Փնթի վերաբերմունքի արդյունք

Երբ լսեցի «հրաշքով» Վրաստանում ՀՀ դեսպան դարձած, բայց իրականում լեգենդար ծանրամարտիկ Յուրի Վարդանյանի ելույթը Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցի միջոցառումները համակարգող Վրաստանի հանձնախմբի 2015թ. գործունեության տարեկան ժողովի ընթացքում, հասկացա, որ այդ մարդն իրականում նույնիսկ չի էլ հասկացել, թե ինչ է ասել, երևի թե չի էլ իմացել «զավեշտ» բառի նշանակությունը, երևի թե ավելի չէր էլ կարող ասել: Մի պահ ինքներդ տեսեք, թե ինչ է ասում. «Ես Ցեղասպանությունը ընդհանրապես հասկացողությունը… դա ընդունում եմ շատ, այսպես ասած, զավեշտական, շատ անընդունելի, շատ լայնածավալ և խորացված թեմա…»:
Մի՞թե հնարավոր է գիտակցաբար իրար հետ որևէ կապ չունեցող բառերի այսպիսի շարան արտաբերել: Բայց ի՞նչ կարելի է պահանջել լեգենդար ծանրամարտիկից, որին այդպես էլ չթողեցին, որ մնա լեգենդար ծանրամարտիկ: Այո, մեղավորները այստեղ ավելի շատ Յուրի Վարդանյանին դեսպան դարձնողներն են, ովքեր նման պատասխանատու դիվանագիտական պաշտոնը վստահել են ինտելեկտուալ կարողություններով չփայլող մարդուն: Սա ցույց է տալիս մեր ԱԳՆ-ի փնթի վերաբերմունքն իր կառույցներին, և պատահական չէ, որ ԱԳՆ-ն առանձնապես ջանք չգործադրեց՝ մեկնաբանելու համար Յուրի Վարդանյանի հայտարարությունը, երևի մտածեցին՝ մի խայտառակություն ավելի, մի խայտառակություն՝ պակաս, ի՞նչ տարբերություն:

Ահա այսպես է լինում, երբ յուրաքանչյուրը չի զբաղվում այն գործով, որն ինքը կարողանում է անել: Ցավոք, սա մեր երկրում միակ ոլորտը չէ, որտեղ նման վիճակ է տիրում:

Կարեն Վարդանյան