Արդեն զզվեցրեց…

Որոշ ժամանակ առաջ, եթե ուշադիր հետևում եք ներքաղաքական անցուդարձին ու երկրում ծավալվող իրադարձություններին, նկատած կլինեիք, որ ներհայաստանյան ամենաթեժ թեմաներից մեկը Ընտրական օրենսգրքի շուրջ ընթացող պրոցեսներն էին: Ինչպես ներկայիս նոր Հարկային օրենսգրքի, այնպես էլ այն ժամանակ Ընտրական օրենսգրքի դեպքում Աժ-ում լսումներն անցնում էին խիստ լարված մթնոլորտում, ու թվում էր՝ Հայոց հարցն են քննակրման առարկա դարձրել մեր երեսփոխաններն ու վիճում են Թուրքիայից փոխհատուցում պահանջելու թեմայով՝ որքա՞ն և ո՞ւմ: Մի կերպ, ինչպես ժողովուրդն է սիրում ասել, զոռով-շառով մայիսին ընդունեցին, ու թվում էր՝ էլ երբեք այս տաղտկալի թեմային չեն անդրադառնա ու գլուխներս էլ անիմաստ բաներով չեն ծանրաբեռնի. սպասելիքներս զուր դուրս եկան, տածած հույսերն էլ՝ սին:

Հայաստանում օրերս կրկին վերածնունդ է ապրել «4+4+4» հայտնի ձևաչափը, որով իշխանությունները, ընդդիմադիր դիրքերից հանդես եկող մի քանի ուժեր և որոշ քաղաքացիական կազմակերպություններ քննարկում են Ընտրական օրենսգիրքը: Կոչել այս ամենը «մարազմ»՝ քիչ կլինի ու ամենևին էլ ոչ դիպուկ. լա՛վ, մեկը չկա՞ հարցնի՝ ա՛յ ընկերներ, դուք մե՞զ եք ծաղրում, թե՞ ձեզ: Մեկը չկա Դավիթ Հարությունյանին ասի՝ ինչո՞ւ բերեցիք ու Ընտրական օրենսգիրքը կրկին «փաթաթեցիկ մարդկանց վզներին»: Ի՞նչ էլեկտրոնային քվերակություն, ի՞նչ մատնահետք, ի՞նչ արդար ընտրություններ…

Երկրի համար այս ճակատագրական պահին, երբ անգամ հայտնի էլ չէ՝ մինչև 2017-ի խորհրդարանական ընտրույթյուններ կձգե՞նք, թե՞ ոչ, մարդիկ, դեմքի լուրջ արտահայտությամբ, նստել ու որոշել են կրկին այս «բախտորոշ» հարցը «ծերակույտի» քննարկման առարկա դարձնել ու ազգաբնակչության նյարդերի հետ խաղալ՝ ձևացնելով, թե 2017-ի խորհրդարանական ընտրությունների վերջնարդյունքը կախված է լինելու այն բանից, թե ընտրողները, համապատասխան կուսակցության «ագենտների» կողմից կաշառք ստանալով, էլեկտրոնային մեքենաներո՞վ են կատարելու իրենց ընտրությունը, թե՞ թուղթուգրիչով՝ «պտիչկա» դնելով:

Փաստ է՝ իրականում ոչինչ էլ ներհայաստանյան քաղաքական կյանքում չի փոխվում: Չնայած հոսում է ժամանակը, ընթացքում տեղի են ունենում ճակատագրական ու կենսական նշանակության իրադարձություններ, ազգը կանգնում է լինել-չլինելու եզրին, բայց կրկին մեր քաղաքական գործիչների մտածելակերպում ոչ մի բան փոփոխության չի ենթարկվում, ինչն էլ, իր հերթին, բերում է այն գաղջ մթնոլորտին, որ իշխող է երկրում տարիներ ի վեր: Փոխարենը քննարկման առարկա դարձնեն իրական խնդիրներն ու հարցերը, մարդիկ զբաղված են ժամանակ սպանելով, զբաղված են Աժ կաբինետներում «մուկ տշելով». արդյունքում՝ կատարյալ կատավասյա՝ Հանրապետությունում:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ