Խոստումը չպահեց…

Ձեզ երբևէ հետաքրքրե՞լ է՝ ուր են գնում մեր կողմից վճարած հարկերն ու տուրքերը կամ որտեղ են մսխվում պետական բյուջեի փողերը, որոնք, ինչպես գիտեք, հիմնականում գոյանում են մեր՝ հասարակ քաղաքացիներիս հաշվին: Պարզվում է՝ կառավարման համակարգում մեր ունեցած բացթողումներն ու միջոցների ոչ օպտիմալ օգտագործումը կարող է հանգեցնել ոչ պակաս մեծ խնդիրների, քան՝ այս կամ այն անբարեխիղճ չինովնիկի կողմից թույլ տրվող չարաշահումները: Խոսքը, նախևառաջ, պետական համակարգում աշխատողների ուռճացված թվաքանակի մասին է:

Եթե հիշում եք, վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը տարեվերջին հայտարարել էր կառավարության օպտիմալացման անհրաժեշտության մասին, ինչը ենթադրում էր ավելորդ դարձած հաստիքների կրճատում, աշխատակազմերի օպտիմալացում, ինչի արդյունքում ենթադրվում էր, որ կհաջողվի բյուջեն ազատել հավելյալ ծանրաբեռնվածությունից, իսկ ազատ մնացած միջոցներն էլ ուղղել առավել նպատակային ծրագրերի ու սոցիալական նախագծերի իրականացմանը:

Սակայն, ինչպես հաճախ է մեզանում պատահում, վարչապետ Աբրահամյանի հայտարարությունն այդպես էլ նյութական դրսևորում չստացավ, փոխարենը՝ մենք ականատես դարձանք հակառակ երևույթին. ընդամենը 2 տարի առաջ միավորված ԱԻ և Տարածքային կառավարման նախարարությունները տարանջատվեցին, կիսվեց նաև Ֆինանսների նախարարությունը՝ տրանսֆորմացվելով Ֆինանսների նախարարության և Պետական եկամուտների կոմիտեի։ Թե ինչով էր պայմանավորված կառավարության նման առատաձեռն քայլը, իհարկե, հայտնի է:

Որոշ փորձագետներ, որոնք հրաշալի տեղյակ են պետական կառավարման՝ աշխարհում տարածված հիմնական ձևերից ու մոդելներից, պնդում են, որ Հայաստանի համար 19 նախարարությունն արդարացված չէ, և պետական կառավարման համակարգում մենք կարող ենք հասնել աշխատանքային արդյունավետության բարձրացմանը, եթե կրճատենք չինովնիկական անձնակազմը մի քանի անգամ, իսկ հանձնաժողովները, առհասարակ, փակենք, քանի որ տարիների փորձը ցույց է տվել, որ դրանցից ոչ մի էական օգուտ պետական կառավարման համակարգը չի քաղում:

Իհարկե, ձեզանից շատերը հիմա կասեն՝ շատ բան կարելի է, է՛, հետո՞, մի՞թե դրանք թվարկելով՝ կարելի է իրավիճակ փոխել մեր երկրում: Համաձայն եմ: Ակնհայտ է, որ նման շռայլությամբ աչքի ընկնող մեր պետական համակարգը ծառայում է մեկ բանի. ամրապնդում է իշխողների դիրքերը ներքաղաքական ու ներպետական համակարգում: Իսկ տրամաբանությունն ավելի քան հասկանալի է. մարդիկ, որոնց բախտ է վիճակվում դառնալ պետական աշխատող, անմիջապես հանրապետականացվում են ու համալրում նվիրյալ կուսակցականների շարքերը՝ ստեղծելով հավելյալ վարչական ռեսուրս իշխանությունների համար:

Հետո էլ խոսում ենք վեհ գաղափարներից, արդյունավետ կառավարումից, բա այդ ամենը մարդկանց պե՞տք է, մարդիկ սեփական համակիրների շարքերը խտացնելով են զբաղված, թե չէ՝ ո՞ւմ է հետաքրքրում՝ բյուջեից որքան գումար է մսխվում. աշխատավարձ էլ, եթե չտան, միևնույն է, մի ձևով փոշիացնելու են փողերը, այս կերպ գոնե որոշ մարդիկ կկարողանան կայուն եկամտի աղբյուր ունենալ, ընտանիք պահել…

 Դավիթ Բաբանով