Միասնական ընդդիմության կեղծ թեզը

Հոկտեմբերին Գյումրիում և Վանաձորում կայանալիք ՏԻմ ընտրությունները ինդիկատորային են: Դրանք Երևանի օրինակով, անցկացվելու են բացառապես համամասնական ընտրակարգով: Քաղաքապետերին ընտրելու են ավագանիները: Դրանք անցկացվելու են նոր ընտրական օրենսգրքով:

Հար և նման են խորհրադարանական առաջիկա ընտրություններին: Կարելի է ասել դրա մինի մոդելն են: Պարզապես Գյումրու մասով ընդդիմությունը մեծ սպասելիքներ ունի: Հանրապետության երկրրոդ քաղաքում ընդդիմադիր էլեկտրորատը մեծ է, բոլորը հիշում են, որ  2013 թվականին Ժառանգություն կուսակցության առաջնորդ Րաֆֆի Հովհաննիսյանը Շիրակի սրտում ստացավ քվեների 70 %-ը: Բայց պետք չէ մեխանիկական զուգահեռներ անցկացնել, պարզունակ ու հակաքաղաքագիտական կլինի:

Նախագահական ընտրությունները Հայաստանում ամենաքաղաքականացվածն են: Տեղական ընտրություններն, անկախ ընտրակարգից, ունեն համայնքային առանձնահատկություն, կասկած չկա, որ իշխանությունները նույն Գյումրու ընտրությունները փորձելու են տեղայնացնել, լոկալացնել նրանց նշանակությունը, ընդդիմությունը՝ քաղաքականացնել:

«Ակնհայտ է, որ իշխանությունը բազմաճակատ է այս ընտրություններին մասնակցելու, եթե մեկ միասնական ընդդիմադիր միավոր ստեղծվի, դա ավելի ճիշտ կլինի»,- ասում է Ժառանգություն կուսակցության փոխնախագահ Արմեն Մարտիրոսյանը:

Ու թվում է՝ նա գտել է հաղթանակի բանաձևը, սակայն միայն թվում է, որովհետև այս ստանդարտ ձևակերպումը մենք լսել ենք 1995 թվականից՝ մշտապես ականատես լինելով ընդդիմության պարտությանը:

Եթե կառավարող կոալիցիայի կրտսեր գործընկեր ՀՅԴ-ն Գյումրու ընտրություններում ունենա իր ցուցակն ու քաղաքապետի թեկնածուն, ապա դա չի խոսում իշխանության բազմաճակատության մասին: ՀՅԴ-ն Շիրակի մարզպետի և տարածքային կառավարման նախարարի ռեսուրսով հազիվ ապահովելու է իր ներկայությունը Գյումրու ապագա ավագանիում:

Առանց այդ ռեսուրսի՝ ՀՅԴ-ն մաս չէր կազմի Գյումրու ավագանիում: Ու, եթե չլինի վարչական ռեսուրսը, ավանդական կուսակցությունը հավանաբար ներկայացված չի լինի նաև  Հայաստանի ապագա խորհրդարանում:

Գյումրու քաղաքապետի ընտրություններում, իշխանությունն ունենալու է մեկ թեկնածու, և նրան որոշելու է անձամբ Սերժ Սարգսյանը, բացառված չէ, որ իշխանության թեկնածուն գործող քաղաքապետ Սամվել Բալասանյանը լինի, մանավանդ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը հրապարակավ ասել է, թե կառավարությունը գոհ է նրա աշխատանքից:

Հիմա ընդդիմության միասնականության կամ միասնական ցուցակի մասին: Ըստ իս՝ սա կեղծ ու վտնագավոր թեզ է, որ արդեն երկու տասնամյակ կիրառվում է իշխանության կողմից:

Ընդդիմության միավորման գաղափարը սկզբում ոգևորում է հասարակությանը, բայց ի սկզբանե պարզ է, որ այն իրականություն դառնալու որևէ շանս չունի, ուրեմն իքս պահի հասարակությունը հիսթափվում է անմիաբան ընդդիմությունից և ավելի է կորցնում հույսը ընտրություններում՝ ինչ-որ բան փոխելու հնարավորության հանդեպ:

Ինչպե՞ս եք պատկերացնում, որ այսօրվա ընդդմադիր ուժերը միավորվեն Գյումրու կամ այլ ընտրություններում: Ընդդիմադիր դաշտում, որում մեկը մյուսին համարում են իշխանության դրածո: Հիմա մենք չունենք իշխանություն-ընդդիմություն պայքար: Ունենք գզվռտոց ընդդիմադիր դաշտում: Հիշենք, Նիկոլ Փաշինյանի խորհրդարանական վերջին ելույթը: 

Ըստ իս՝ Գյումրու ընտրություններում ընդդիմությունը հաղթելու պռակտիկ շանս չունի, տեսականորեն ընդդիմության հաղթանակը հնարավոր է, ու ամենևին խնդիրը միասնական ցուցակը չէ: Հասարակությունը կհավատա որևէ ընդդիմադիր ուժի, եթե դրա մեջ տեսնի պրոֆեսիոնալների թիմ, պոպուլիզմից զուրկ իրատեսական ծրագիր, զարգացման կամք, հակաճգնաժամային ու մարդկային կազմակերպչական ռեսուրսներ, ընտրական գործընթնացի վերահսկողությունը իրականացնելու համար: ընդդիմության այսօրվա կուսակցություննն ունեն հաղթելու ցանկություն, բայց նրանց մոտ բացակայում են հաղթնակի կայացման այս նախադրյալները:

Այդ բացը չի վերանում մեխանիկական միավորմամբ:

Սարգիս Հակոբյան