Ժողովրդական «ապատիա» կամ ինքնահրկիզումների հայաստանյան խրոնիկան…

Հուլիսի 30-ին Բաղրամյան պողոտայում տեղի ունեցած ինքնահրկիզումը առաջինը չէր նորանկախ Հայաստանի պատմության ընթացքում:

2007թ. փետրվարի 27-ին Հանրապետության հրապարակում ինքնահրկիզվեց Ջիվան Հակոբյանը: Օրեր անց Հակոբյանը մահացավ Վնասվածքաբանության, օրթոպեդիայի, այրվածքների եւ ճառագայթաբանության կենտրոնի վերակենդանացման բաժանմունքում:

Ինքնահրկիզման պատճառը: 90-ականներին բանկային ինֆլյացիաների արդյունքում կորցրել էր ողջ կյանքում կուտակած կարողությունը: 

2010թ. օգոստոսի 3-ին Մարիոթ հյուրանոցի դիմաց ինքնահրկիզվել է ՀՀ քաղաքացի 37-ամյա Արայիկ Մուրադյանը: Ստանալով գլխի, պարանոցի, կրծքավանդակի, որովայնի, թիկունքի եւ վերին վերջույթների շրջանում 3-րդ եւ 4-րդ աստիճանի այրվածներ՝ օրեր անց Մուրադյանը մահացավ: Ականատեսների վկայությամբ՝ Մուրադյանը ինքնահրկիզումից առաջ բղավել էր, թե ինքն անտեր հաշմանդամ է, որին վտարել են տնից։

Թունիսցի Մուհամմադ Բուազիզիի ինքնահրկիզումը դարձավ «Արաբական գարուն» հեղափոխությունների շարքի հիմնական պատճառը: Հայաստանում ինքնահրկիզման բազում դեպքերը ոչ միայն հեղափոխության պատճառ չեն դառնում, այլ նույնիսկ հանրային ընկալում չեն գտնում: Միգուցե պատճառներից մեկն այն է, որ ի տարբերություն Թունիսի մեդիայի՝ հայաստանյան մեդիայի իշխանական հատվածը քրտնաջան աշխատում է դեպքերի իսկությունը թաքցնելու ուղղությամբ:

Առաջին իսկ օրը ինքնահրկիզման փաստը մամուլում աղավաղվեց՝ անվանվելով «ինքնահրկիզման փորձ»:

Չնայած նրան, որ տուժածին խնամող քույրը նշել էր, որ եղբայրը ինքնահրկիզվել է, քանի որ կորցրել է տունը, մամուլը շատ ակտիվ շրջանառում է նրա հիվանդ լինելու մասին հոդվածներ:

Ի վերջո միակ եզրահանգումն այն է, որ ինֆորմացիան խեղաթյուրող մեդիան պատ է հասարակության և դեպքերի միջև: Եվ ինֆորմացիան հասնում է հասարակությանը, եթե այն չի վնասում իշխանության շահերին:

Հ.Գ. Երբ խոսքը վերաբերում է Հայաստանի ներքաղաքական իրավիճակին՝ միջազգային քաղաքական փորձը պարզապես դառնում է անզոր: