Պետության պատիվը՝ ոտքի տակ առած…

Հայտնի է, որ յուրաքանչյուր պետության կարևորագույն ատրիբուտներից մեկն էլ, անկասկած, համարվում են պետական խորհրդանիշները, որոնց հանդեպ դրսևորած վերաբերմունքի կերպից է նաև, որ շատ հաճախ կարող ես կարծիք կազմել՝ ինչպես են այս կամ այն ժողովուրդներն ու հասարակությունները վերաբերվում սեփական երկրին, պետականությանն՝ առհասարակ:

Մեզանում ընդունված է կարծել, որ մենք՝ հայաստանցիներս, հայրենասեր ժողովուրդ ենք, որ ունենալով բավական բարդ պատմություն ու հանդիսանալով բացառապես մեծ զոհողությունների շնորհիվ պետականություն ձեռք բերած ազգ, մշտապես պատվել ու շարունակում ենք մեծարել մայր Հայաստանի կարևորագույն խորհդրանիշները՝ դրոշը, զինանշանն ու հիմնը՝ հասկանալով, որ «հայրենասիրություն» ասվածն ինչ-որ վերացական գաղափար կամ առասպելական հասկացություն չէ, այլ՝ կոնկրետ վերաբերմունք սեփական հայրենիքի նկատմամբ:

Որքան էլ կարող է ցավալի հնչել, փաստը մնում է փաստ, սակայն, որ ներկայիս դաժան իրականության պայմաններում, երբ թացն ու չորը հաճախ միմյանցից տարբերելն այդպես էլ չես կարողանում, հաճախ կարող ես ականատես դառնալ պետական օղակներում «հայրենասիրություն» գաղափարի լղոզմանն ու ոտնահարմանը, որ դրսևորվում է նաև նույն պետական խորհդրանիշների նկատմամաբ անարգալից վերաբերմունքով. Դիլիջանի քաղաքապետարանն՝ ասվածի անկրկնելի օրինակ:

Պարզվում է՝ Հայաստանում տուրիստական կարևորագույն կենտրոն համարվող Դիլիջանում, ուր հատկապես այս սեզոնին բազմահազար զբոսաշրջիկներ են այցելում՝ իրենց հայաստանյան հանգիստն ավելի բովանդակալից կազմակերպելու համար, քաղաքապետարանը՝ քաղաքապետ Արմեն Սանթրոսյանի գլխավորությամբ, քաղաքի գլխավոր հրապարակը բարեկարգելիս, դիտմամբ, թե պատահմամբ, մոռացել է ուշադրություն դարձնել ՀՀ պետական խորհրդանիշին՝ եռագույն դրոշին. Հրապարակում կանգնեցված դրոշները պատառոտված ու գունազրկված են:

Չէ՛, այնպես չէ, որ մենք այնքան ուտոպիստ ենք ու իրականությունից կտրված, որ կարող էինք հույս տածել, թե Սանթրոսյանն ու իր աշխատակազմը, գիշերը՝ ցերեկ դարձրած, կարող էին առավոտից երեկո խնամքով հոգ տանելիս լինել Դիլիջանում Հայաստանի Հանրապետության պետական խորհրդանիշների նկատմամբ, բայց դե նման բան ևս, խոստովանենք, չէինք ակնկալում:

Թերևս, հաճախ ենք սիրում բողոքել, թե օտարերկրացիները չեն ճանաչում Հայաստանը, թե զբոսաշրջիկներն այնքան էլ չեն սիրում այցելել մեր երկիր ու գալիս են այստեղ միայն այն ժամանակ, երբ աշխարհի քարտեզին այլև երկիր չի լինում մնացած, որ այցելած չլինեն և այլն: Հիմա հարց է ծագում՝ որքանո՞վ են մեր համապատասխան չինովնիկները, որոնց ձեռքն էս ժողովուրդը, մեղմ ասած, կրակն է ընկել, կարողանում իրենց չափով հոգալ մեր երկրի միջազգային հեղինակությունը բարձ պահելու մասին. չէ՞ որ ամեն մի զբոսաշրջիկ ակամա յուրատեսակ դեսպանն է դառնում իր երկրում այն երկրի, ուր այցելում է:

Ի՞նչ են մտածելու Հայաստանի մասին մի պարագայում, երբ տեսնում են իշխանությունների անտարբեր վերաբերմունքը սեփական ժողովրդի ու պետականության նկատմամբ…

Անկասկած է՝ ինչպիսի վերաբերմունք որ մենք ենք ցուցաբերում մեր երկրին, նույպիսի, եթե ոչ ավելի վատ վերաբերմունք ստանալու ենք օտարներից. ուրիշը մեր փոխարեն մեր երկիրը չի սիրելու, ուրիշը մեր փոխարեն նրա պատիվը բարձր չի պահելու…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ