Ճանապարհ՝ դեպի ոչ մի տեղ

Հայաստանում բնակչությունը շարունակում է արագ տեմպերով աղքատանալ, ինչի աներկբա վկայություններից մեկն էլ վիճակագրական ամենաթարմ տվյալներն են՝ ներկայացված ՀՀ Ազգային վիճակագրական ծառայության աշխատակիցների կողմից:

Այսպես. համաձայն ամենաթարմ վիճակագրական տվյալների՝ 2016-ի հունվարին երկրում առևտրի ծավալները, անցած տարվա նույն ժամանակահատվածի համեմատությամբ՝ նվազել են 1.7%-ով, ինչն էլ, իր հերթին, նշանակում է, որ մարդկանց ձեռքը փող չկա, առևտուր էլ չեն անում. մեր իրականության մեջ մարդկանց մի ահռելի զանգվածն իրականում ապրում է ծայրահեղ խնայողության ռեժիմով՝ գումար տրամադրելով բացառապես պարենամթերք գնելուն, առաջին անհրաժեշտության պարագաներ ձեռք բերելուն: Պակաս կարևոր չէ նաև մի հանգամանք ևս, որ կցանկանայինք ընդգծել. անցած տարվա հունվարին, որի հետ համեմատության մեջ է դրվում այս ցուցանիշը, առևտրի ծավալներն արդեն իսկ նվազել էին 7.5%-ով: Թե ինչ է դա նշանակում, թողնում ենք ձեր մտքի թռիչքին…

Հիմա. ընթերցելով սույն փաստերը, ծանոթանալով այս թվերին՝ ի՞նչ կարելի է ասել այն մարդկանց, որոնք օրուգիշեր չեն դադարում բղավել, թե իբր երկրում 2015-ին երկրում իրական տնտեսական աճ է գրանցվել, ինչը, ինքնըստինքյան, պետք է նշանակեր, որ մարդիկ սկսել են շատ ավելի լավ ապրել, քան նախկինում էր, որը պետք է հանգեցներ ոչ թե Հայաստանում առևտրի ծավալների նվազմանը, այլ՝ հակառակին: Այս ամենի ֆոնին պակաս կասկածելի չի հնչում նաև բարձրագոչ հավաստիացումներն այն մասին, թե երկրում իբր աճել են աշխատավարձերը, հավելյալ աշխատատեղեր են ստեղծվել և այլն, և այլն… Իսկ հիմա կխնդրեի այս մռայլ պատկերը համադրել նաև մեր պետության կողմից գրեթե ամեն շաբաթ նոր պարտքեր կուտակելու արատավոր պրակտիկայի հետ, որպեսզի բոլորիդ համար պարզ դառնա, որ ներկայումս Հայաստանն ընթանում է մի ուղիով, որը ճանապարհ է դեպի ոչ մի տեղ և տանում է դեպի անորոշություն: Այս ամենի ֆոնին միանգամայն բնական է նաև Երևանում օրեցօր փակվող խանութների թվի աճը, որոնք, սակայն, մի քանի տարի առաջ բավական աշխույժ առևտրի կենտրոններ էին: Իրականում, սակայն, այս բացասական ցուցանիշը կարող է ևս մեկ վատ բանի մասին վկայել. ամենևին էլ չի բացառվում, որ առևտրի ծավալների նվազումը կապված է ոչ միայն մարդկանց սոցիալական վիճակի վատացմամբ, այլև, որ ոչ պակաս սարսափելի է, բնակչության թվի նվազմամբ:

Ակնհայտ է, որ նման տեմպերով շարունակելու դեպքում մենք մեր երկիրը հասցնելու ենք մի կետի, որից այն կողմ չգոյությունն է: Հանդես գալ համապատասխան հռետորական կոչերով նման պարագայում պարզապես անիմաստ զբաղմունք կլիներ. մենք անցել ենք անգամ դրա շեմից անդին: Պարզապես մնում է հուսալ, որ պատասխանատու պաշտոնյաները մի օր կդադարեն իրականությանը «վարդագույն ակնոցներով» նայելուց՝ լծվելով հայրենիքի շենացման սուրբ գործին, հակառակ պարագայում՝ բոլորս դատապարտված ենք:

Դավիթ Բաբանով