«Լավ չեք աշխատում, լավ չեք աշխատում…»

Այն, որ Հայաստանի մարզերն ու շրջանները երբեք էլ առանձնապես աչքի չեն ընկել իրենց բարեկեցությամբ ու զարգացվածությամբ, ցավալի, բայց անհերքելի ճշմարտություն է. Հայաստանում կուտակված սոցիալ-տնտեսական խնդիրների հիմնական մասը կապված է հենց մարզերի հետ: Բայց այն, ինչ ներկայումս կատարվում է Դիլիջանում, ոչ մի կերպ չի կարող տեղավորվել առողջ բանականության սահմաններից ներս. այստեղ տոտալ աղքատություն է, սոցիալական անապահովվածությունը հասել է առավելագույնին:

Այսպես՝ համաձայն Տավուշի մարզպետարանի աշխատակազմի Իջևանի, Դիլիջանի, Բերդի և Նոյեմբերյանի սոցիալական ապահովության տարածքային գործակալություններից ստացված տվյալների՝ 2016 թվականի հունվար ամսին Տավուշի մարզում ընտանեկան և սոցիալական նպաստներ է ստացել 5340 ընտանիք, որից 1965-ը՝ Իջևանի, 1228-ը՝ Դիլիջանի, 1144-ը՝ Բերդի և 1003-ը՝ Նոյեմբերյանի տարածաշրջաններում: Նույն ամսվա ընթացքում մարզի 349 ընտանիք ստացել է նաև հրատապ դրամական օգնություն, որից Իջևանում՝ 185, Դիլիջանում՝ 54, Բերդում՝ 61, Նոյեմբերյանում՝ 49 ընտանիք: Ավելին՝ համաձայն վիճակագրական տվյալների՝ Դիլիջանի տարածաշրջանում ընտանեկան և սոցիալական նպաստ ստացողների թիվն ավելի մեծ է, քան Ադրբեջանին սահմանակից Նոյեմբերյանի և Բերդի տարածաշրջաններում:

Հետաքրքիր է՝ Տավուշի մարզպետին՝ Հովիկ Աբովյանին, անձնապես զեկուցե՞լ են այս տվյալների մասին, տեղյա՞կ է արդյոք նա, թե ինչ է կատարվում իր կողմից կառավարվող մարզի «ամենածաղկուն» քաղաքում, քաղաք, ուր, ըստ տրամաբանության, կյանքը պետք է որ եռար. այստեղ ակտիվորեն գործում են զանազան կառույցներ՝ ՀՀ կենտրոնական բանկի մասնաճյուղ, ֆինանսների նախարարության ուսումնական կենտրոն, Դիլիջանի միջազգային դպրոց «Թումո» կենտրոն, մի քանի տասնյակ հանգստյան տներ, հյուրանոցներ, որոնք բավական մեծ պահանջարկ են վայելում…Ցանկն այս շարունակելի է, իսկ այ քաղաքի բնակչության ունեցած իրական նյութական օգուտների ցանկը՝ խիստ ժլատ:

Եթե Աբովյանը դեմ չէ, կցանկանայինք մի շատ հետաքրքրական ու նույնիսկ ինտրիգային հարց ուղղել նրան. դուք կարո՞ղ եք պարզաբանել, թե նշված ներդրումները ինչո՞ւ այդպես էլ ցանկալի արդյունք չեն տվել, մի՞թե այս ամենի արդյունքում Դիլիջանի տարածաշրջանում աշխատատեղեր չեն ստեղծվել, աղքատությունը չի՞ նվազել: Եթե հիմա մենք մեր կարճ ուղեղներով ենթադրենք, որ ստացված միջոցները յուրացվում, թալանվում ու այդպես էլ տեղ չեն հասնում, սխալվա՞ծ կլինենք, եթե այո, ապա սիրով կխոստովանենք, որ մեր ենթադրությունները սխալ էին, չհամապատասխանող վարդագույն իրականությանը, իսկ եթե ոչ,ապա ո՞վ է այդ ամենի համար պատասխանատվություն կրելու, ո՞վ է պատասխանելու այն հարցին, թե ուր են, գրո՛ղը տանի, ցնդում փողերը:

Համարել, թե մեր երկրում բացառապես Դիլիջանն է, որ, հակառակ ֆիզիկայի բոլոր օրենքների, այդպես էլ իրական զարգացում չի ապրում, տեղի բնակչության եկամուտները չեն աճում, իհարկե, ուտոպիա կլիներ. նման իրավիճակում է ամբողջ Հայաստանը,ողջ ազգաբնակչությունը, ուր, չնայած պաշտոնական ամպագորգոռ վիճակագրության, մարդիկ շարունակում են գոյատևել աղքատության մեջ՝ առանց վաղվա օրվա նկատմամբ որևէ հավատի, առանց հույսի, որ վաղն ամեն ինչ լավ է լինելու:

Դավիթ Բաբանով