Կրեմլի հակահայկական ակնարկը՝ Ալիևին…

Այն, որ բոլոր ժամանակներում ու բոլոր երկրներում էլ քաղաքականության մեջ եղել են դեմքեր, որոնց հիմնական առաքելությունը եղել է միմոսությամբ զբաղվելն ու արքաների կողմից այս կամ այն նպատակով օգտագործվելը, հայտնի իրողություն է. նրանց հիմնականում օգտագործում էին հասարակական տրամադրությունները քննության առնելու, քաղաքական ինտրիգներ կազմակերպելու, սրա-նրա ճակատին ուղիղ խոսք ասելու և այլ նմանատիպ արկածախնդրությունների համար: Իշխանությունների կողմից նմանօրինակ գործիքակազմի կիրառումը (քաղաքական միմոսները չեն կարող դիտարկվել որպես լիարժեք անհատներ), ինչպես կարելի է կռահել, բնորոշ է և մեր ժամանակներին, երբ հատկապես գերտերությունների ղեկավարները, խնդիր ունենալով ոչ միայն սեփական վերահսկողության տակ պահելու իրենց երկրի, այլև հարակից երկրների քաղաքական դաշտը, ստիպված են լինում հաճախ օգտվել միայն քմծիծաղ ու հեգնանք առաջացնողների ծառայություններից՝ այս կամ այն նպատակով ջերմաստիճանի ստուգում իրականցնելով:

Բանից պարզվում է՝ մի քանի օր առաջ ռուսաստանյան քաղաքական դաշտում հենց քաղաքական ծաղրածուի համարում ունեցող գործիչներից, թերևս, ամենաճանաչվածը՝ Ժիրինովսկին, որի «փառքը» վաղուց դուրս է եկել Ռուսաստանի սահմաններից, հանդես է եկել հերթական հակահայկական հայտարարություններով՝ ԶԼՄ-ներից մեկին տված իր հարցազրույցներից մեկում խոսելով երևանյան վերջին իրադարձությունների թեմայով: Նա, մասնավորապես, ասել է. «Թքած Հայաստանի վրա ևս... Կթքեն մեր վրա... Դուրս կբերեն բազան... Ոտքներիս տակ կընկնեն, որ հետ տանենք բազան... Այդ բազան իրենց փրկությունն է... Երկու կողմից նրանց կջնջեն՝ մի կողմից թուրքերը, մյուս կողմից՝ ադրբեջանցիները... Դրա համար Հայաստանի մասին պետք չէ անհանգստանալ... Նրանք մեզանից չեն հրաժարվի... Դա կլինի նրանց վերջը... Ադրբեջանն անմիջապես կգրավի Լեռնային Ղարաբաղը և նրանց կօգնեն թուրքերը... Հայաստանին 300 տարի առաջ Եկատերինա Բ թագուհին է փրկել»:

Անշո՛ւշտ, հնարավոր կլիներ նմանօրինակ հայտարարությունները համարել Ժիրինովսկու՝ հերթական թատերական ներկայացումից մի դրվագ, եթե չլիներ մի հանգամանք. ներկայումս անդրկովկասյան տարածաշրջանում ստեղծվել է մի իրավիճակ, որից գլուխ հանելը Հայաստանի համար շատ դժվար է լինելու՝ առանց հավատարիմ դաշնակիցների: Իսկ ինչպես հայտնի է, այդպիսին մեզանում դիտարկվում է հենց Ռուսաստանը:

Ավելին՝ կարելի էր և ուշադրություն չդարձնել ՌԴ Պետդումայի փոխխոսնակի փրփրոտած խոսքերի վրա, եթե լրջագույն վերլուծաբանների կողմից չհնչեին կոնկրետ ժամկետներ՝ հայ-ադրբեջանական հերթական բախման կամ նույնիսկ լայնածավալ պատերազմի վերսկսման: Թե հատկապես ինչին է ցանկանում հասնել Ժիրինովսկին՝ հակահայկական հայտարարություններ անելով, անկեղծ ասած, մնում է այդպես էլ անհասկանալի: Բայց չի բացառվում, որ Մոսկվայում վախենում են՝ Հայաստանը կարող է փոխել իր արտաքին քաղաքական վեկտորը, եթե բռնի իրական ժողովրդավարության ճանապարհն, ու այլևս մեր երկրում չանտեսվի հասարակական կարծիքն, ինչին կարող է նպաստել երևանյան ապստամբությունը. ակնհայտ է՝ Ժիրինովսկին խուճապահար է: Սակայն ամենևին չի բացառվում նաև, որ այսօրինակ հայտարարությունները կարող են յուրատեսակ ազդանշանի դեր խաղալ՝ ուղղված Բաքվին՝ ագրեսիայի դիմելու ու Հայաստանի նկատմամբ ոտնջձգություններ իրականացնելու:

Բայց այս ողջ պատմության մեջ ամենացավալին այն է, որ մեր ԱԳՆ-ն, հավատարիմ իր պասիվ քաղաքականությանն, այս էլ որերորդ անգամ ոչ մի արձագանքի չի արժանացնում ռուս պետական բարձրաստիճան պաշտոնյայի հայտարարույուններն ու փոխարենը բողոքի դիվանագիտական նոտա հղելու՝ վարում է այն ջայլամային քաղաքականությունը, որի արդյունքը քաղում ենք բոլորս՝ ազգովի: Ինչո՞ւ. դատեք ինքներդ…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ