Թերարժեքության բարդույթով տարված…

Գաղտնիք չէ, որ աշխարհի ցանկացած երկրի համար առաջնային ու անվտանգության առումով հիմնահենքային նշանակություն ունի պաշտպանական համակարգը: Հայտնի է նաև, որ կենսունակ պաշտպանական համակարգ ունենալու համար կան անհրաժեշտ նախապայմաններ, որոնք պետք է պետության կողմից ի կատար ածվեն՝ ցանկալի արդյունքին հասնելու համար. հատկապես պատերազմական իրավիճակում գտնվող երկրների համար կենսական հարց է ռազմական արդյունաբերություն ունենալու խնդիրը, ինչը բնութագրական է նաև Հայաստանին:

Քառօրյա պատերազմից հետո բավական ակտիվացել են խոսակցություններն այն մասին, որ անհրաժեշտ է ՀՀ-ում դեռևս սաղմնային վիճակում գտնվող ռազմական արդյունաբերությունը դնել զարգացման նոր ուղու վրա՝ այդկերպ փորձելով թե՛ բարձրացնել ՀՀ ԶՈՒ մարտունակությունը, թե՛ աշխուժացնել երկրի տնտեսությունը: Չնայած այս հարցի մասին հնչող կարծիքները հիմնականում դրական էին, սակայն, որքան էլ կարող է տարօրինակ թվալ, եղան նաև մարդիկ, որոնք շտապեցին իրենց թերահավատությունը հայտնել ու հայտարարել, թե ասենք ամեն մի «քոսոտ» երիր չէ, որ կարող է ռազմական արդյունաբերություն զարգացնել:

Պարզվում է՝ մոտավորապես նման տեսակետի կրող է նաև Ազգային ժողովի ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր, «Նուշիկյան ասոցիացիա»-ի համահիմնադիր Գարեգին Նուշիկյանը, ով իր վերջին հարցազրույցներից մեկում հայտարարել է բառացիորեն հետևյալը. «Ռազմական մենք ի՞նչ ունենք, որ ռազմական արդյունաբերությունն էլ զարգացնենք, տա՞նկ կարող ենք արտադրել, հրթի՞ռ կարող ենք արտադրել: Մենք ռազմական արդյունաբերության հնարավորություն էլ չունենք, որ զարգացնենք: Շատ քիչ երկրներ կան, որոնք ռազմական արդյունաբերություն ունեն ու կարող են զարգացնել, մենք այդ պոտենցիալը չունենք»:

Դատելով Նուշիկյանի տրամաբանությունից՝ կարելի է ենթադրել, որ Հայաստանը, բացի թուրքական օճառներ ու վարտիքներ ներկրելուց, այլ բանի ընդունակ չէ, անգամ սեփական ինքնապաշտպանությունը սեփական ուժերով կազմակերպելու: Սա, թերևս, վկայում է ոմանց մտածելակերպի ու կենսափիլիսոփայության թերիության մասին ու մեկ ավելորդ անգամ փաստում այն ճշմարտությունը, որ մեր հասարակության մի ստվար զանգված վարժվել է միայն մեկ բանում՝ Թուրքիայի պետական բյուջեն հարստացնելուն:

Ի գիտություն Նուշիկյանի՝ կցանկանայինք ասել, որ աշխարհում որևիցե բան հեշտ ձեռք չի բերվում, ու եթե մարդը, հասարակությունը կամ պետությունը ցանկանում է ինչ-որ բանի հասնել՝ այն էլ վերաբերող սեփական անվտանգությանը, ուրեմն՝ պետք է պատրաստ լինի գոնե տեղից շարժվել ու «մատը մատին տալ». միայն թուլակամին հատուկ հայտարարություններ հնչեցնելը, թե մենք ոչինչ չունենք ու չենք էլ կարող որևիցե բանի մասին առաջիկա տասնամյակներին երազել, որևիցե լավ բան չի կարող խոստանալ ո՛չ Հայաստանին, ո՛չ էլ անձամբ Նուշիկյանին: Հետաքրքիր է՝ Նուշիկյանն իր անհատակ ունեցվածքը ցերեկը մինչև ժամը 1-ը քնելո՞վ է վաստակել, թե՞, այնուամենայնիվ, կյանքում կարողացել է ձեռքբերումների հասնել անդադրում աշխատանքի ու աշխատասիրության արդյունքում…

Բոլորին պետք է պարզ լինի մեկ բան՝ Հայաստանի անվտանգության միակ ու թիվ մեկ երաշխավորը հայկական բանակն է, որի մարտունակության բարձրացմանն է հենց ուղղված ցանկությունը՝ երկրում ռազմական արդյունաբերություն զարգացնելու, որը թեև դժվար հանձնառություն է, բայց՝ պարտադիր ու միտված մի բանի՝ Հայաստանի կշռի բարձրացմանը ոչ միայն ռազմի դաշտում, այլև համաշխարհային քաղաքական թատերաբեմում:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ