Ո՞րն է Նալբանդյանի տրամաբանությունը

Անհերքելի ճշմարտություն է՝ անհնար է ունենալ կայուն զարգացում, տնտեսական աճ, բարգավաճող երկիր, եթե դու ի սկզբանե ձախողվել ես արտաքին քաղաքականության ոլորտում: Աշխարհում հետզհետե խորացող աշխարհաքաղաքական հակասությունների ֆոնին մեր բարդ տարածաշրջանում գոյություն պահպանելը Հայաստանի համար այլևս դարձել է բավական բարդ խնդիր. հանդիսանալով երկու կողմերից շրջափակման մեջ գտնվող երկիր՝ պարտադրված ենք լինել առավելագույնս ճկուն ու հեռատես՝ արևի տակ սեփական տեղը պահպանելու համար: Այն, որ պետությունների արտաքին քաղաքականության մեջ առանձնակի դեր ու նշանակություն ունի դեսպանների աշխատանքը, անհերքելի է. նրանցից է, խոշոր հաշվով, կախված, թե այս կամ այն երկրի հետ ինչպիսի հարաբերությունների մեջ կգտնվի տվյալ պետությունը, այդ հարաբերությունները կկրեն մակերեսայի՞ն բնույթ, թե՞ խորքային ու փոխշահավետ:

Ցավոք, Հայաստանը դիվանագիտական կայուն ավանդույթներ ունեցող երկիր ոչ մի կերպ չես կարող համարել. մենք ընդամենը 25 տարվա պետականություն ունեցող երկիր ենք ու նոր-նոր ենք ինքնուրույն քայլեր անում համաշխարհային քաղաքականության թատերաբեմում՝ երբեմն, սակայն, այդ քայլերի իրականացումը վստահելով այնպիսի մարդկանց, որոնք շատ հեռու են դիվանագիտական ոլորտից ընդհանրապես: Համաձայնե՛ք, որ Հայաստանի դիվանագիտական ապարատի ամենամեծ բացթողումներից մեկն էլ այն է, որ հաճախ դիվանագիտական առաքելություն են ստանձնում ոչ այդ մասնագիտության տեր անձինք: Նմանատիպ կադրերից են, օրինակ, Վրաստանում ՀՀ դեսպանը, ում մասնագիտական կարողությունների սնանկության մասին իսկական լեգենդներ են շրջանառվում, Մոսկվայում ՀՀ դեսպան Օլեգ Եսայանը, ով այս պաշտոնին է նշանակվել չգիտես՝ ինչ տրամաբանությունից ելնելով, Ուկրաինայում ՀՀ դեսպան Անդրանիկ Մանուկյանը, ում կարելի է համարել ակնհայտորեն ձախողված ու նույնիսկ սկանդալային դիվանագետ: Համաձայնե՛ք, որ, ասենք, Ղազախստանում ՀՀ դեսպան Արա Սահակյանի գործունեությունը ևս չի փայլում իր արդյունավետությամբ, և այս ամենն այն պարագայում, երբ մենք ԵՏՄ անդամ ենք,ինչը ի սկզբանե պետք է մերոնց պարտավորեցներ՝ վարելու նպատակային դիվանագիտություն անդամ երկրների հետ՝ թիրախում ունենալով հատկապես տնտեսկան ոլորտը. մեր դիվանագիտության ամենաթույլ կողմերից մեկն էլ տնտեսական դիվանագիտության գրեթե լիարժեք բացակայությունն է, մի բան, որը վաղուց շատ երկրներ հաջողությամբ իրականացնում են: Պետք չէ մոռանալ նաև այն, որ դեսպանատներն ունեն նաև մեկ այլ կարևոր գործառույթ ևս՝ համախմբել հայ համայնքին իրենց շուրջ՝ համակարգելով դրանց գործունեությունն այս կամ այն երկրում. մենք, ցավոք, թերանում ենք նաև այստեղ:

Ակներև է, որ ներկայումս շատ քիչ դեսպաններ ունենք, որոնք հաջողությամբ իրականցնում են իրենց վրա դրած պարտականությունները. հայ դեսպաններից շատերը, հայաստանցի չինովնիկների նման, այդպես էլ չեն կարողանում վեր բարձրանալ սեփական նեղ անձնական շահերից ու կատարել բացառապես պետության կողմից իրենց վրա դրած պարտականությունները.նրանցից շատերը զբաղված են բիզնեսով և հենց այդ դիտակետից են նայում աշխարհին:

Անվիճելի է, որ նախարար Նալբանդյանը շատ կոնկրետ անելիքներ ունի այս ուղղությամբ,որոնցից առաջնայինը կադրային ճիշտ ընտրություն կատարելն է. պետք է հաշվի առնել ոչ թե տվյալ մարդու կապերն ու նյութական կարողությունները, այլ, նախևառաջ, մասնագիտական ունակություններն ու կրթությունը, ինչը, սակայն, առայժմ չի արվում:

Դավիթ Բաբանով