Հովիկ Աբրահամյանն ընտրական շտաբի ապագա ղեկավա՞ր…

Անկասկած, վերջին շրջանի կարևորագույն իրադարձություններից մեկն էլ՝ զուգահեռ Կարեն Կարապետյանի ՀՀ վարչապետ նշանակվելուն, Հովիկ Աբրահամյանի՝ քաղաքական ակտիվ գործունեությունից միառժամանակ հեռացումն է. հայտնի է, որ իր պաշտոնանկությունից գրեթե անմիջապես հետո Աբրահամյանը մեկնել է Դուբայ, ինչը ոմանք համարում են՝ ոչ այնքան արձակուրդային ճանապարհորդություն, որքան՝ բացահայտ փախուստ իրականությունից:

Կարևորագույն հարցը, որ, թերևս, այժմ հնչում է՝ առնչվող Աբրահամայնին, այն է, թե ինչ է լինելու նրա ճակատագրի հետ: Չնայած այս ուղղությամբ ենթադրությունների ու վերլուծությունների պակաս կարծես չի զգացվում, բայց ստեղծվել է մի իրավիճակ, երբ ոչ ոք հաստատ չի կարող ասել՝ ինչ կլինի Աբրահամյանի հետ վաղը:

Չնայած «Լուրեր.com»-ը բազմիցս է անդրադարձել ու խոսել Աբրահամյանի վարչապետության տարիներին մեր երկրում տեղի ունեցած բազում բացասական երևույթների մասին (արտաքին պարտքի բեռի ավելացում, ՀՆԱ-ի նվազում և այլն), քննադատել նախկին վարչապետին, մատնացույց արել թերությունները, բայց հանուն արդարության պետք է նշել, որ վերջին տարիներին Հայաստանին պատուհասած ոչ բոլոր աղետներում է, որ Աբրահամյանի մեղքն առկա է. բոլորին հայտնի թերություններն ու արատները ավելի քան խորքային են, որպեսզի հնարավոր լիներ դրանք կապել բացառապես մեկ անձի, անհատի հետ:

Ինչ խոսք՝ այս ամենի մասին հրաշալի գիտեն նաև նախագահականում,ինչը նշանակում է, որ ամենևին էլ չի բացառվում, որ նրանք, ովքեր շտապում են գուժել Աբրահամյանի քաղաքական կարյերայի ավարտը, դրսևորում են անհարկի շտապողականություն՝ մոռանալով, որ Սերժ Սարգսյանը հրաշալի տեղյակ է այն դրական հատկանիշների մասին, որ ունի Հովիկ Աբրահամյանը, և որոնք կարող են հետագայում պետք գալ երկրին. մարդն, առանց չափազանցության, կատարելապես տիրապետում է Հայաստանին, տեղեկացված է ամեն մի մանրուքի մասին ու խոշոր քաղաքներից մինչև խուլ գյուղեր տիրապետում է իրավիճակին՝ անձնապես ծանոթ լինելով համայքների ղեկավարների հետ: Հանրապետությունում դժվար կարելի է երկրորդ նմանին գտնել: Եվ ուրեմն՝ ի՞նչ կարող է սա նշանակել կամ Աբրահամյանի՝ բոլորի հետ լեզու գտնել կարողանալու բացառիկ ունակությունն ինչպե՞ս կարող է Սերժ Սարգսյանը օգտագործել, այսպես ասենք, ի բարօրություն հայրենիքի:

Ամենահավանական բանը,որ կարելի է պատկերացնել, առաջիկա ընտրություններին ընդառաջ Աբրահամյանին ընտրական գլխավոր շտաբի պետի պաշտոնում նշանակելն է: Այս ոլորտում Աբրահամյանը փորձի պակաս չունի ու հրաշալիորեն կարող է իրականցնել իր վրա դրված պարտականությունները՝ սահուն ընթացք հաղորդելով իշխանությունների համար ճակատագրական նշանակություն ունեցող ընտրություններին: Ի դեպ՝ ավելորդ չի լինի նշել, որ բնավ էլ առաջին անգամը չէ, որ Հովիկ Աբրահամյանը միառժամնակ անհետանում է քաղաքական դաշտից. նման բան տեղի էր ունեցել և նախկինում, ինչը թույլ է տալիս ենթադրել, որ պատմությունը կարող է կրկնվել, ու Աբրահամյանը որոշ ժամանակ անց կրկին վերադառնա քաղաքական գործունեության դաշտ՝ լի ավյունով ու նոր ծրագրերով (այս առումով նրան կարելի է նմանեցնել քաղաքական բումերանգի):

Ինչ խոսք՝մեր երկրում շատ չեն այնպիսիք,ովքեր մեծ կենսափորձ ունեն պետական կառավարման ու քաղաքականության մեջ՝ առհասարակ. այդ եզակիներից մեկն էլ, անշուշտ, Հովիկ Աբրահամյանն է, մարդ, որի ունեցած պոտենցյալի ճիշտ օգտագործման հարցը դեռ մնում է Սերժ Սարգսյանի ու Կարեն Կարապետյանի որոշելիք թեման, քանի որ բոլորն են հասկանում, որ Աբրահամյանին ճիշտ ուղղությամբ ուղղորդելու դեպքում հնարավոր է և ռեալ դիվիդենտներ քաղել նրա գործունեությունից. դեռևս վաղ է Աբրահամյանին պատմության գիրկն ուղարկելու համար…

Դավիթ ԲԱԲԱՆՈՎ