Ա՛յ թե ինչ բան է կյանքը…

Նիկոլ Փաշինյանի մասնակցությամբ խորհրդարանական վերջին միջադեպից թեև օրեր են անցել, բայց դրա արձագանքները դեռևս լսելի են ոչ միայն հանրության, այլև հայրենի քաղաքական ուժերի շրջանում: Պարզվում է՝ միջադեպն այս հատկապես հուզել է դաշնակցականներին, որոնցից Արմեն Ռուստամյանն օրերս կարծիք էր հայտնել, թե «ընդդիմության գզվռտոցը» պայմանավորված է սահմանադրական փոփոխություններով, որովհետև հաջորդ խորհրդարանում մանդատների առնվազն մեկ երրորդը պատկանելու է ընդդիմությանը։

Ասել կուզի' մարդը նրբանկատորեն ակնարկել է, թե իբր Հայաստանում խորդհրդարանական քաղաքական ուժերի պայքարը միտված է բացառապես մեկ բանի' աթոռակռվի՝ գաղափարական պայքարի բացառմամբ: Ամենևին էլ չբացառելով Ռուստամյանի առաջ քաշած թեորիան՝ կցանկանայինք, սակայն, ձեր ուշադրությունը կենտրոնացնել մեկ այլ խոսուն հանգամանքի վրա՝ Ռուստամյանի գոռոզամտության. համաձայնե՛ք' ոչ ադեկվատ հայտարարություն մի կուսակցության ներկայացուցչի կողմից, որի հանրահայտ անդամները ընդամենը մի քանի ամիս առաջ իրենք էին «կոկորդ պատռում» ԱԺ դահլիճում' փորձելով հանրությանն ու քաղաքական վերնախավին ներկայանալ որպես մի թունդ ընդդիմադիր ուժ, որ երբեք ու ոչ մի պարագայում չի սեղմի կոռումպացված, երկիրը թալանող, ներսից քանդող իշխանությունների քրտնած ձեռքը:

Կհիշեք, հավանաբար, գրեթե չկար մի Աժ նիստ, մի քառօրյա, որին այս կամ այն դաշնակցականը չդատափետեր կառավարությանը' հաճախ փորձելով ապացուցել իրենց կողմից առաջ քաշած թեզիսների անվիճելիությունը: Թե այս ամենի արդյունքում ինչ ստացվեց, բոլորի աչքի առաջ է. որոշ ժամանակ անց, այս անգամ արդեն նույն այդ «ընդդիմախոսներն» էին բազմած այն նախարարների աթոռներին, որոնց քննադատությամբ հաճախ էին հանդես եկել, որոնց գործերը՝ դատափետել. «հեյ գիդի քաղաքականություն հա…»:

Ինչպես է երևում, որ մարդու ձայնը տաք տեղից է գալիս… Իսկ Արմեն Ռուստամյանի համար պարզ է մեկ բան՝ սեղմելով ՀՀԿ պարզած ձեռքն ու ներթափանցելով իշխանական համակարգ՝ Դաշնակությունն այլևս կարիք չի ուենալու առաջիկա խորհրդարանական ընտրություններին հավելյալ ձայներ վաստակելու համար օր ու գիշեր իրեն պատռել: Ավելին՝ պարզվում է՝ Դաշնակցությունն էս գլխից է սկսում համապատասխան միջոցառումների մեկնարկը՝ ձեռքի տակ ունեցած ռեսուրսները կենտրոնացնելու, ապագայում ցանկալի տոկոս խփելու համար. ՀՅԴ–ՀՀԿ դաշինքի արդյունքում Արարատի փոխմարզպետի պաշտոնը ստանձնած դաշնակցական Հայրապետ Բաբայանն, օրինակ, այս օրերին զբաղված է սեփական կուսակցության դիրքերն ամրապնդելով. ակտիվորեն այցելում է Արարատի գյուղեր և իր կուսակիցներին հրահանգում թեկնածուներ առաջադրել' ՏԻՄ ընտրություններում դաշնակցությունը ներկայացնելու համար:

Իսկ այն, որ ապագա խորհրդարանական ընտրություններում Դաշնակցության միակ ռեսուրսը լինելու է հենց վարչականը, ոչ մեկի մոտ կարծես տարակուսանք չի հարցուցում. առանց ձեռքի տակ ունեցած չինովնիկների անձնուրաց աջակցության՝ ՀՅԴ-ն դատապարտված է լինելու տապալման. այս կուսակցության' ներկայումս հանրության շրջանում ունեցած վարկանիշը ցածր է նույնիսկ զրոյից, ինչի մասին, անշո՛ւշտ, շատ լավ տեղյակ են նաև կուսակցական ղեկավարները:

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ