Անվերահսկելի անարխիա` հիվանդանոցներում…

Կառավարության' երկրում արմատացած կոռուպցիայի դեմ հայտարարած պայքարը հետզհետե սկսում է թևակոխել առավել հետաքրքրական փուլ: Այլևս մոտենում ենք մի կետի, երբ բացառապես պարզ խոսքերով չես կարող մարդկանց «աչքերին թոզ փչել», ու կարիք է զգացվելու կոնկրետ գործողությունների:

Ոմանք միամտորեն պնդում են, թե վերջերս առողջապահության ոլորտի մի շարք աշխատակիցների նկատմամբ ձեռնարկած գործողությունները' կապված համակարգում տեղ գտած կոռուպցիոն սկանդալի հետ, փայլուն վկայությունն են այն բանի, որ կառավարությունում այլևս խոսքերից անցում են կատարել գործերի, ու ամենևին էլ չի բացառվում, որ պատասխանատվության կանչեն անգամ նախկին նախարար Դումանյանին, ում կառավարման տարիներին էլ հենց տեղի է ունեցել 2 միլիրադի կորուստ:

Իհարկե չենք կարող պնդել, թե այս ամենը վատ է կամ դեմ է Հայաստանի պետական շահերին, բայց լիաթոք ուրախանալու համար, կարծում ենք, դեռևս վաղ է, քանի որ, ինչպես կյանքն է ապացուցում, հաճախ նմանատիպ բացահայտումներն ու այս կամ այն անձին պատասխանատվության ենթարկելու փորձերը եղել են ընդամենն իշխանությունների PR-ն անելու գործիք, ու այդ ամենը ոչ մի էական դրական տեղաշարժի չի հանգեցրել: Բացառություն չէ նաև առողջապահության ոլորտը, ուր, ինչպես պնդում են մի շարք մասնագետներ ու ոլորտի գիտակներ, ներկայիս նախարար Արմեն Մուրադյանի օրոք կոռուպցիոն դրսևրումները ոչ միայն չեն նվազել, այլև ավելացել են. խնդիրներ կան կապված հովանավորչության, կաշառատվության, որակյալ բուժօգնություն ստանալու, դեղերի շուկայում տիրող անարխիայի, «պետպատվեր» կոչվող երևույթի հետ: 

Մասնավորապես' այդպես էլ մնում է մութ այն հարցի պատասխանը, թե ասենք ինչու պետք է հիվանդը ստիպված լինի ծանոթ փնտրել ճիշտ բժշկի մոտ բուժում ստանալու համար այն պարագայում, երբ ստացվող բուժօգնության դիմաց վճարում է այնքան գումար, որքան սահմանված է օրենքով: Բժշկի համար ի՞նչ տարբերություն' ո՞վ է իր հաճախորդը, սեփական հորեղբոր թո՞ռն է, թե՞ օտար մեկը: Եթե քաղաքացին վճարում է բուժօգնություն ստանալու համար, ինչո՞ւ պետության կողմից չի երաշխավորվում այդ բուժօգնության որակը' բոլոր դեպքերում' անկախ, ասենք, բուժող բժշկի հետ ունեցած առնչություններից: Ի՞նչ է սա, եթե ոչ բացառապես հետամնաց երկրներին ու հասարակություններին բնորոշ երևույթ, որը ոչ միայն միտում չունի վերանալու, այլև գնալով խորանում է:

Մեկ այլ խնդիր է նաև բուժօգնության գների հետ կապված հարցը. չնայած իքներս մեզ հայտարարել ենք սոցիալական պետություն ու սահմանադրորեն ամրագրել այդ թեզը, սակայն ոչինչ չենք անում' այն կյանքի կոչելու գոնե այնպիսի կենսական ոլորտում, ինչպիսին առողջապահությունն է. ո՞ւմ են պետք գերժամանակակից սարքավորումներով հագեցած հիվանդանոցները, եթե դրանք պետք է մատչելի չլինեն: Մի՞թե բացառապես էլիտաների համար են դրանք բացվում, մի՞թե որակյալ բուժօգնություն ստանալը մեր երկրում բացառապես նախատեսված է «կապույտ» արյուն ունեցողների համար. սրանք հարցեր են, որոնք դեռևս սպասում են իրենց պատասխանին ու, ըստ մեզ, դեռ երկար ժամանակ անպատասխան են մնալու, քանզի որքան էլ ձևացնեն, թե պայքարում են ամենաթողության ու կոռուպցիայի դեմ, պարզից էլ պարզ է, որ ոչինչ էլ չի արվում…

Ինչ խոսք, կարծել, թե առողջապահության ոլորտում կուտակված խնդիրները սահմանափակվում են սույն հոդվածում նշած պրոբլեմներով, անհիմն լավատեսություն կլիներ, սակայն մեր կարծիքով' սրանք այն խնդիրներն են, որոնք ամենաառաջինը պետք է հայտնվեն պատկան մարմինների ու չինովնիկների ուշադրության կենտրոնում, քանի որ սրանք խնդիրներ են, որոնց գյությունը 21-րդ դարում պատիվ չի բերում ոչ միայն համապատասխան նախարարին, այլև պետությանն' առհասարակ. Հայաստանը Մոզամբիկ կամ Նիգ չէ. երկիրն այս մարդկային քաղաքակրթության օրրան է'անկախ ամեն ինչից:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ