ ոչ, բայց մի՞թե այս նախարարությունների աշխատանքն ավելի վատն է, քան մյուսներինը, ի՞նչ եք կարծում: Իսկ միգուցե ոմանց ուժը պատում է միայն վերոհիշյալների՞ վրա, ո՞վ գիտե:

Այն, որ 2016-ը դառնալու է բավական բուռն քաղաքական իրադարձություններով լի տարի, համաձայնե՛ք, արդեն իսկ հետզհետե տեսանաելի է դառնում: Պարզապես հարցական է մնում, թե հատկապես ովքեր են հայտնվելու այդ իրադարձությունների կիզակետում: Կարծում ենք՝ նրանք, ում մեջքը, ինչպես ասում են, պինդ չէ, և որոնք չեն հասցրել լիարժեքորեն բավարարել իրենց թիկունքում գտնվողների քմահաճույքները… Ավա՜ղ, այս է մեր իրականությունը, որից ոչ մի տեղ չես կարող փախչել:

Դավիթ Բաբանով